Το Ψυχολογικό προφίλ Δολοφόνου Ναρκισσιστικής Προσωπικότητας

Τι φωλιάζει στην ψυχή του ανθρώπου, πίσω από πράξη δολοφονίας όπου : «Ο ερωτευμένος σύζυγος» φτάνει να δολοφονήσει την αγαπημένη του σύζυγο γιατί δεν μπορεί να δεχτεί τον χωρισμό τους…

Αρχικά να αναφέρουμε ότι μιλάμε για το φύλο του θύτη: ΄Αρρεν

Κανένας δεν φτάνει στο έγκλημα, την υπέρμετρη μορφή βίας χωρίς να υπάρχουν δείγματα – να έχει προηγηθεί στο παρελθόν βίαιη συμπεριφορά επαναλαμβανόμενη με πολλούς τρόπους (τόσο απέναντι στο θύμα όσο και σε άλλες περιπτώσεις ανθρώπων. Βία όπου ο θύτης ένοιωθε απόρριψη και όχι απώλεια).

Η βίαιη συμπεριφορά εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους και όχι μόνο με χειροδικία . Μπορεί να είναι, λεκτική βία, συναισθηματική, σωματική , ψυχολογική .

Ο Θύτης με ναρκισσιστική διαταραχή, σε όλους τους τομείς της ζωής του έχει συμπεριφορά που χαρακτηρίζεται από

• αλαζονεία,

• ένα Εγώ που θέλει να το προβάλει,

• θεωρεί ότι είναι ο πιο έξυπνος,

• μεγαλειώδη αίσθηση προσωπικής αξίας και σπουδαιότητας για τον εαυτό του παράλληλα με μια υπερευαισθησία στην αξιολόγηση και την κριτική των άλλων

• ο πιο όμορφος,

• ο πιο αλάνθαστος,

• υποτιμά και κριτικάρει τους γύρω του,

• ζει με ψέματα προκειμένου να υπερασπιστεί την εικόνα του,

• Στερείται ενσυναίσθησης , δεν ταυτίζεται δηλαδή με τα συναισθήματα των άλλων, τους φθονεί ή θεωρεί ότι τον φθονούν

• δεν αναλαμβάνει υπευθυνότητες

• Αποζητά την αναγνώριση και επιβράβευση

• κυκλοθυμική συμπεριφορά

• έχει μια πολύ καλή επίγνωση του πόσο λίγος είναι,

• έχει χαμηλή αυτοπεποίθηση.

Οι θύτες με Ναρκισσιστική-Ψυχοπαθητική Διαταραχή Προσωπικότητας, Στον έρωτα…

• ζηλεύουν απίστευτα,

• φέρονται παθιασμένα,

• παρακολουθούν και κυνηγάνε την σύντροφό τους ,

• εκδηλώνουν σκηνές ζήλιας ,

• απομονώνουν την σύντροφό τους από το οικογενειακό-συγγενικό-φιλικό-επαγγελματικό περιβάλλον, ώστε να μην υπάρχουν επιρροές από άλλους που φοβούνται ότι θα είναι εις βάρος τους,

• αποζητούν την αποκλειστικότητα

• είναι χειριστικοί (συναισθηματικά, φέρνουν το θύμα στο φιλότιμο)

• γνωρίζουν πολύ καλά να κρύβουν τον κακό τους εαυτό

• κρύβονται πίσω από ψέματα

• κυκλοθυμία στην σχέση (μία καλά και μια άσχημα και σε λίγο πάλι τα ίδια, έτσι το θύμα δεν ξέρει τι να περιμένει, τι είναι αληθινό και μπερδεύεται γιατί έχει επενδύσει συναισθηματικά στον θύτη)

• δελεάζουν το θύμα με Υλικά κυρίως «Δείγματα Αγάπης» - δώρα, ταξίδια, εξόδους - που τα ξεπληρώνουν πολύ σύντομα τα θύματα (γιατί δεν έχουν την δύναμη να κρυφτούν για πολύ οι νάρκισσοι), με πόνο , πίκρα ψυχής και αν δεν προλάβουν και με την ζωή τους την ίδια (άμεσα ή έμμεσα αρρωσταίνοντας καθώς βιώνουν την μιζέρια και την πίκρα).

Αυτές όλες οι αντιδράσεις και συμπεριφορές, δεν είναι Αγάπη και ΄Ερωτας.

Μέσα στη αλαζονική χειριστική συμπεριφορά τους, πέφτουν σε λάθη, εκτίθενται και φανερώνονται πόσο μικρόψυχοι και δειλοί είναι.

Η αντιδράσεις τους:

φεύγουν μακριά από το περιβάλλον που έχουν εκτεθεί,

δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους και

δεν μετανιώνουν ποτέ για όσα έκαναν και τον πόνο που μοίρασαν .

Εάν προλάβουν «τα θύματα» να φύγουν μακριά από τον θύτη σώζονται.

 #Καρολάιν #Γυναικοκτονία #ΓλυκάΝερά #έγκλημα

marieta iosifidou

#ΠΡΩΤΗ_ΕΙΔΗΣΗ

https://www.facebook.com/prwti.eidisi/?ref=pages_you_manage

Περισσότερα...

"ΠΡΩΤΗ είδηση" (ηλεκτρονική εφημερίδα) : Επιστίμη : ΤΑΞΙΔΙΑ ΨΥΧΗΣ-"Το puzzle του Αυτισμού",

 
 marieta iosifidou

"Το puzzle του Αυτισμού",

της Μαριέτας Ιωσηφίδου
κοινωνική-κλινική ψυχολόγος

ΑΥΤΙΣΜΟΣ

Στην σημερινή μας παρουσίαση, θα προσεγγίσουμε ενημερωτικά, τον όρο Αυτισμός.
΄Εναν όρο, που έχει εισβάλλει στη ζωή πολλών οικογενειών τα τελευταία 30 χρόνια στην Ελλάδα και από το 1911 στην Αμερική. Ετυμολογικά , ο όρος «Αυτισμός» προέρχεται ετυμολογικά από την ελληνική λέξη «εαυτός» και υποδηλώνει την απομόνωση ενός ατόμου στον εαυτό του.
Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές (Δ.Α.Δ.)
Είναι ένα σύνολο διαταραχών, που χαρακτηρίζονται από σοβαρά ελλείμματα σε πολλούς τομείς της ανάπτυξης, για αυτό το λόγο ονομάζονται «διάχυτες». Στις ΔΑΔ εντάσσονται και οι «Διαταραχές του Αυτιστικού Φάσματος» αναφέρονται σε σοβαρές νευροψυχιατρικές καταστάσεις που οφείλονται σε δυσλειτουργία του εγκεφάλου ως προς τον τρόπο που ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί τις πληροφορίες και διαρκούν ολόκληρη τη ζωή . Οι Διαταραχές του Αυτιστικού Φάσματος, περιλαμβάνουν 3 σοβαρές συμπεριφορικές διαταραχές με
1ον : κύριο εκπρόσωπό τους τον Αυτισμό είναι μία σοβαρή νεύρο-ψυχολογική διαταραχή, που διαρκεί μία ολόκληρη ζωή, δεν θεραπεύεται και είναι συνήθως παρούσα από τη γέννηση του παιδιού. Χαρακτηρίζεται από μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία, καθώς και από περιορισμένη, επαναλαμβανόμενη και στερεότυπη συμπεριφορά. Περισσότερο, θα αναφερθούμε αναλυτικά πιο κάτω.
Οι δύο άλλες Διαταραχές του Φάσματος του Aυτισμού (ASD) είναι
2ον: το σύνδρομο Άσπεργκερ, στο οποίο δεν παρατηρείται καθυστέρηση στη γνωστική ανάπτυξη και τη γλώσσα. Σύνδρομο Asperger (AS) είναι μια συμπεριφορική διαταραχή που εντάσσεται στις Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές και ειδικότερα, στις Διαταραχές του φάσματος του αυτισμού , η πιο ελαφριά μορφή Αυτισμού, που χαρακτηρίζεται από μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και επαναλαμβανόμενα πρότυπα συμπεριφοράς, ενδιαφερόντων και δραστηριοτήτων.
Το σύνδρομο αυτό δεν παρατηρούνται σημαντικές καθυστερήσεις της απόκτησης της γλώσσας, αλλά μπορεί να υπάρχει καθυστέρηση στην απόκτηση των κινητικών δεξιοτήτων . Αδεξιότητα , αμηχανία μπορεί να υπάρχουν, αλλά είναι σχετικά μεσαίας ανάπτυξης. σύμφωνα με εκτιμήσεις και έρευνες, τα στατιστικά δείχνουν ότι δύο από 10.000 παιδιά πάσχουν από τη διαταραχή. Τα αγόρια είναι τρεις έως τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες από τα κορίτσια να έχουν Asperger Syndrom. Τα παιδιά με Σύνδρομο Asperger-΄Ασπεργκερ , και πάλι υπό συνθήκες και εκτιμώντας την κάθε περίπτωση εξατομικευμένα, εντάσσονται στις κανονικές τάξεις εκπαίδευσης με ί βοήθεια ειδικού παιδαγωγού.
3ον: Η Εκτεταμένη διαταραχή της ανάπτυξης - Μη προσδιοριζόμενη αλλιώς (PDD-NOS), όπου διαγιγνώσκεται όταν δεν πληρούνται επαρκώς τα κριτήρια για τις άλλες δύο διαταραχές
Ο Αυτισμός
Κύρια χαρακτηριστικά του αυτισμού είναι , η ποιοτική απόκλιση στους τομείς
• Κοινωνικής αλληλεπίδρασης, απουσία ή την βλάβη της κοινωνικής αλληλεπίδρασης
• Δημιουργίας σχέσης – κοινωνικοποίηση
• Λεκτική και μη-λεκτική επικοινωνία
• Τομέας σκέψης-φαντασίας-συμβολικό παιχνίδι
• Τομέας συμπεριφοράς (κοινό χαρακτηριστικό είναι το περιορισμένο, άκαμπτο, επαναλαμβανόμενο ρεπερτόριο δραστηριοτήτων και ενδιαφερόντων
Eξαιτίας της σοβαρότητας και της ποικιλίας των συμπτωμάτων, η διαταραχή συχνά αναφέρεται ως Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος.
H αυτιστική διαταραχή δεν είναι απαραίτητο ότι θα εμφανιστούν τα ίδια συμπτώματα σε όλα τα παιδιά ούτε και στην ίδια ηλικία. Σε άλλα άτομα εμφανίζονται νωρίτερα και άλλα αργότερα.
Η Αυτιστική διαταραχή, επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο ένα πρόσωπο επικοινωνεί με το περιβάλλον του έμψυχο και άψυχο, περιορίζει την ικανότητά του να συνάψει σχέσεις με άλλα πρόσωπα με έναν ουσιαστικό τρόπο, να αναπτύσσει φιλίες, να κατανοεί συναισθήματα των άλλων.
Η Διάγνωση γίνεται από παιδοψυχολόγο και παιδοψυχίατρο σε συνεργασία με διεπιστημονική ομάδα (εργοθεραπευτή, λογοθεραπευτή) η οποία και καλείται να αντιμετωπίσει, να ενημερώσει και να εκπαιδεύσει τους γονείς και το περιβάλλον του παιδιού. Σύμφωνα με το DSM-IV-TR (2000) που είναι και το επίσημο Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών, η επίσημη διάγνωση γίνεται γύρω ή μετά το δεύτερο έτος της ηλικίας.
ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ και Χαρακτηριστικά ΤΟΥ ΑΥΤΙΣΜΟΥ
ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣH
• Έκπτωση στην κοινωνική αλληλεπίδραση
• Οι γονείς αισθάνονται ότι δεν έχουν επαφή με το παιδί τους, γιατί δεν τους κοιτάζει στα μάτια, δεν τους γελά, δεν επιζητά πάντα την αγκαλιά τους, δεν ξέρουν γιατί κλαίει, ή δεν μπορούν να το ησυχάσουν όταν κλαίει.
• Δεν αλλάζει εύκολα - και ανάλογα με τα γεγονότα - έκφραση το πρόσωπό του, κάποιες φορές δεν ανταποκρίνεται στο όνομά του ή γενικά στο οποιοδήποτε κάλεσμα.
• Μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες των παιδιών με αυτισμό είναι η δυσκολία τους να δεχτούν κάτι καινούργιο π.χ. καινούργια ρούχα, αντικείμενα, συνήθειες, πρόγραμμα. Δείχνουν προσκόλληση σε κάποιες ρουτίνες και όταν τους αλλάζουμε κάτι νιώθουν ανασφαλή
• Δείχνει απομονωμένο και αδιάφορο.
• Δεν αναζητά σχεδόν ποτέ την παρέα των άλλων παιδιών.
ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΥ
• Έκπτωση στην επικοινωνία
• σε άτομα με επαρκή ομιλία, έκδηλη έκπτωση της ικανότητας να αρχίσουν ή να διατηρήσουν μία συζήτηση με άλλους
• Περίπου το 50% των αυτιστικών παιδιών δε μιλάνε. Συχνά αργούν να μιλήσουν ή δε μιλάνε καθόλου. Και στην περίπτωση όμως που ένα παιδί μιλήσει συναντάμε τις ακόλουθες ιδιομορφίες:
• Το παιδί συγχέει συχνά το 1ο με το 2o πρόσωπο.
• Το παιδί συχνά επαναλαμβάνει αυτό που λέμε. Αυτό το φαινόμενο το ονομάζουμε ηχολαλία.
• Επίσης συχνά λέμε ότι ο λόγος του παιδιού είναι στερεοτυπικός και όχι επικοινωνιακός. Αυτό σημαίνει πως ο λόγος του παιδιού μπορεί να απαρτίζεται από επαναλαμβανόμενες προτάσεις ή λέξεις που δεν έχουν στόχο την επαφή και επικοινωνία.
• Ο λόγος είναι συχνά μονότονος, μηχανικός, χωρίς ρυθμό και χρώμα
• έκπτωση στη χρησιμοποίηση πολλών εξωλεκτικών συμπεριφορών, όπως η βλεμματική επαφή, η έκφραση του προσώπου, η στάση του σώματος και οι χειρονομίες για τη ρύθμιση της κοινωνικής συναλλαγής
• Περιορισμένοι, επαναλαμβανόμενοι και στερεότυποι τύποι συμπεριφοράς
• Βλάβη στη φαντασία(ανεπαρκής)
ΚΙΝΗΤΙΚΕΣ ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ
• Κάποια από τα παιδιά με αυτισμό παρουσιάζουν δυσκολίες ή καθυστερήσεις στην κινητική τους ανάπτυξη. Έτσι μπορεί να φοβούνται να σκαρφαλώσουν, να περάσουν από κάτω, κλπ….. Παρουσιάζουν συχνά αδεξιότητα και ανωριμότητα στην κίνηση .Μπορεί π.χ. να μη συντονίζουν τα χέρια τους με τα πόδια τους όταν περπατούν ή μπορεί να περπατούν με το κεφάλι και τους ώμους σκυμμένα μπροστά. Επίσης έχουν συχνά φτωχό συντονισμό των λεπτών κινήσεων.
• Επίσης παρουσιάζουν συχνά και κινητικές στερεοτυπίες π.χ. “ φτερουγίζουν” όπως λέμε ή κουνιούνται ρυθμικά μπρος – πίσω, κλπ… στερεοτυπικές κινήσεις
ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΙ – ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΟΙ ΦΟΒΟΙ
• Το παιδί με αυτισμό, μπορεί να δείχνει παράτολμο σε επικίνδυνες καταστάσεις, ενώ αντίθετα μπορεί να πανικοβάλλεται μπροστά σε κάτι μη αναμενόμενο ή σε κάτι που δεν αντιστοιχεί στη χρονολογική του ηλικία, π.χ. ένα αντικείμενο του σπιτιού, ή ένα ακίνδυνο ζώο.
ΙΔΙΑΙΤΕΡΕΣ ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ
• Συχνά τα παιδιά με αυτισμό παρουσιάζουν εμμονές με κάποιες τροφές και απέχθεια για κάποιες άλλες .Επίσης μπορεί να μη δοκιμάζουν τροφές με ένα συγκεκριμένο χρώμα( π.χ. δεν τρώνε τίποτα πράσινο).Επίσης μπορεί να τρώνε την τροφή με ένα συγκεκριμένο τρόπο(π.χ. ξεχωρίζουν τα συστατικά και τρώνε ορισμένα από αυτά).
Σημαντικό στην μικρή αυτή ανάλυση του Αυτιστικού Φάσματος, να αναφέρουμε ότι , η κάθε περίπτωση-συμπεριφορά που ανήκει στο Φάσμα του Αυτισμού είναι Μοναδική , Αναλύεται διεξοδικά από την διεπιστημονική ομάδα (παιδοψυχίατρο, παιδοψυχολόγο, παιδαγωγό, εργοθεραπευτή, λογοθεραπευτή, γυμναστή ειδικής αγωγής, μουσικοθεραπευτή), δημιουργείται ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα που ακολουθείται από κοινού (σχολείο – οικογένεια) , ξεκινάμε πάντα από την εκπαιδευτική δυνατότητα του παιδιού- ατόμου και με βάση αυτό αναπτύσσονται οι δεξιότητές του στο βαθμό που μπορούν. Βασική αρχή αντιμετώπισης της Αυτιστικής Συμπεριφοράς,
• Σταθερό περιβάλλον
• Χωροθέτηση και χρονοθέτηση του ημερήσιου προγράμματος του Ατόμου με Αυτισμός (κατά κανόνα μέσα από εικόνες ) ώστε να γνωρίζει τι θα ακολουθήσει .
• Ενημέρωση του ατόμου σχετικά με το τι πρόκειται να κάνει, λεκτικά και μη λεκτικά ανάλογα με το επίπεδο των δεξιοτήτων του.
Τρόπος συμπεριφοράς απέναντι σε άτομο με Αυτισμό:
Θα πρέπει να σεβόμαστε την ιδιαιτερότητα συμπεριφορά του ατόμου, να ακολουθούμε τις ανάγκες της συμπεριφοράς του π.χ. μπορεί να μην θέλει να το αγγίζουν ή να αποφεύγει την σωματική επαφή.
Να ακολουθούμε τις ανάγκες του και οπωσδήποτε να ενημερωνόμαστε από το οικείο του περιβάλλον (οικογένεια ή θεραπευτές) για το ρεπερτόριο των συμπεριφορών του.
Ελληνική Βιβλιογραφία σχετική με τον Αυτισμό:
• Rutter, M. (1990). Νηπιακός αυτισμός: Σύγχρονες αντιλήψεις και αντιμετώπιση. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα. Schall, C. (2000).
• Family perspectives on raising a child with autism. Journal of child and family studies. 9:409-423. Schopler, E. (1995).
• Εγχειρίδιο επιβίωσης γονέων. Ένας οδηγός για την επίλυση κρίσεων στον αυτισμό και τις συναφείς αναπτυξιακές διαταραχές. Αθήνα: Δάρρας. Wing, L. (1993).
• Διαταραχές του φάσματος του αυτισμού (ένας οδηγός για τη διάγνωση)-Οι αναπηρίες των αυτιστικών παιδιών (ένας βοηθός για τη διάγνωση). Αθήνα: Ελληνική Εταιρία Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων. Βαφιά, Β. (2008).
• Αυτισμός και σύνδρομο Asperger. Παιδαγωγικό Βήμα Αιγαίου. 70:14-21. Βερνάδος, Μ. & Τερεζάκη, Μ. (2004).
• Αυτισμός και Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές. Αθήνα :Βήτα Γενά, Α. (2007).

"ΠΡΩΤΗ είδηση" (ηλεκτρονική εφημερίδα) 

Περισσότερα...

"ΠΡΩΤΗ είδηση" (ηλεκτρονική εφημερίδα) : ΤΑΞΊΔΙΑ ΨΥΧΉΣ-"Ψυχολογικές Προσεγγίσεις"

 marieta iosifidou

"Ψυχολογικές Προσεγγίσεις"
Της Μαριέτας Π.Ιωσηφίδου
κοινωνική-κλινική ψυχολόγος

Καλώς σας βρήκα.
Με λένε Μαριέτα Ιωσηφίδου, έχω σπουδάσει Κοινωνική 
Κλινική Ψυχολογία στο Αριστοτέλειο Παν/μιο Θεσσαλονίκης .

Μέσα από τις γνώσεις και την επαγγελματική μου εμπειρία, με απλά λόγια, θα προσπαθήσω να προσεγγίσουμε, να γνωρίσουμε και να ταξιδέψουμε μαζί σε πτυχές της ψυχής μας με σκοπό την αναγνώριση σημείων, την αποδοχή των θέλω και πρέπει μας και την πράξη για ένα ποιοτικό βήμα στη ζωή που αξίζει σε κάθε πλάσμα. 

Βήμα 1ον και βασικό: Τι εστίν Ψυχολόγος !

• Τι σημαίνει η λέξη Ψυχολόγος. Αυτός ο «ειδικός» , ο καλός ή κακός που μας βομβαρδίζουν και ακούμε καθημερινά και που οι περισσότεροι άνθρωποι στο άκουσμα της λέξης, νοιώθουμε ένα κάτι τις ;
• Ψυχολόγος (θα τον αποκαλώ Ψ στο κείμενο που ακολουθεί):
• Είναι ένας άνθρωπος που έχει σπουδάσει σε Πανεπιστημιακό Ίδρυμα σε Τμήμα Ψυχολογίας, έχει Εξειδικευτεί σε κάποιον τομέα της ψυχολογίας ή θεραπευτικό μοντέλο, έχει ΄Αδεια Ασκήσεως Επαγγέλματος Ψυχολόγου και ο ρόλος του είναι να δραστηριοποιείται στον χώρο της Ψυχολογικής Φροντίδας και Υποστήριξης:
• Ο Ψ λειτουργεί ως ο καλός μας φίλος, που θα μας δει/ θα μας ακούσει με στόχο, να μας καταλάβει, να νοιώσει τις ανάγκες μας και τι χρειαζόμαστε στη συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μας. Το σημαντικότερο
(που διαφοροποιεί τον Ψ, από τους φίλους μας και την οικογένειά μας που μπορεί να θέλουν αλλά δεν γνωρίζουν το πώς) , γνωρίζει τεχνικές και στρατηγικές τις οποίες, θα μεταλαμπαδεύσει σ’εμας, ωστε εμείς πλέον, δουλεύοντας με τον εαυτό μας, να βρούμε το μονοπάτι, για την απόκτηση των δεξιοτήτων, που θα φωτίσουν τη ζωή μας, βοηθώντας μας να σβήσουμε και να απελευθερωθούμε από τον ψυχικό πόνο που μας βαραίνει , αναβαθμίζοντας την ποιότητα στην καθημερινότητα μας.
• Βέβαια για να ξεκινήσει το ταξίδι της ψυχολογικής μας προσέγγισης , θα πρέπει να εγκαθιδρυθεί μια ισχυρή σχέση γνωριμίας και εμπιστοσύνης με τον Ψ που θα είναι και η αρχή της θετικής θεραπευτικής έκβασης .
(ο Ψ είναι ο ειδικός υγείας που δεν θα δώσει χάπια και θα οδηγίες , θα πρέπει να υπάρξει μια σχέση πελάτη-ψυχολόγου που εντάσσεται σημαντικά στην θετική έκβαση του θεραπευτικού μοντέλου).
• Σε βάθος χρόνου, ο Ψ είναι αυτός που θα μας βοηθήσει να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, να τον αγαπήσουμε, να τον αποδεχτούμε , να θέσουμε όρια στον εαυτό μας και στους άλλους απέναντί μας, να διαφοροποιήσουμε συνειδητά συμπεριφορές αν χρειάζεται, για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε σε βήματα θετικά στη ζωή μας. Μα εσύ θα μου πεις «εγώ αγαπώ τον εαυτό μου»… μεγάλη κουβέντα και χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση εις βάθος και πλάτος γιατί η αγάπη έχει πολλές εκφάνσεις και είναι πολυπαραγοντική.
Πότε χρειαζόμαστε τον «Ψυχολόγο» ;
• Καλώς ή κακώς πολλές φορές στη ζωή μας η συμβολή του είναι πολύ σημαντική. Σημάδια που μας δείχνουν ότι χρειαζόμαστε την επικοινωνία μαζί του πολλά:
• όταν νοιώθουμε ότι χρειαζόμαστε να κάνουμε κάτι ή να πάρουμε μια απόφαση και μόνος ή μόνη δεν μπορούμε να το κάνουμε,
• όταν οι συμβουλές των φίλων και συγγενών δεν είναι αρκετές για να νοιώσουμε καλύτερα, να λύσουμε το θέμα μας και νοιώθουμε ότι δεν μας καταλαβαίνουν,
• όταν αισθάνομαστε εγκλωβισμένοι σε μια κατάσταση που δυσκολεύει τη ζωή μας και δεν βρίσκουμε την πόρτα που θ’ανοίξει για να μας οδηγήσει στη λύτρωση,
• όταν έχουμε μεγάλες απώλειες στη ζωή μας που μας στοιχίζουν σε συναισθηματικό ή οικονομικό ή οικογενειακό επίπεδο και νοιώθουμε ότι όλη αυτή η κατάσταση μας πονάει αβάσταχτα.
• Γενικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι, όταν νοιώθουμε συναισθηματικό πόνο έντονο και επίμονο που μας καθηλώνει και δεν μας επιτρέπει να λειτουργήσουμε στην ζωή μας, στην καθημερινότητά μας. Τότε είναι η στιγμή που θα χτυπήσουμε την πόρτα του ψυχολόγου.
• Μαζί του θα γνωρίσουμε τις αιτίες , τον λόγο που μας έφτασαν στις όποιες δυσκολίες αντιμετωπίζουμε. Θα γνωρίσουμε τον εαυτό μας και ακλουθώντας τρόπους και στρατηγικές αντιμετώπισης θα βρούμε την λύση που θα φέρει την συναισθηματική μας ισορροπία και θα νοιώθουμε πιο ασφαλής, δυνατοί.
Ποια η διαφορά Ψυχολόγου και Ψυχιάτρου.
• Ο ψυχολόγος είναι κάτοχος πτυχίου ψυχολογίας, έχει πιο εστιασμένη εκπαίδευση στη διάγνωση διαταραχών ψυχικής υγείας και στη θεραπεία χωρίς φαρμακευτική αγωγή αλλά με τον διάλογο και την ψυχοθεραπευτική προσέγγιση.
• Η επίσκεψη σε ψυχολόγο, σημαίνει ότι ο πελάτης έχει ισχυρό κίνητρο για αλλαγή στη ζωή του και είναι αποφασισμένος να δουλέψει με τον εαυτό του με ψυχοθεραπευτική καθοδήγηση για να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του.
Η ψυχοθεραπευτική προσέγγιση έχει σκοπό να εκπαιδεύσει τους ανθρώπους σε δεξιότητες και συμπεριφορές οι οποίες θα εγκαθιδρυθούν και θα ενταχθούν στο ρεπερτόριο συμπεριφορών τους ώστε να τις χρησιμοποιούν και να λειτουργούν με μετά το πέρας της θεραπείας.
Ο ψυχίατρος
• είναι γιατρός ευρεία εκπαίδευση στην ιατρική και εξειδίκευση στην Ψυχιατρική .
Ο Ψυχίατρος ειδικεύεται στη διάγνωση και τη θεραπεία των ψυχικών διαταραχών και μπορεί να συνταγογραφήσει φάρμακα.
• Βέβαια υπάρχουν ψυχίατροι οι οποίοι έχουν κάνει την ειδίκευση στην ψυχοθεραπεία και η συνταγογράφηση φαρμάκων είναι κάτι που γίνεται παράλληλα με την ψυχοθεραπεία εφόσον το χρειάζεται ο πελάτης .

"ΠΡΩΤΗ είδηση" (ηλεκτρονική εφημερίδα)  

Περισσότερα...

"ΠΡΩΤΗ είδηση" (ηλεκτρονική εφημερίδα) : Επιστήμη : ΤΑΞΙΔΙΑ ΨΥΧΗΣ-Θεωρία της Ψυχολογίας

Μια βιβλιογραφική προσέγγιση της
θεωρίας του Αβραάμ Μάσλοου
Abraham Maslow (1908-1970)
Ο Αβραάμ Μάσλοου
(Abraham Harold Maslow.

Της Μαριέτας Ιωσηφίδου,
κοινωνική-κλινική ψυχολόγος
marieta iosifidou 

1 Απριλίου 1908 – 8 Ιουνίου 1970) ήταν Αμερικανός ψυχολόγος ο οποίος έμεινε γνωστός για τη θεωρία ιεράρχησης των αναγκών που υποστηρίζει ότι υπάρχουν πέντε επίπεδα αναγκών, από τα οποία εξαρτάται όλη σχεδόν η συμπεριφορά μας.
Τα επίπεδα αναγκών, τα ταξινόμησε ιεραρχικά, από τα πιο βασικά και πρωτόγονα (σε σχέση με τη συμπεριφορά που προκαλούν), μέχρι τα πιο πολιτισμένα και ώριμα. Ανάλογα με την ιεράρχησή των αναγκών δημιούργησε και την πυραμίδα , γνωστή σε όλους μας ως Πυραμίδα του Μάσλου.
Σύμφωνα με την οποία οι ανάγκες των ανθρώπων είναι ιεραρχημένες από τις ανάγκες για επιβίωση που βρίσκονται στη βάση της πυραμίδας, στο επόμενο επίπεδο των ανθρωπίνων αναγκών είναι οι ανάγκες ασφάλειας, ακολουθούν οι ανάγκες κοινωνικής αποδοχής (αγάπη, ανήκειν σε ομάδα με πρώτη την οικογένεια , μετά έρχονται οι ανάγκες της εκτίμησης, αυτοεκτίμησης και στο ανώτερο σημείο είναι η αυτοπραγμάτωση-, αυτογνωσίας -αυτοολοκλήρωσης.
Η πυραμίδα του Maslow Ο Αμερικανός ψυχολόγος Abraham Maslow διενήργησε κλινικές έρευνες με σκοπό να αποκωδικοποιήσει τους παράγοντες που παρακινούν τις ανθρώπινες συμπεριφορές και κατέληξε σε πέντε κατηγορίες αναγκών που έχουν το εξής περιεχόμενο:
1. Φυσιολογικές: στη βάση της πυραμίδας βρίσκονται όλες οι ανάγκες που συνδέονται με την επιβίωση του ανθρώπου ως βιολογικού οργανισμού, όπως οξυγόνο, νερό, τροφή, υγεία και ένδυση. Αν δεν έχουν εξασφαλισθεί έστω σε ένα ελάχιστο επίπεδο δύσκολα προχωρά η συζήτηση.
2. Ασφάλεια, σιγουριά: Αφού λοιπόν ικανοποιήσει τις φυσιολογικές ανάγκες, ο άνθρωπος έχει ανάγκη να αισθάνεται ασφαλής για την ύπαρξή του μέσα στο περιβάλλον το οποίο ζει, οικονομία, εργασία, ατυχήματα, κατοικία, σύνταξη. Σε αυτό το επίπεδο ενδιαφέρεται για το περιβάλλον στο οποίο ζει και τους παράγοντες που το μεταβάλλουν.
3. Κοινωνικές ανάγκες: Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και έχει ανάγκη να ζει σε ομάδες, να νιώθει αποδεκτός, να έχει φιλικές σχέσεις και να προσφέρει και να δέχεται αγάπη. Ο άνθρωπος παρακινείται να καλύψει τις κοινωνικές του ανάγκες όταν έχει εκπληρώσει τις φυσιολογικές και τις ανάγκες ασφάλειας.
4. Ανάγκες αναγνώρισης: Κύρος, φήμη, σεβασμός, γνώση, επιρροή, δύναμη, ελευθερία, ανεξαρτησία, σεβασμός και αυτοεκτίμηση. Διόλου τυχαία, κάποιοι αποκαλούν τη συγκεκριμένη κατηγορία «εγωϊστικές» ανάγκες, ενώ η ικανοποίησή τους παρουσιάζει μεγάλη δυσκολία. Για να μπουν σε τροχιά παρακίνησης πρέπει ο άνθρωπος να έχει περάσει τα προηγούμενα τρία στάδια.
5. Ανάγκες ολοκλήρωσης: Πρόκειται για την ανώτερη κατηγορία αναγκών και αφορά στις ανάγκες που έχει ο άνθρωπος για να γίνει αυτό που ονειρεύεται. Οτιδήποτε και αν είναι αυτό και μπορεί να το πετύχει, εξαντλώντας όλη τη δυναμικότητά του.... Οι τελευταίες ανάγκες στην πυραμίδα είναι οι ανάγκες αυτοπραγμάτωσης. Οι ανάγκες αυτές περικλείουν την επιθυμία να εκπληρώσει ο άνθρωπος δυναμικά όλα αυτά που μπορεί να είναι, να γίνεται πιο ολοκληρωμένος, «πιο γεμάτος». Για να είναι κάποιος αυτοπραγματωμένος, χρειάζεται να έχει τις χαμηλότερες ανάγκες τακτοποιημένες. Υπολόγισε ότι το μόνο το 2% του κόσμου είναι πραγματικά αυτοπραγματωμένο.

Τα βασικά σημεία της θεωρίας του Μάσλοου είναι:
 Τα αποτελέσματα της έρευνας της συμπεριφοράς των ζώων δεν είναι επαρκούν για την εξήγηση της ψυχολογίας του ανθρώπου.
 Το άτομο δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί παρά μόνο ως ένα ενιαίο σύνολο.
 Η φύση του ανθρώπου δεν είναι κακή ούτε καλή, αλλά ουδέτερη. Η άσχημη συμπεριφορά του ανθρώπου οφείλεται σε κακές επιδράσεις του περιβάλλοντος.
 Υπάρχει στον άνθρωπο ένα έμφυτο δυναμικό δημιουργικότητας που κινδυνεύει να καταστραφεί με τον «εκπολιτισμό» του.
Μίλησε, επίσης, για τα επίπεδα ομοιόστασης.
Ομοιόσταση είναι η αρχή με την οποία λειτουργεί ο θερμοστάτης: όταν ψυχραίνει, ανοίγει τη θέρμανση κι όταν θερμαίνεται, την κλείνει.
Με τον ίδιο τρόπο, το σώμα, όταν του λείπει μια ουσία, δημιουργεί πείνα για αυτήν. Όταν την αποκτήσει, σταματά να πεινάει.
Έτσι, ο Μάσλοου μετάφερε την ομοιόσταση στις ανάγκες του ανθρώπου.
Υποστηρίζει ότι, αν ρωτήσουμε τους ανθρώπους για το ποια θα ήταν η δική τους ιδανική ζωή, μπορούμε να πάρουμε σημαντικές πληροφορίες για τις ανάγκες που δεν έχουν καλύψει.
Ποια φράση εκφράζει τις ανάγκες σας;
• Έχω ανάγκη να βρω δουλειά.
• Πρέπει να πληρώσω το δάνειο.
• Θέλω να ερωτευθώ.
• Πρέπει να πάρω προαγωγή.
• Μου αρέσει πολύ αυτό το αμάξι.
• Θέλω να γίνω καλά.
• Πρέπει να πουλήσουμε αυτή τη θυγατρική.
• Το δικό μου είναι πιο σοβαρό πρόβλημα ή το δικό σου;
Κάθε μία από τις παραπάνω φράσεις εκφράζει μια ανθρώπινη ανάγκη.
Ποιος όμως μπορεί να κρίνει ποια είναι η σημαντικότερη, αφού για κάθε άνθρωπο το δικό του πρόβλημα τον απασχολεί περισσότερο, ακόμη κι αν επιλέγει να ασχολείται με το πρόβλημα κάποιου άλλου που αποφασίζει να γίνει και δικό του. Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα επιχείρησαν να δώσουν πολλοί επιστήμονες και διανοητές, αλλά και οι θρησκείες, με άμεσο ή έμμεσο τρόπο.
Με βάση αυτή την ταξινόμηση, ο Maslow διατύπωσε τρεις προτάσεις για να εξηγήσει την ανθρώπινη παρακίνηση.
Πρώτον, ο άνθρωπος προσπαθεί συνεχώς να ικανοποιήσει καλύτερα τις ανάγκες του και επιθυμεί συνεχώς και περισσότερα, με βάση αυτά που έχει κάθε φορά. Ο βαθμός ικανοποίησης των αναγκών αλλάζει και η προσπάθειά του να τις ικανοποιήσει δεν σταματάει όσο ζει.
Δεύτερον, Όσο πιο πολύ ικανοποιείται μια ανάγκη τόσο λιγότερο παρακινεί μέχρι του σημείου που ικανοποιείται πλήρως και παύει να παρακινεί. Τότε γεννιέται μια νέα ανάγκη. Αν όμως, η ανάγκη που ικανοποιήθηκε πλήρως παύει να ικανοποιείται αρχίζει να παρακινεί και πάλι. Το συμπέρασμα είναι ότι καμία ανάγκη δεν εξαλείφεται. Απλώς χάνει τη δυναμική της για ένα διάστημα.
Τρίτον, η ιεράρχηση των αναγκών προκύπτει από την προτεραιότητά τους για ικανοποίηση που σημαίνει ότι ένας άνθρωπος προσπαθεί πρώτα να εξασφαλίσει την ανάγκη του να έχει πόσιμο νερό και στη συνέχεια να αγοράσει ένα ρούχο που του αρέσει πολύ. Βέβαια, δεν είναι πάντα ανάγκη να ικανοποιηθεί πλήρως μια ανάγκη για να προσπαθήσει ένας άνθρωπος να καλύψει την επόμενη.
Υπήρξε ένας σπουδαίος ψυχολόγος και αναζητητής της αλήθειας, του οποίου η προσφορά στον τομέα της Ψυχολογίας και της Φιλοσοφίας και, γενικότερα, στην εξέλιξη και βελτίωση του ανθρώπου υπήρχε μεγάλη κι αξιόλογη.

Πηγή:
Μάνατζμεντ, Δημήτρης Μπουραντάς, Εκδόσεις Μπένου.

https://www.mixanitouxronou.gr

"ΠΡΩΤΗ είδηση" (ηλεκτρονική εφημερίδα)  

Περισσότερα...

Ψυχολογία : Η τριγωνική δομή των σχέσεων

Ψυχολόγος Ψυχοθεραπευτής

Κουβαλάει ο καθένας τους γονείς του. Αυτό μας κάνει να είμαστε σε τρίγωνο συνέχεια. Όταν πάμε να κάνουμε μία σχέση -φιλική, ερωτική, επαγγελματική, κτλ- συναντούμε έναν άλλον άνθρωπο απέναντι που κουβαλάει κι αυτός το τριγωνό του. Έτσι είμαστε τουλάχιστον έξι όταν συναντιόμαστε.

Οι σχέσεις δεν είναι τόσο απλές ούτε στην δομή τους, ούτε στην λειτουργία τους. Αυτό συμβαίνει επειδή πάντοτε μέσα σε μία σχέση υπάρχουν στοιχεία από τις σχέσεις μεταξύ τουλάχιστον τριών ατόμων. Μπαμπάς μαμά παιδί. Αυτό είναι το φαντασιακό μας τρίγωνο που κάθε άνθρωπος κουβαλάει μέσα του σαν «γονίδιο». Ένα γονίδιο που θέλει να εκφραστεί και βρίσκει την ευκαιρία να το κάνει στις σχέσεις.

Ο μπαμπάς μου, η μαμά μου κι εγώ ως παιδί, συναντούμε τον μπαμπά σου, τη μαμά σου κι εσένα ως παιδί. Αναπόφευκτα λοιπόν όταν χρειάζομαι τρυφερότητα, ψάχνω σε σένα την μαμά μου. Αν η δική σου μαμά απέφευγε να εκφράσει τρυφερότητα, τότε φοβάσαι να μου τη δώσεις. Είναι η σχέση μέσα σου με τη μαμά σου που σε εμποδίζει.

Το εγώ, η έννοια του εγώ, δεν υπάρχει χωρίς σχέση. Είναι τρομακτικό αλλά δεν υπάρχουμε χωρίς τον άλλον. Αν υπάρχω ψυχικά πνευματικά αλλά και σωματικά, αυτό συμβαίνει επειδή υπάρχει κάποιος άλλος με τον οποίο είμαι σε σχέση. Στην αρχή της ζωής η έλλειψη του άλλου σημαίνει θάνατο. Οπότε είναι ζωτικής σημασίας να μπορεί να κάνει κανείς σχέσεις.

Συνάπτουμε λοιπόν σχέσεις, και ασυνείδητα -χωρίς να το καταλαβαίνουμε- ξαναζούμε την σχέση μας με τους γονείς μας. Ακόμα κι όταν κάποιος μεγάλωσε σε μονογονεϊκή οικογένεια, ακόμα και τότε η σχέση που ζει κανείς μέσα του δεν είναι μόνο με τον ένα γονέα αλλά και με την «έλλειψη» του άλλου.

Η έλλειψη του άλλου μας μαθαίνει να ζούμε με τη ματαίωση. Στην αρχή της ζωής όμως δεν πρέπει να λείπει η μητρική φιγούρα. Γιατί μετά το παιδί βάζει μέσα του την απουσία (μητρική φιγούρα μπορεί να είναι και ο μπαμπάς αν έχει τη δυνατότητα να παίξει αυτό το ρόλο). Το να λείπει η μαμά για πάρα πολύ όταν είμαι μωρό, είναι από τα πιο τρομακτικά ψυχικά γεγονότα. Με πρώτο στη λίστα να είναι η «μή απάντηση». Όταν δηλαδή δεν σου απαντάει η μαμά. Είναι το χειρότερο για ένα μωρό. Ο κόσμος είναι πάρα πολύ φοβιστικός, από παντού ξεπηδάνε τρομακτικές σκιές, εικόνες, φωνές. Το εγώ δεν μπορεί εκεί να είναι συμπαγές.

Άρα ότι κουβαλάει ο καθένας από τις σχέσεις του με τη μητέρα του και τον πατέρα του (και την σχέση που έχουν μεταξύ τους οι γονείς) το φέρνει στην σχέση αυτόματα. Αυτό κάνει την σχέση να διαμορφώνεται ως ένα σύστημα πολλαπλών σχέσεων που μπερδεύονται μεταξύ τους. Αν βάλουμε και τις σχέσεις με τα αδέρφια καθώς και τα διάφορα γεγονότα που συμβαίνουν στην ζωή, τότε όλα γίνονται πιο πολύπλοκα.

Στην θεραπεία, ο εκπαιδευμένος θεραπευτής αυτό το γνωρίζει. Δουλειά του είναι να έχει κάνει ο ίδιος εκπαίδευση, και θεραπεία. Εκτός από τις θεωρητικές σπουδές ψυχολογίας, ψυχιατρικής, ψυχοθεραπείας κτλ. Να ξέρει το δικό του τρίγωνο καλά, πως επηρεάζει τον ίδιο και τις σχέσεις του. Η πολύχρονη αυτή διαδικασία τον φέρνει στην θέση να μπορεί αφενός να μην μπλέκει το δικό του τρίγωνο στην θεραπεία του άλλου (αν το μπλέξει δεν πάει καλά η θεραπεία) και αφετέρου να μπορεί να δει σε ποιο σημείο συγκρούονται μεταξύ τους οι σχέσεις των ασθενών με τους γονείς τους.

Αυτό συμβαίνει έτσι κι αλλιώς είτε στην ατομική θεραπεία, είτε στην θεραπεία ζεύγους, είτε στην ομαδική θεραπεία. Έτσι λοιπόν οι φίλοι όσο και αν έχουν διάθεση να βοηθήσουν, δεν μπορούν. Πολύ περισσότερο οι ίδιοι οι γονείς βέβαια δεν μπορούν να το κάνουν αυτό.

Στην καθημερινή μας ζωή ως ένα σημείο κάνουμε διορθωτικές κινήσεις με τους άλλους. Είναι μια μορφή θεραπείας αλλά δεν είναι η σωστή. Σε κάποια σημεία διδασκόμαστε κάτι αν ο άλλος έχει λύσει κάποια θέματα ή αν ειχε σχετικά ομαλή ανάπτυξη. Αλλά αυτό είναι δύσκολο γιατί έτσι κι αλλιώς πάντα υπάρχουν πράγματα που είναι ασυνείδητα.

Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας είναι ασυνείδητο. Δεν το γνωρίζουμε. Οπότε θα ήταν σημαντικό εάν μπορούσαμε να βοηθάμε τα παιδιά να γνωρίζουν την ψυχική τους ζωή. Να είναι σε επαφή με αυτή. Έτσι καταλαβαίνει κανείς γιατί αισθάνεται μίσος, γιατί αισθάνεται ότι θέλει να δώσει, γιατί δεν μπορεί να αντιδράσει όταν δέχεται επίθεση, γιατί του αρέσει να πονάει τους άλλους, γιατί αποτυγχάνει ενώ έχει πραγματικές δεξιότητες, γιατί δεν μπορεί να ολοκληρώσει ποτέ μια δουλειά, γιατί αναβάλλει συνέχεια όσα θέλει να κάνει, γιατί βγάζει ανταγωνισμό, γιατί γίνεται επιθετικός, γιατί διαλέγει σχέσεις που οι άλλοι αδιαφορούν, και δεκάδες αλλά πράγματα που είναι μέσα μας αλλά τα αγνοούμε.

Για να γίνει όμως αυτό με τα παιδιά, θα πρέπει να βρούμε τον τρόπο εμείς οι ενήλικες να ψάξουμε τον εαυτό μας. Πρώτα εμείς. Και μετά μπορούμε να μεγαλώσουμε σωστά τα παιδιά μας. Έχω πολλούς γονείς που μέσα σε διάστημα ενός δυο ετών άλλαξαν προς το καλύτερο την σχέση τους με τα παιδιά τους, γιατί βρήκαν τί τους εμπόδιζε στην επικοινωνία τους. Είναι πολλοί οι γονείς που αγαπάνε μέσα τους τα παιδιά τους και που δεν μπορούν να τους το δείξουν. Και πολλά ζευγάρια που μόλις είδαν δυο τρία πράγματα που δεν πήγαιναν καλά μεταξύ τους, κατάφεραν να πλησιάσουν αυτές τια δυσκολίες. Φωτίσαμε λίγο το ασυνείδητο δηλαδή. Είδαν οι άνθρωποι την ζωή που ζουν μέσα τους με τους δικούς τους γονείς κι έτσι βρήκαν τον τρόπο να λύσουν προβλήματα που τους ταλαιπωρούσαν και απειλούσαν τη σχέση.

Η τριγωνική δομή των σχέσεων είναι σημαντική γιατί δίνει ασφάλεια στο άτομο. Είναι ο μπαμπάς και η μαμά που μέσα μας μας προστατεύουν. Ωστόσο όταν κάτι είναι άλυτο εκεί, όταν κάτι είναι μπερδεμένο, όταν δεν το ξέρουμε δηλαδή, τότε είναι εύκολο να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Θυμώνει ο άλλος και δε μπορεί να καταλάβει γιατί. Παθαίνει κατάθλιψη δεν ξέρει γιατί. Έπαθε κρίση πανικού, νιώθει ότι τρελαίνεται, δεν ξέρει γιατί. Φωνάζει στο παιδί του, δεν ξέρει γιατί. Μετά έρχονται οι ενοχές, η ντροπή, η τιμωρία, βαραίνει κανείς.

Οπότε αν προσπαθούμε να τα λύσουμε όλα αυτά είναι για να ζούμε πιο εύκολα. Ουσιαστικά δηλαδή πιο συνειδητά. Οι σχέσεις μετά γίνονται ευχάριστες, όπως πρέπει να είναι. Τα παιδιά μας, μεγαλώνουν καλύτερα. Και όλοι μας μαθαίνουμε ότι μπορούμε να προσπαθήσουμε για να καταλαβαίνουμε και τον άλλον. Αυτό αν συμβεί στην οικογένεια, τότε μετά θα συμβεί και στην κοινότητα, και στην πολιτεία.

Ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Δεν είναι τα συμπτώματα το πρόβλημα. Τα συμπτώματα θεραπεύονται. Εκείνο στο οποίο χρειάζεται να δώσουμε μεγαλύτερη σημασία, είναι οι σχέσεις μεταξύ μας.

Αυτή είναι η πραγματική θεραπεία στην ουσία της. Εκεί που μπορούμε να βρούμε πραγματικά νόημα σε αυτό τον δύσκολο και μάταιο κόσμο αλλά και σε έναν κόσμο μέσα στον οποίο μας δόθηκε η τρομερή ευκαιρία να υπάρξουμε, να ζήσουμε και να συσχετιστούμε.

Μιχάλης Πατεράκης
Ψυχολόγος Ψυχοθεραπευτής
University of Indianapolis
University of Middlesex
Καρνεάδου 37, Κολωνάκι (δίπλα στον Ευαγγελισμό)
Δέχεται Κατόπιν Ραντεβού
Τηλ: 211 715 1801
www.psychotherapy.net.gr

Κλινικές Υπηρεσίες

1) Ατομική ψυχοθεραπεία
2) Θεραπεία Ζεύγους Οικογένειας
3) Ομαδική ψυχοθεραπεία
4) Ψυχομετρική αξιολόγηση συμπτωματολογίας

Περισσότερα...

Αυτοί οι πλανεμένοι γονείς που νομίζουν ότι κάνουν πάντα το σωστό

Έρχομαι καθημερινά σε επαφή με την ελληνική οικογένεια. Η επαφή μου με γονείς (κυρίως μητέρες) μέσω των ιδιωτικών μου ραντεβού ή μέσω των ομάδων, μου δίνει μια εικόνα.

Η μεγαλύτερη εικόνα όμως έρχεται μέσα από τα λεγόμενα των γονιών και των δασκάλων για οικογένειες που δεν εμφανίζονται σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις ούτε καν στις δωρεάν ομιλίες που κάνω στα σχολεία.

Τι θα κάνουμε με όλους αυτούς τους πλανεμένους γονείς και παππουδογιαγιάδες που μεγαλώνουν νοσηρές προσωπικότητες και νομίζουν πως κάνουν και το σωστό;

Πώς θα τους αφυπνίσουμε;

Πώς θα τους φέρουμε στο δρόμο της αναγνώρισης των ευθυνών και των ορίων, πολύ περισσότερο των συνεπειών που δημιουργούν κατ’ αρχήν στα ίδια τα παιδιά και έπειτα στην κοινωνία;

Πώς θα διδάξουμε τη διάκριση;

Παρατηρώ άκρα στις συμπεριφορές των γονιών. Έχουμε εκείνη την ομάδα των ενηλίκων που όντας μειονεκτικοί και άσημοι γαλουχούν τα παιδιά τους να γίνονται μάγκες και θύτες και έχουμε και εκείνους τους μειονεκτικούς και άσημους που με την έλλειψη αποδοχής και παραδοχής οδηγούν τα παιδιά τους στο ρόλο του θύματος.

Τι θα κάνουμε για να τα αποφύγουμε και τα δύο που είναι εξ ίσου νοσηρά και απευκταία;

Μεγάλος ο προβληματισμός. Μεγάλο το δίλλημα.

Υπάρχουν περιπτώσεις που μόνο ο εισαγγελέας θα έπρεπε να παρέμβει. Υπάρχουν οικογενειακές συνθήκες που είναι τόσο νοσηρές για τον ψυχισμό του παιδιού που μόνο ένα υγιές κοινωνικό σύστημα θα έπρεπε να παρέμβει και να εξυγιάνει.

Υπάρχει όμως; Για ποιο σύστημα να μιλήσουμε; Το ανύπαρκτο ή το διαβρωμένο;

Και έτσι μένουμε να παρατηρούμε εκ του μακρόθεν ότι πέφτει στην αντίληψή μας και να φτύνουμε τον κόρφο μας που δεν συμβαίνει σε μας.

Γινόμαστε όμως μάρτυρες της νοσηρής συνθήκης, γινόμαστε συνεργοί στο τραύμα της κοινωνίας επειδή ανεχόμαστε τον αποπροσανατολισμένο, τον μη αφυπνισμένο, τον εξυπνάκια, τον ανόητο, τον μειονεκτικό που συμπεριφέρεται αλαζονικά γιατί νομίζει πως αυτός και ο κανακάρης του είναι το κέντρο του κόσμου.

Γινόμαστε μάρτυρες της νοσηρής συνθήκης που ονομάζεται «δεμένη οικογένεια» με το τριώροφο με τα κλειδιά έξω απ’ τις πόρτες, όπου δεν υπάρχει όριο, δεν υπάρχει προσωπικός χώρος και χρόνος, δεν υπάρχει απογαλακτισμός.

Γινόμαστε μάρτυρες της θυσίας της γιαγιάς - μάνας που μεγαλώνει τα εγγόνια, βάζει πλυντήρια, μαγειρεύει για «να έρθουν τα παιδιά να τα βρουν έτοιμα»!

Τα παιδιά που δεν μεγαλώνουν ποτέ και δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους ποτέ. Και στο βωμό της «δεμένης οικογένειες» θυσιάζονται όλοι αλλά κυρίως παραδειγματίζονται λανθασμένα τα παιδιά.

Γινόμαστε μάρτυρες εκείνης της μάνας που αφού δεν κατάφερε να γίνει βασίλισσα επιθυμεί να γίνει βασιλομήτωρ και κάνει στον κανακάρη της αυτά που θα έπρεπε να κάνει από χαρά και επιλογή για τον πατέρα του.

Και παρατηρούμε τον πατέρα αποδυναμωμένο και δυστυχή να γίνεται ένα μοντέλο προς αποφυγήν του κανακάρη του.

Παρατηρούμε εκείνη τη μάνα που υπομένει τον βάναυσο πατέρα και αναγκάζεται να σκύβει με θλίψη και μελαγχολία και μόνο της μέλημα να είναι οι δουλειές και η τηλεόραση.

Τι εξαίρετο παράδειγμα για την κόρη που θέλει να φύγει με την πρώτη ευκαιρία να μην βλέπει να μην ακούει να μην αντιλαμβάνεται τον συμβιβασμό. Και φεύγει με τον πρώτο που της υπόσχεται δράση και νόημα.

Αλλά είναι ο κατάλληλος; Πώς να μάθει να επιλέγει! Αφού έζησε όλη τη ζωή μέσα στο συμβιβασμό.

Έμαθε να κόβει με το μαχαίρι την δόνηση του συμβιβασμού, του φόβου, του θυμού, των ενοχών μέσα στο σπίτι.

Έχω ακούσει πολλούς νέους να λένε. «Δεν θέλω να γυρίσω στο σπίτι μου». «Δεν έχω τίποτα να κάνω στην απέραντη σιωπή των γονιών μου» «Δεν θέλω να τους ακούω να κατηγορεί ο ένας τον άλλο», αλλά εκείνοι αν τους ρωτήσεις θα πουν "θυσιάζομαι για τα παιδιά" και άλλα τέτοια τραγικά και ολέθρια για τον ψυχισμό του νέου ανθρώπου που υποτίθεται βάζει τα θεμέλια της δικής του συντροφικής ζωής.

Πώς να χτίσει σχέσεις!

Πώς να συνεργαστεί!

Πώς να συνυπάρξει!

Πού το είδε αυτό; Ποιος του το δίδαξε;

Χρειάζονται αφύπνιση οι γονείς. Χρειάζονται εκπαίδευση. Χρειάζονται μαθητεία.

Δεν υπάρχει σπουδαιότερος ρόλος στη ζωή. Δεν υπάρχει πιο σημαντική ενασχόληση εκτός από εκείνη του γονιού. Ποιος μας έχει πείσει ότι είναι ένστικτος ο ρόλος;

Ποιος μας έχει αναγκάσει να θεωρούμε ότι ξέρουμε ενώ δεν ξέρουμε και δεν κάνουμε και καμία προσπάθεια για να μάθουμε. Αφού η πολιτεία δεν το κάνει, αφού το Σχολείο δεν μπορεί γιατί το βάζουν να κάνει άλλα, ας το κάνουν οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων.

Ας μην ασχολούνται με τις εμπάθειες και τις ίντριγκες των μεταξύ των σχέσεων.

Ας οδηγηθούν να αντιληφθούν πως ο ρόλος τους είναι να γίνουν οι ίδιοι καλύτεροι γονείς και να εμπνεύσουν την αφύπνιση και όσων κοιμούνται ακόμη.

Δεν μπορεί να ακούω από στόματος Διευθυντού Δημοτικού Σχολείου, «κυρία μου τα Σχολεία έχουν γίνει parking παιδιών.

Έχω τουλάχιστον 20 ανεπίδοτα ενδεικτικά μαθητών της προηγούμενης χρονιάς στο συρτάρι μου. Δεν έχουν έρθει να τα πάρουν! Δεν έχουν έρθει να μάθουν τι κάνει το παιδί τους στο Σχολείο».

Και απ’ την άλλη έχουμε γονείς οι οποίοι παρασυρόμενοι από τις διαδώσεις διασύρουν δασκάλους, εμποδίζουν το έργο του Σχολείου, παρεμποδίζουν τη δομή και την οργάνωση γιατί αμφισβητήθηκε η πρωτιά του παιδιού τους!

Ας εμπνευστούν οι Σύλλογοι ιδέες για να φέρουν τους γονείς σε δράσεις συνεργατικές, δράσεις χαράς και ομαδικότητας. Ας δουν πώς να συνδράμουν στη ανάπτυξη σχέσεων.

Έτσι κι αλλιώς η γειτονιά έχει εκλείψει ας την αναπαράγουμε στην αυλή του Σχολείου.

Νοσεί η κοινωνία μας. Νοσεί βαρύτατα!

Χρειάζεται να κάνουμε κάτι. Χρειάζεται να λειτουργήσουμε ως πυρήνες αφύπνισης όποιος αντιλαμβάνεται την αλήθεια αυτών που λέγονται σ’ αυτές τις γραμμές ας τολμήσει.

Ας γίνει η αλλαγή που θέλει. Ας φανταστεί! Ας οραματιστεί και ας τραβήξει το χορό.

Ο δρόμος είναι δύσκολος έτσι κι αλλιώς, καλύτερα να τον πάμε χορεύοντας.

Γράφει η Ερατώ Χατζημιχαλάκη, Οικογενειακή Σύμβουλος
Πηγή: allazo.gr
Το διαβάσαμε εδώ: themamagers.gr
http://www.o-klooun.com/anadimosiefseis/aftoi
 

Επιμέλεια:Παύλος Π.Νούνης

Περισσότερα...

ΨΥΧΗ & ΣΩΜΑ :4 τρόποι για να αντιμετωπίσετε μία σύγκρουση, χωρίς θυμούς και περιττή ένταση

Eπιμέλεια: THE LIFO TEAM

 

Φυσικά, μπορείτε πάντα να τσακωθείτε και να χάσετε την ψυχραιμία σας, όμως, μπορείτε να βγείτε και ατσαλάκωτοι από έναν καβγά και κυρίως, νικητές 

Δεν είναι μόνο η εποχή που είναι δύσκολη και όλοι στα νύχια στέκονται για καβγά. 

Ας το παραδεχθούμε: είναι και κάποιοι άνθρωποι, που μας ξυπνούν τον χειρότερο εαυτό μας. Εριστικοί, επιθετικοί, πάντα με έναν κακό λόγο στο στόμα, πάντα έτοιμοι να πλήξουν κάθε προσπάθεια, να κρίνουν, να κακοχαρακτηρίσουν, να μας πετάξουν το γάντι. 

Το πρόσωπο τους, η εμφάνιση τους σε έναν χώρο σημαίνει ένα πράγμα, μπελάδες. 

Είναι εκείνο το είδος που μπορεί να εξοργίσει ακόμη και τον πιο πράο άνθρωπο, που θα μας "μπλέξει" είτε είμαστε πολεμόχαρες φύσεις, είτε όχι, να εμπλακούμε σε έναν καβγά ή έστω μία λεκτική σύγκρουση, που μπορεί να πάει μακριά. 

Γι΄αυτό εδώ και χρόνια, υπεύθυνοι διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού και σύμβουλοι επιχειρήσεων, προκειμένου να "προστατεύσουν" τις θέσεις εργασίας, αλλά και τα ταλέντα των "ειρηνοποιών" της εκάστοτε εργασιακής ομάδας, προτείνουν ένα συγκεκριμένο μοτίβο συμπεριφοράς και αντιμετώπισης του επαγγελματία καβγατζή ή ιντριγκαδόρου. 

Γιατί; Αφού ξέρουμε ότι ο στόχος είναι ακριβώς αυτός. Όμως, πολύ συχνά είναι και ο άλλος: να μην απαντήσουμε, να μην δεχθούμε την πρόκληση, να γίνουμε απλώς κάποιοι που σωπαίνουν και αναγκαστικώς λένε "ναι". Δεν είναι ζωή κι αυτή. 

Ειδικά, στο επαγγελματικό πεδίο, όπου τις ανταγωνιστικές συμπεριφορές χτυπούν "κόκκκινο" και με τον νόμο του "δυνατού" ή του πιο φωνακλά να παίρνει τον έλεγχο, τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα. Γι΄αυτό εδώ και χρόνια, υπεύθυνοι διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού και σύμβουλοι επιχειρήσεων, προκειμένου να "προστατεύσουν" τις θέσεις εργασίας, αλλά και τα ταλέντα των "ειρηνοποιών" της εκάστοτε εργασιακής ομάδας, προτείνουν ένα συγκεκριμένο μοτίβο συμπεριφοράς και αντιμετώπισης του επαγγελματία καβγατζή ή ιντριγκαδόρου. Άλλωστε, όπως χαρακτηριστικά, γράφει σε σχετικό άρθρο του και ο Marchel Schwantes, επιχειρηματίας και διευθύνων σύμβουλος αρκετών επιχειρήσεων στο παρελθόν, η πραγματικά δύσκολη περίπτωση είναι η δεύτερη. Δηλαδή του ανθρώπου, που κινείται σαν υπόγεια απειλή, που σπέρνει κύματα τρόμου ή έριδας στις εργασιακές ομάδες, που σέβεται ένα παλιό εργασιακό δόγμα, το πασίγνωστο διαίρει και βασίλευε. 

Τι συμβουλεύει, λοιπόν, κάποιος, που έχει ζήσει ανάμεσα σε πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες, ο καθένας με τις αρετές και τα ελαττώματα του;

 Όπως χαρακτηριστικά γράφει, ο ένας τρόπος - τον οποίο και δεν τον συνιστά, παρά μόνο κατ' εξαίρεση είναι να υποκύψεις και να τσακωθείς. 

1. 

Επιλέγεις να εμπλακείς / αντιδράσεις 

Δεν το προτείνει ο Schwantes, αλλά κάποιες φορές απλώς δεν γίνεται διαφορετικά. Όπως χαρακτηριστικά γράφει, το αναφέρει ως πρώτο, γιατί είναι η φυσική τάση του κάθε ανθρώπου σε μία πιθανή πρόκληση, αλλά είναι αυτή που πάντα φέρνει το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα. Οπότε πάμε στη δεύτερη. 

2. 

Επιλέγεις να απαντήσεις  

Είναι κάτι τελείως διαφορετικό, γράφει ο Schwantes. Το να μην απαντάς σε κάποιον που σε προκαλεί συνεχώς, παγιώνει μία κατάσταση, η οποία με τον καιρό στρέφεται εναντίον σου. Αν, μάλιστα, πρόκειται για προκλήσεις που σημειώνονται δημοσίως, πολύ σύντομα και η ομάδα αρχίζει να αμφισβητεί τον ρόλο σου. Γιατί δεν απαντάς; Φοβάσαι; Τι; Η σιωπή κάποτε είναι η καλύτερη απάντηση. Όχι, όμως, πάντα και όχι όταν διακυβεύονται σημαντικά θέματα, όπως η ταυτότητα και η αυτοπεποίθηση μας. 

3. 

Επιλέγεις τις μάχες που θα δώσεις 

 Όπως σημειώνεται και παραπάνω, δεν χρειάζεται να απαντάς σε όλα. Σε αυτά, ωστόσο, που μπορούν να πλήξουν την αξιοπιστία, τη θέση ή τον ρόλο σου, απαντάς. Με τον τρόπο του ροκσταρ, όπως γράφει ο ίδιος. Δηλαδή, με στρατηγική που θα σου επιτρέψει να αποχωρήσεις από τη σύγκρουση κι από την αίθουσα με υπεροχή. Τι σημαίνει αυτό; Ότι, όπως όλοι οι άνθρωποι με υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη, δεν μπερδεύεις την παρορμητική αντίδραση με την σύγκρουση. Δεν είμαστε στο σχολείο για να κάνουνε "καθρεφτάκι", όταν ο άλλος μας βρίζει ή για να φωνάζουμε για το ποιός το άρχισε πρώτος. Χρειάζεται πλάνο: με τι είδους πρόκληση έχεις να τα βγάλεις πέρα; Είναι απλώς ένα καπρίτσιο, ένα κακοπροαίρετο σχόλιο ή μία σοβαρή αμφισβήτηση αυτού που κάνεις; Ένας χαρακτηρισμός, μήπως; Τα όσα προτείνει από εδώ και κάτω ο Schwantes μοιάζουν πολύ χριστιανικά, αλλά δεν είναι καθόλου. 

4.  

Επιλέγεις τα όπλα σου 

Ηρεμία - ταπεινότητα - αυτοάμυνα - υπομονή. Πως; Αυτά, ακριβώς. Όσο ο άλλος φωνάζει, εκνευρίζεται, μοιάζει να μη σταματά, εσύ χαμήλωσε τον τόνο της φωνής και απάντα σταθερά και αυστηρά. Μην χάσεις την ψυχραιμία σου και μη χρησιμοποιήσεις λεξιλόγιο που ο ίδιος χρησιμοποιεί. Αν υπάρχουν μάρτυρες, υπάρχει ήδη νικητής. Στην πραγματικότητα, αυτή η συμπεριφορά εκνευρίζει τον συνομιλητή ακόμη περισσότερο και σταδιακά χάνει τον έλεγχο και εκτίθεται. Όσο ο "απέναντι" επαίρεται για οτιδήποτε, εσύ απαντάς στον τόνο του Χριστού. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να συνομιλήσεις με έναν νάρκισσο. Στο κομμάτι της αυτοάμυνας θα πρέπει να έχεις έτοιμα κάποια επιχειρήματα. Στον ίδιο τόνο και με το ίδιο - όσο γίνεται - ύφος παραθέτεις λάθη, παραλείψεις και ελαττώματα, προσοχή: χωρίς έπαρση. Extra tip: επιχείρησε να χαμογελάσεις με πραγματική συμπάθεια (όχι με ειρωνεία) την ώρα, που βρίσκεται σε κρεσέντο. Μπορείς να αποχωρήσεις, χωρίς να χρειαστεί να κάνεις κάτι περισσότερο. Τα έχει κάνει όλα ο αντίπαλος. 

 

http://www.lifo.gr/articles/health-fitness_articles/99586 

Επιμέλεια: Παύλος  Π. Νούνης

 

Περισσότερα...