Παγκόσμια μουσική θλίψη ..Αιωνία η μνημη της 🌺🌹

Περισσότερα...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ (1934-2023) Ο σπουδαίος τραγουδιστής Γιάννης Βογιατζής, που έγραψε με χρυσά γράμματα το όνομά του στην μουσική ιστορία της χώρας, έφυγε από τη ζωή .

 

Σύμφωνα με πληροφορίες είχε υποβληθεί προσφατα σε επέμβαση στην ουρολογική κλινική του «Λαϊκού» καθως αντιμετώπισε κάποιο νεφρολογικό πρόβλημα. Ωστόσο, πριν από μερικές ημέρες πήγε ως έκτακτο περιστατικό με αποφρακτικό ειλεό στο Ιπποκράτειο. Οι γιατροί αντιμετώπισαν την επιπλοκή με επιτυχία, όμως και πάλι εκδήλωσε οξεία νεφρική ανεπάρκεια και λίγες ώρες μετά έκανε καρδιακή ανακοπή. Ως αιτία θανάτου καταγράφεται η «πολυοργανική ανεπάρκεια».
Γεννημένος στις 20 Δεκεμβρίου του 1934 στην Αθήνα, ο Γιάννης Βογιατζής διέπρεψε σε διάφορους τομείς της μουσικής στο θέατρο, τον κινηματογράφο και το ραδιόφωνο. Τιμήθηκε δύο φορές με το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης. Η πρώτη ήταν το 1963 με το τραγούδι «Πέταξε ένα πουλί» των Κώστα Κλάββα και Αλέξη Αλεξόπουλου και η δεύτερη το 1970 με το τραγούδι «Αδέρφια μου αλήτες πουλιά» των Τόλη Βοσκόπουλου και Ηλία Λυμπερόπουλου.

**Ο Γιάννης Βογιατζής & η Τζένη Βάνου ήταν απ τις λίγες φωνές έσμιξαν τόσο τέλεια. Ήταν οι δύο μεγάλοι πρωταγωνιστές ενός είδους που άρχισε να δύει.Παρά ταύτα εκείνοι κατάφεραν να λάμψουν περίτρανα, να λατρευτούν και να μείνουν για πάντα στις καρδιές όσων τους χάρηκαν και όχι μόνο.
Κι ενώ λειτούργησαν ως αδιαφιλονίκητοι αστέρες στην κατηγορία τους, κατάφεραν να συγκροτούν ένα τόσο ταιριαστό και ανεπανάληπτο φωνητικό δίδυμο. **
Ο τρόπος που ενώνουν τις χαρισματικές φωνές τους είναι τέλειος τεχνικά και την ίδια ώρα ξεχειλίζει από ομορφιά και συναισθήματα. Τόσο στην ταυτοφωνία όσο και στα σεκόντα κυριολεκτικά μαγεύουν με τις επιδόσεις τους.
Λίγες φορές, στο παγκόσμιο στερέωμα έχει συμβεί κάτι ανάλογο με τόσο ευλογημένο αποτέλεσμα.

Τα περισσότερα από αυτά τα τραγουδια ακούστηκαν σε ταινίες και μιούζικαλ του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Ο Γιαννης Βογιατζής συνεργάστηκε δισκογραφικά με τους γνωστότερους δημιουργούς του ελαφρού τραγουδιού ερμηνεύοντας τραγούδια των Μίκη Θεοδωράκη, Μάνου Χατζιδάκι, Μίμη Πλέσσα, Γιώργου Μουζάκη, Γιώργου Θεοδοσιάδη, Κώστα Καπνίση, Αργύρη Κουνάδη, Γεράσιμου Λαβράνου, Τόλη Βοσκόπουλου κ.α.) σε στίχους των Νίκου Γκάτσου, Αλέκου Σακελλάριου, Κώστα Πρετεντέρη, Γιώργου Οικονομίδη, Θάνου Σοφού, Ηλία Λυμπερόπουλου κ.α.

Ο Γιάννης Βογιατζής υπήρξε υποστηρικτής του Παναθηναϊκού και τραγούδησε και τον ύμνο της ομάδας. Όπως είχε αναφέρει παλαιότερα: «Το 1962 ήμασταν στην εξέδρα εγώ ο Μουζάκης και ο Οικονομίδης και βλέπαμε την ομάδα μας. Ο ύμνος αυτός είχε τραγουδηθεί πιο μπροστά από τον Λέανδρο, τον πατέρα της Βίκυς Λέανδρος, αλλά δεν πήγε δεν ξέρω για ποιο λόγο και μου λέει ο Οικονομίδης θα μας πεις τον ύμνο; Και καλά έκανα και τον είπα γιατί είναι η μεγαλύτερη μου επιτυχία, διαχρονική. Όλοι ερωτεύτηκαν τη συγκεκριμένη εκτέλεση, ήταν ύμνος. Θα μπορούσα να είχα τραγουδήσει τον ύμνο του Ολυμπιακού, μου έκαναν πρόταση και τους είπα ότι ήθελα λεφτά και μου λένε γιατί σε εμάς ζητάς λεφτά, και τους είπα ότι ο Παναθηναϊκός είναι η ομάδα μου. Όμως έχω τραγουδήσει και τον ύμνο της Ξάνθης τον οποίο την τρίτη ημέρα τον κατεβάσανε».**

Σε μία από τις τελευταίες του συνεντεύξεις τον Νοέμβριο του 2022, ο αγαπητός τραγουδιστής είχε μιλήσει στην κάμερα της εκπομπής «MEGA Καλημέρα» για την καλλιτεχνική πορεία του και για τη στήριξη που έλαβε από ανθρώπους του χώρου. Μεταξύ άλλων ο τραγουδιστής αναφέρθηκε και στην ημέρα που μπήκε στη φυλακή και τον βοήθησε η Μαίρη Χρονοπούλου.
Μιλώντας για το τέλος που έβαλε στο τραγούδι και τη διακοπή των εμφανίσεών του στη σκηνή σχολίασε: «Σταμάτησα να τραγουδάω, γιατί θεωρώ υπερβολή να περνάνε τα χρόνια και να βάφεις τα μαλλιά σου μαύρα για να φαίνεσαι νεότερος».**

Στη συνέχεια της συνέντευξης ο Γιάννης Βογιατζής, αποκάλυψε ότι έχει μπει φυλακή για χρέη και ήταν τότε που η Μαίρη Χρονοπούλου, τον βοήθησε: «Δυο φορές έχω μπει φυλακή, γιατί δεν είχα να πληρώσω και με συνέλαβαν μια μέρα πριν από την πρεμιέρα μου. Μόλις με είδαν οι υπάλληλοι στην φυλακή, μου είπαν “κύριε Βογιατζή εσείς τι κάνετε εδώ;”».
«Η Μαίρη Χρονοπούλου ήταν αντράκι και τότε πήρε τηλέφωνο και είπε βγάλτε τον Βογιατζή από την φυλακή. Όταν βγήκα από την φυλακή και γύρισα σπίτι μου έκλαψα» πρόσθεσε για την εμπειρία που βίωσε.

Τέλος ο τραγουδιστής είχε αναφερθεί στα πρόσωπα που βοήθησε και προσπάθησε να αναδείξει στη μουσική βιομηχανία: «Έχω υπάρξει υποστηρικτικός με τα νέα παιδιά, ο Γερολυμάτος ήταν ένα παιδί που είδα και είπα ωραίος τραγουδιστής και διατηρείται μέχρι σήμερα. Ο Τόλης Βοσκόπουλος τότε γέμιζε στάδια. Θα στενοχωρηθώ αν πεθάνω και βγάζουν τα τραγούδια μου με την φωνή άλλου. Δεν δέχομαι να τραγουδάνε τα τραγούδια του πεθαμένου».

Ταινίες στις οποίες συμμετείχε
Ρένα τα ρέστα σου (1985)
Κίτσος μίνι και σουβλάκι (1968)
Πράκτωρ Κίτσος καλέι Γαστούνη (1967)
Μίνι φούστα και καράτε (1967)
5.000 ψέμματα (1966)
Ραντεβού στον αέρα (1966)
Αγάπη που δε σβήνει ο χρόνος (1966)
Δεν είμαι ατιμασμένη (1966)
Μια τρελή τρελή οικογένεια (1965)
Ζητιάνος μιας αγάπης (1964)
Ο εμίρης και ο κακομοίρης (1964)
Ο παράς και ο φουκαράς (1964)
Ζωή γεμάτη πόνο (1964)
Εμείς τα μπατιράκια (1963)
Μικροί και μεγάλοι εν δράσει (1963)
Ο Θύμιος στη χώρα του γέλιου (1963)
Η Αθήνα τη νύχτα (1962)
Αγάπη γραμμένη με αίμα (1962)
Κατρακύλισμα στο βούρκο (1962)
Όταν λείπη η γάτα! (1962)
Αγαπούλα μου (1960)

Περισσότερα...

Eurovision-Έλενα Παπαρίζου: Σαν σήμερα 22 χρόνια πριν, ανέβηκε στη σκηνή με τους Antique

 

Η ανάρτηση της τραγουδίστριας για την πρώτη φορά που εκπροσώπησε την Ελλάδα με το «Die for You»

Μπορεί να έχει γράψει ιστορία στη Eurovision με τη νίκη της το 2005, αλλά η Έλενα Παπαρίζου είχε διαπρέψει και νωρίτερα στον διαγωνισμό, με το «Die for You» και τους Antique.

Σαν σήμερα 12 Μαΐου του 2001, η Έλενα Παπαρίζου και ο Νίκος Παναγιωτίδης εκπροσώπησαν την Ελλάδα στην Κομπεγχάγη και κατάφεραν να κατακτήσουν την 3η θέση.

Το τραγούδι ταυτίστηκε με την εμφάνιση της Έλενας Παπαρίζου στη σκηνή και την ολόσωμη λευκή φόρμα που φορούσε.

Μέσα από το προφίλ της στο Instagram, ακριβώς 22 χρόνια μετά, η τραγουδίστρια θυμήθηκε τη Eurovision του 2001 και προχώρησε σε μία σχετική ανάρτηση.

 Η εμφάνιση της Έλενας Παπαρίζου στη Eurovision το 2001 με τους Antique

 Η άγνωστη περιπέτεια που είχε με το ρούχο της
Σχετικά με αυτή τη συμμετοχή της, η Έλενα Παπαρίζου μοιράστηκε πριν από έναν χρόνο, μία ιστορία από ένα ατύχημα που είχε με το ρούχο της. Η ίδια μίλησε στο podcast «POP για τις Δύσκολες Ώρες» και ανακάλεσε στη μνήμη της ένα συμβάν, άκρως ανεπιθύμητο για κάποιον που ετοιμάζεται να βγει στη σκηνή και να εΠιο συγκεκριμένα, είπε στο podcast:

«Κάποια στιγμή φεύγει ένα μπουκάλι, το κρατούσε μία συνάδελφος, και έσταξε από τη μία πλευρά και έγινε μαύρη η δερματίνη, ξέβαψε» θυμήθηκε η Έλενα Παπαρίζου για τη συμμετοχή της στη Eurovision, το 2001 και συνέχισε: «Η EBU είναι πάντα πολύ οργανωμένη, υπάρχουν γιατροί, καθαριστήρια, οτιδήποτε χρειάζεσαι είναι οργανωμένο, ώστε να ξέρει κάθε delegation πού μπορεί να πάει. Μας στέλνουν σε ένα καθαριστήριο – και ξέρετε, οι Σουηδοί με τους Δανούς και τους Νορβηγούς μιλάμε μεταξύ μας, αλλά οι Δανοί είναι λίγο πιο δύσκολο να τους καταλάβεις. Εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω τα πάντα, κοχλάζει ο λαιμός τους με έναν τρόπο και δεν τα καταλαβαίνω όλα. Και προσπαθεί να βάλει κάποιο υγρό πάνω, αλλά γίνεται χειρότερο. Πάει να το βάλει στην πρέσα και πάει, μαύρισε όλο το ρούχο! Κλάμα, κακό, να έχω βγει από το καθαριστήριο, να κλαίω και να με ακούει όλη η Κοπεγχάγη. “Το ρούχο μου! το ρούχο μου!”. Δεν είχα άλλο ρούχο! Ήρθε όμως η Μαρίνα η Κερεκλίδου, η σχεδιάστρια από τη Σουηδία, με ό,τι ύφασμα της έμεινε και αντικατέστησε το ένα κομμάτι. Κουβαλούσε τη ραπτική μηχανή στο ξενοδοχείο, ένας χαμός. Το έκανα πρόβα και στο τέλος όλα καλά».κπροσωπήσει τη χώρα του, στον μεγαλύτερο μουσικό διαγωνισμό της Ευρώπης.

 

Περισσότερα...

ΡΕΝΑ ΚΟΥΜΙΩΤΗ (1941-2023-Αγαπημένη μας Ρένα καλό ταξίδι στο φως

"Εφυγε" πριν από λίγο απο κοντά μας η μεγάλη ερμηνεύτρια Ρένα Κουμιώτη.

Η Ρένα τους 2 τελευταίους μήνες έδωσε μάχη για τη ζωή της λόγω των εγκαυμάτων που της προκλήθηκαν από φωτιά από  αναμμένο τσιγάρο.

Δεν θα γράψω βιογραφικό όπως συνήθως. Θα μεταφέρω αυτούσια τη ζωή της , όπως την αφηγήθηκε  τόσο αναλυτικά η ίδια στη Lifo τον Φεβρουαριο του  2015 .

"Οι γονείς μου ήταν πρόσφυγες. Από τη Νέα Ιωνία, όπου γεννήθηκα, βρεθήκαμε στη Δραπετσώνα και από κει στην Κοκκινιά. Μέχρι σήμερα αισθάνομαι πιο πολύ Β' Πειραιάς, Κοκκινιώτισσα. Ο πατέρας μου ήταν ναυτικός. Τη μητέρα μου την έχασα όταν ήμουν επτά μηνών, νεότατη, στα 20 της, από επιπλοκές του θυρεοειδή, που τότε δεν ήταν αντιμετωπίσιμες οι αρρώστιες του. Μας μεγάλωσε η μητέρα της, η γιαγιά μου, εμένα, που ήμουν το πιο μωρό, και τα δύο αδέρφια μου. Αν και επίσης πολύ νέος ο μπαμπάς μου όταν χάσαμε τη μητέρα μου, όχι μόνο δεν ξαναπαντρεύτηκε αλλά ούτε καν ακούσαμε ότι «τον είδαμε εκεί με την τάδε γυναίκα». Δεν ήθελε επ' ουδενί λόγω να βάλει μητριά να μας μεγαλώσει. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν ήσυχα και αξιοπρεπή – εννοώ πως, παρ' όλη τη φτώχεια, δεν πεινάσαμε.Τελείωσα το Δημοτικό στα δώδεκα και δεν συνέχισα σπουδές. Ξεκίνησα να κάνω πολλές δουλειές: δούλεψα κορδελιάστρα τον πρώτο καιρό, μετά πήγα σε τυπογραφείο, μετά στα «κολλητά» παπούτσια, σε παπουτσάδικο, ενώ στα δεκατρία μισό ήμουν βοηθητική νοσοκόμα στην κλινική του Περδίκη, στην Πέτρου Ράλλη. Έναν χρόνο μετά –γιατί δεν έπαιρναν πιο μικρά ως εργάτες– δούλεψα στου Παπαστράτου για μία πενταετία. Ταυτόχρονα είχα τις παρέες μου από τη δουλειά και από τη γειτονιά – όχι κλαμπ και τέτοια, δεν τα ξέραμε, αφού μέχρι να παντρευτώ καίγαμε λάμπα πετρελαίου.

Ο γάμος ήρθε πολύ νωρίς, το 1960, εννοείται προτού μπλεχτώ με το τραγούδι. Με τον άντρα μου δουλεύαμε μαζί στον Παπαστράτο και το βράδυ πήγαινε νυχτερινό Γυμνάσιο. Έμεινα έγκυος και παντρευτήκαμε. Γέννησα τον πρώτο μου γιο, που τον πρόλαβε η γιαγιά μου και μου τον μεγάλωσε. Ο γάμος αυτός κράτησε δύο χρόνια – να ξέρετε ότι εγώ πάνω στο «δύο» τις χάλαγα τις σχέσεις μου. Μόνο ο δεύτερος γάμος μου στην Αμερική, όπου πήγα το '74 ως τραγουδίστρια πια, διήρκεσε πολύ παραπάνω. Χώρισα, λοιπόν, αφού ένιωσα ότι δεν μου πήγαινε αυτός ο άνθρωπος. Κατάλαβα ότι δεν ήταν ούτε έρωτας, ούτε αυτές οι βλακείες. Δεν κρατήσαμε καμιά επαφή. Σήμερα, και να τον δω στον δρόμο, δεν θα τον γνωρίσω. Εμένα με ενδιαφέρουν τα παιδιά μου και τα δυο εγγόνια μου. 

Το 1968 γνώρισα τον Τάσο Σχορέλη, που πήγαινε στην Πλάκα κι έκλεινε ως ιμπρεσάριος μικρά σχηματάκια του ποιοτικού τραγουδιού πάντα. Ο «άγιος» Σχορέλης! Αυτός μου κλείνει μια μέρα ραντεβού στο γραφείο του. Πάμε με τον Γιώργο και μόλις μπαίνω σ' ένα άδειο δευτερότριτο γραφείο, πέφτω πάνω σ' ένα καλοριφέρ, λυμένη στα γέλια, και λέω: «Ρε συ, δηλαδή εγώ τώρα είμαι τραγουδίστρια;». Έρχεται ο Σχορέλης, «Πώς σε λένε, κορίτσι μου;», «Ρένα Κουμιώτου» – γιατί Κουμιώτη με έκανε μετά ο Πατσιφάς της Lyra. «Τι τραγούδια τραγουδάς;». «Μπιθικώτση και Μοσχολιού». Γίνεται ένα ωραίο σχηματάκι στην Πλάκα με τη Μαίρη Δαλάκου στο πιάνο κι ένα νέο παιδί που μόλις είχε έρθει από τη Θεσσαλονίκη – ο Μανώλης Μητσιάς ήτανε. Δεν ξέραμε ούτε πώς να στηθούμε. Ένα βράδυ, όμως, έρχεται καλεσμένος ο Μάνος Λοΐζος. Τότε έψαχναν μια λαϊκή τραγουδίστρια για τον «Δρόμο» του Πλέσσα. Πάει ο Μάνος στον Λευτέρη Παπαδόπουλο, «σου βρήκα τραγουδίστρια». «Άσε μας τώρα, ρε» του κάνει ο Λευτέρης. «Έλα να παίξουμε μια παρτίδα τάβλι», συνεχίζει ο Μάνος, «κι άμα σε κερδίσω, θα πάμε να την ακούσεις!». Το τελευταίο δεν το ξέρω από τον Μάνο, μου το 'χουν διηγηθεί. Πράγματι, τον κερδίζει ο Μάνος και μου τον φέρνει απ' την Απανεμιά. Τραγουδάω εγώ, τσουπ στο τραπέζι του Μάνου μετά. «Από δω ο Λευτέρης Παπαδόπουλος» μου λέει, «Χαίρω πολύ» κάνω κι εγώ, που δεν είχα ιδέα ποιος ήταν ο Παπαδόπουλος. «Τραγουδάς πολύ ωραία, κοριτσάκι μου», λέει αυτός, «κι από μένα είσαι εντάξει, αλλά πρέπει να περάσεις και από τα μηχανήματα του στούντιο της Κολούμπια για οντισιόν». «Τι μου λέει τώρα αυτός;» αναρωτιόμουν, εν τω μεταξύ, εγώ, που πήγαινε κι αλλού ο νους μου. Ο Λευτέρης μου είχε αφήσει εκείνο το βράδυ ένα χαρτάκι με το όνομά του και τη διεύθυνση του στούντιο. Παίρνω μια φίλη μου μαζί και πάμε. Πέφτουμε πάνω σε μια ουρά 300 μέτρα! «Πάμε να φύγουμε» κάνω, γιατί το βράδυ δούλευα κι αρχίζαμε νωρίς. Ξαφνικά ακούω μια φωνή: «Πού πας εσύ;». Γυρνάω και βλέπω έναν ηλικιωμένο κύριο, τον Πατσιφά. Βγάζω το χαρτάκι, διαβάζω το όνομα και λέω «με έστειλε ο κ. Λευτέρης Παπαδόπουλος». Έτσι, ο Πατσιφάς παρέκαμψε τη σειρά και την ίδια μέρα με πέταξε στα βαθιά. Στο πιάνο ήταν ο Γιάννης Σπανός. «Γεια σας», «Γεια σας». «Τι τραγουδάκι θα μας πείτε;». Λέω: «Α, εγώ δεν τραγουδάω τέτοια», εννοώντας τα νεοκυματικά. «Τραγουδάω Μοσχολιού και Μπιθικώτση». Ούτε τους συνθέτες δεν ήξερα! Την ώρα που ο ηχολήπτης μού έφτιαχνε το μικρόφωνο, τόλμησα να ρωτήσω: «Δεν έχετε καμιά έτοιμη ορχήστρα να τραγουδήσω απάνω κάποιο της Μοσχολιού;». «Είμαι σίγουρος πως θα το πεις τέλεια» κάνει αυτός, μου φέρνει ακουστικά και αρχίζω να τραγουδάω το «Δεν είναι όνειρο η ζωή». Σε πληροφορώ ότι το 'σκισα! Φτιάχτηκα με την ορχήστρα και ο Πατσιφάς απ' έξω δεν το πίστευε. «Να κάνω και τη δεύτερη φωνή, το σιγόντο;» τον ρωτάω. «Κάν' το κι αυτό» και γελούσε. «Αύριο θα είσαι Κριεζώτου 11». Πάω και, στον Θεό σου, μου δίνει 50.000 δραχμές, τεράστιο ποσό για την εποχή. Μου κάνει το πρώτο μου συμβόλαιο για δύο χρόνια. Έμεινα τέσσερα χρόνια στη Lyra και ηχογράφησα 160 τραγούδια – δεν υπήρχε μέρα που να μην έγραφα κι από ένα.

Το επόμενο μεγάλο ραντεβού ορίστηκε στου Πλέσσα. Πάω, ανοίγει η πόρτα και βλέπω τον Γιάννη Πουλόπουλο, τον Θεό, μου κόβεται η μισή φωνή μου. Ευγενέστατος ο Πλέσσας, κάθεται στο πιάνο και μου παίζει τα δύο τραγούδια, το «Δώσε μου το στόμα σου» και το «Πρώτη φορά». Τα λέω – «Πολύ ωραία» κάνει ο Πλέσσας. Μπαίνουμε στο στούντιο. Δυσκολεύομαι σε μια φάση που έπρεπε να ανεβάσω τη φωνή, αλλά έρχεται ο Γιάννης και μου λέει: «Πριν ανεβάσεις, να σκέφτεσαι κάτι και να θυμώνεις». Μου 'χει μείνει μέχρι σήμερα. Πριν βγω να τραγουδήσω, θέλω πάντα έναν καβγά για να φτιαχτώ (γέλια). Μετά απ' τον «Δρόμο», η καριέρα μου εκτινάχθηκε! Δεν υπήρχε συνθέτης που να μη μου ζητήσει συνεργασία!

Το «Θαλασσινό Τριφύλλι» έγινε με τον Λίνο Κόκοτο, τον αγαπημένο μου Λίνο, σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη. Θυμάμαι, όσο τραγουδούσα με το αναλόγιο μπροστά μου, το μάτι μου είχε πάρει έναν κύριο που καθόταν ακίνητος στις κονσόλες και παρακολουθούσε την εγγραφή. Κάνω να τον προσπεράσω και μου δίνει το χέρι του: «Κορίτσι μου, τα είπες πολύ ωραία τα τραγούδια». «Ευχαριστώ» απαντώ εγώ και τρέχω να με ακούσω, από την κονσόλα πλέον. Ο Πατσιφάς βλέπει την κίνησή μου, με πλησιάζει: «Τι λέγατε, τι λέγατε;». «Ποιος είναι ο κύριος αυτός;» ρωτάω εγώ. «Μη χειρότερα, ο Οδυσσέας Ελύτης είναι! Δεν τον ξέρεις;». «Όχι» απαντώ. «Χριστός και Παναγία!». Να πάρει η ευχή, δεν είχαμε τα κινητά τότε, αλλιώς σίγουρα θα είχα σήμερα μια φωτογραφία με τον Ελύτη που τον τραγούδησα!

Είπα τραγούδια των Γιώργου Κριμιζάκη-Σώτιας Τσώτου («Αγαπιόμασταν, Χριστέ μου, αγαπιόμασταν»), του Πιτσιλαδή, του Αργύρη Κουνάδη, κάναμε τα «Μονά-ζυγά», έναν πολύ ωραίο δίσκο με τον Μητσάκη. Ποτέ δεν μπήκα στη λογική του σταρ, απλώς απολάμβανα τα πράγματα όπως έρχονταν, στη ροή τους. Το 1970 ανεβάσαμε τον «Δρόμο» του Πλέσσα και του Λευτέρη στο θέατρο της Παξινού. Κάποιες μέρες εμείς και κάποιες η Παξινού με τον Μινωτή, που δεν είχαν ιδιαίτερη επιτυχία, γεγονός που εξώθησε τον Μινωτή να πει σε ραδιοφωνική εκπομπή ότι οι Έλληνες προτιμάνε πλέον τα μπουζούκια και όχι κάτι καλό! Μέσα στην παράστασή μας, όμως, υπήρχαν και κομμάτια σαν το «Μίλα μου για τη λευτεριά», που, εν μέσω χούντας, συγκέντρωναν τον πολύ κόσμο. Δεν κατάλαβα εγώ χούντα, τραγουδούσα τότε, κέρδιζα χρήματα, είχα την αναγνώριση ενός κόσμου που δεν τον ήξερα. Δεν αναμείχθηκα ποτέ σε τίποτα, τη δουλειά μου κοίταζα. Μια φορά, που τραγουδούσα στην Αθηναία, είπα το «Μίλα μου για τη λευτεριά». Κάνω να φύγω για ν' ανέβει ο Πουλόπουλος κι έρχεται και με πιάνει ο Ασλανίδης, ο Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού της Επταετίας, ο «κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο»: «Αυτό δεν θα το ξαναπείς!». «Ποιο; Το "Σταμάτησε του ρολογιού τους δείκτες;"». «Ξέρεις εσύ!». Συνεχίζω: «Το "Μίλα μου για τη λευτεριά;"». «Αυτό». «Ακούστε, εγώ είμαι τραγουδίστρια και τραγουδώ ό,τι μου δίνουν. Δεν θα ήθελα όμως να ενοχλήσω κανέναν». Και τότε μου απάντησε: «Επειδή είσαι ή πολύ καλή ή πολύ έξυπνη, λέγε ό,τι θέλεις!». Το άφησα, δεν το ξανάπα.

Με τη Lyra τα θαλάσσωσα. Έφυγα όμως στην Αμερική, πήγα Καναδά, παντρεύτηκα, έκανα τον δεύτερο γιο μου. Όταν κάποια στιγμή τηλεφωνήθηκα με τον Πατσιφά, «ποιος είναι;» ρωτάει. «Η Ρένα». «Αγάπη μου», μου κάνει αυτός, «γιατί μου 'φυγες; Έπρεπε να έχουμε κάνει ακόμη έναν δίσκο». Μα, δεν ήμουν εγώ ποτέ επαγγελματίας τραγουδίστρια που κυνηγούσε τα πράγματα, μόνα τους έρχονταν. Γνώρισα τον δεύτερο άντρα μου στο Μόντρεαλ το '74, τα φτιάξαμε και τον παντρεύτηκα το '77. Αποφάσισα να μείνω εκεί, ανακόπτοντας μόνη μου στην ουσία την καριέρα μου. Μου έλειπε από μικρή η έννοια της οικογένειας, γι' αυτό ίσως. Ήταν ένας άνθρωπος πανέξυπνος, ευκατάστατος επιχειρηματίας, καμία σχέση με τα καλλιτεχνικά. Κι εγώ πηγαινοερχόμουν Ελλάδα, έβλεπα τον πρώτο μου γιο, αλλά δισκογραφική δραστηριότητα δεν είχα. Έζησα πολύ ωραία χρόνια στον Καναδά.Αν δεν πέθαινε αυτός ο άνθρωπος, ακόμη θα ήμουν μαζί του, παρόλο που το 1983 του είπα «δεν αντέχω άλλο», πήρα το παιδί μου και γύρισα στην Ελλάδα. Δεν ήταν ότι δεν άντεχα τον ίδιο, αλλά τον Καναδά. Αν μπορούσε να κάνει εδώ όσα είχε κάνει εκεί για μένα, δεν θα τον άφηνα τότε.

«Χαρούμενη ζωή» είναι η φράση που θα ταίριαζε στα πρώτα χρόνια μου στο τραγούδι. Κι αν κάνω μια ανασκόπηση της πορείας μου, θα έλεγα πως δεν την είδα ποτέ επαγγελματικά. Εισπράττω ακόμη αγάπη από τον κόσμο, γιατί δεν εμφανίζομαι και συχνά, ούτε δίνω συνεντεύξεις. Σ' εσένα δίνω τώρα γιατί ένα κείμενο του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου που μπήκε σε μια συλλογή τραγουδιών μου πάντα θα μου φέρνει δάκρυα. Δεν μου αρέσει να γίνομαι μαϊντανός. Κάποτε μου είχαν τηλεφωνήσει έξι φορές για να πάω σε γνωστή τηλεοπτική εκπομπή. Την τελευταία, τους είπα: «Αν μου απαντήσετε σε τρία ερωτήματά μου, εγώ αύριο θα είμαι εκεί. Πρώτον, τραγουδάω κάπου για να το στηρίξω; Δεύτερον, έβγαλα καινούργιο δίσκο που χρειάζεται προμοτάρισμα; Τρίτον, θα πληρωθώ που θα 'ρθω;». «Έχετε δίκιο» απάντησαν και δεν με ξαναπήραν. Θεωρώ την απουσία σημαντικότερη της παρουσίας, απ' το να μην έχεις τίποτα να πεις. Έκανα πέντε πράγματα, ας μην τα κάνω σκόνη. Γι' αυτό και το όνομά μου έχει διατηρηθεί εκεί που είναι.

Σήμερα μου αρέσουν η Γιώτα Νέγκα, ο Ορφέας Περίδης, ο Παντελής Θαλασσινός, η Λιζέτα Καλημέρη.  Η Μελίνα Κανά μου άρεσε πάντα, πάρα πολύ! Ο Σωκράτης Μάλαμας, επίσης, οι Κατσιμιχαίοι και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, που είμαστε και φίλοι. Η Γλυκερία εξακολουθεί να μου αρέσει.

Δισκογραφία

• 1969 - Ο δρόμος

• 1969 - Οι ώρες

• 1970 - Μέρες του καλοκαιριού

• 1970 - Ρένα Κουμιώτη

• 1970 - Γειτονιές Αθήνα - Θεσσαλονίκη

• 1970 - Ρένα Κουμιώτη 1

• 1971 - Ρένα Κουμιώτη 2

• 1972 - Μήνες

• 1972 - Το θαλασσινό τριφύλλι

• 1972 - Τα κίτρινα ρολόγια

• 1973 - Μονά ζυγά

• 1973 - Θάλασσα πικροθάλασσα

• 1974 - Μίλα μου για λευτεριά

• 1974 - Παράθυρο στη θάλασσα

• 1974 - Ρένα Κουμιώτη 3

• 1974 - Ρόδα που γυρίζει

• 1976 - Τα ωραιότερα τραγούδια της Ρένας Κουμιώτη

• 1976 - Στο δρόμο για το Τσιμελνί

• 1978 - Ρεμπέτικα και θαλασσινά

• 1978 - Ρένα Κουμιώτη - Πλέσσας Μίμης

• 1980 - Τα δικά μου τραγούδια

• 1985 - Τραγούδια από τον ελληνικό κινηματογράφο

• 1986 - Για το θέατρο 2 Πλέσσας

• 1992 - Δεν θα χωρίσουμε ποτέ Ζαμπέτας

• 1993 - Μεγάλες επιτυχίες Ρένα Κουμιώτη

• 1993 - Το άλλο νέο κύμα

• 1995 - Σταμάτησε του ρολογιού τους δείχτες

• 1996 - Οι μεγάλες ερμηνείες - Κουμιώτη Ρένα

• 1996 - Στο δρόμο του Μίμη Πλέσσα 2

• 2001 - 50 χρυσά χρόνια - Πλέσσας

• 2009 - Σταμάτησε του ρολογιού τους δείχτες

• 2009 - Κόρη του γιαλού

Μαρω Μπουρδάκου

Περισσότερα...

Πρισίλα Πρίσλεϊ για την κόρη της, Λίζα: «Παρακαλώ κρατήστε αυτήν και την οικογένειά μας στις προσευχές σας»

 

Η κόρη του Έλβις Πρίσλεϊ βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση μετά από ανακοπή καρδιάς

Η Λίζα Μαρί Πρίσλεϊ έπαθε καρδιακή ανακοπή και μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι έχει πέσει σε κώμα και βρίσκεται σε μηχανική υποστήριξη, με την υγεία της να βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση.

Η μητέρα της, Πρισίλα, έσπευσε αμέσως στο νοσοκομείο για να βρεθεί στο πλευρό της κόρης, ενώ δημοσίευσε και ένα μήνυμα στο Facebook, στο οποίο γράφει: «Η αγαπημένη μου κόρη Λίζα Μαρί μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Τώρα λαμβάνει την καλύτερη φροντίδα. Παρακαλώ κρατήστε αυτήν και την οικογένειά μας στις προσευχές σας. Νιώθουμε τις προσευχές από όλο τον κόσμο και ζητάμε ιδιωτικότητα αυτή τη στιγμή». 

 Λίγο αφότου της έγινε ΚΑΡΠΑ στο σπίτι της στο Καλαμπάσας της Καλιφόρνια,  η 54χρονη Αμερικανίδα τραγουδίστρια και στιχουργός μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.  Το TMZ αναφέρει, πως η οικονόμος της Λίζα Μαρί τη βρήκε αναίσθητη στην κρεβατοκάμαρά της και πως εκείνος που της έκανε την καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση, μέχρι να φτάσει το ασθενοφόρο, ήταν ο πρώην άντρας της, Ντάνι Κίου, με τον οποίο συζούσε.

Η Λίζα Μαρί Πρίσλεϊ είναι το μοναδικό παιδί που απέκτησε ο θρυλικός τραγουδιστής, Έλβις Πρίσλεϊ με τη σύζυγό του, Πρισίλα Πρίσλεϊ.

Φωτογραφία: Splashnews.com

https://www.protothema.gr/life-style/article/1328189/prisila-prislei-gia-tin-kori-tis-liza-parakalo-kratiste-autin-kai-tin-oikogeneia-mas-stis-proseuhes-sas/ 

Περισσότερα...

ΝΟΤΗΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ : Καλό ταξίδι αγαπημένε 🎼🎼

Χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό

στη γειτονιά μας καπνίζει ένα φουγάρο

κι εγώ σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο

και σαν καφέ πικρό και σαν καφέ πικρό......

Καλό ταξίδι στο φως Νότη...😢🎼🎼

Περισσότερα...

Ο μικρός τυμπανιστής !

 

Ο μικρός τυμπανιστής !

🥁🥁🥁🥁🥁🥁🥁🥁🥁

Μου `παν έλα να πάμε να δεις

Χριστός γεννήθηκε στην άκρη της γης, 

κι εγώ γυρεύω απόψε στον ουρανό

τ’ αστέρι ψάχνω να `βρω το φωτεινό

ραπαπαπαμ ραπαπαπαμ

να με πάει στο μικρό βασιλιά, 

πέρα μακριά....

Μες στη νύχτα παιδί μοναχό, 

τι δώρο να σου φέρω, που `μαι φτωχό

φέρνω το τύμπανο που μόνο κρατώ

τα κάλαντα να ψάλλω για το Χριστό

ράπαπαπαμ ραπαπαπαμ

το πιο ωραίο τραγούδι θα πω, 

για το Χριστό...

Μες στη φάτνη τα ζωα ξυπνούν

κι απ’ έξω ταπεινά βοσκοί προσκυνούν

στην Παναγιάς κρυμμένο στην αγκαλιά

χρυσό στεφάνι, φως, φορεί στα μαλλιά

ραπαπαπαμ ραπαπαπαμ

σαν με βλέπει η καρδιά μου χτυπά, 

και μου γελά....

Π.Π.Ν.

Περισσότερα...

Κυριάκος Ασλάνογλου :Έχεις μάτια το φεγγάρι

 

Ο αγαπητός φίλος και συνάδελφος 

Κυριάκος Ασλάνογλου εξαιρετική φωνή 

υπέροχος άνθρωπος ,μουσικός με σοβαρή 

σκέψη και αγάπη στα μουσικό πολιτιστικά 

δρώμενα του τόπου μας .

Ο αγαπητός φίλος και συνάδελφος 

Κυριάκος Ασλάνογλου εξαιρετική φωνή 

υπέροχος άνθρωπος ,μουσικός με σοβαρή 

σκέψη και αγάπη στα μουσικό πολιτιστικά 

δρώμενα του τόπου μας .

Ευχαριστώ θερμά Κυριάκο 

🎼🎤🎼🥂🍷👌

Ευχαριστώ θερμά Κυριάκο 

🎼🎤🎼🥂🍷👌

Περισσότερα...

🎤🌷🎤🌷🎤🎼🎼🎤😭😭 ......ΕΦΥΓΕ ΚΙ Ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ, ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΤΑΞΙΔΙ

Στίχοι: Καλλιόπη Μαρμαρινού 

Μουσική: Στέλιος Σωτηρίου 

Πρώτη εκτέλεση: Περικλής Περάκης 

Άλλες ερμηνείες: Μανώλης Λιδάκης 

Κάποτε με λάτρευες με πάθος 

λες και ήμουνα θεός 

Τώρα με κοιτάζεις αδιάφορα 

πως άλλαξε ο καιρός 

Σβήσανε τα ίχνη της αγάπης μας 

ποιος πίστευε σ αυτό 

Γκρέμισες την άτυχη φωλίτσα μας 

που σου 'πα σ' αγαπώ 

Απονιά μου δείχνεις και φαρμάκι ρίχνεις 

Στην καρδιά μου που δε σε μισεί 

Πίστεψα σε σένα κι όμως βγήκες ψέμα 

Η αγάπη σου ήταν μικρή 

Τώρα πια αισθάνομαι σα ξένος 

που τον διώχνουν μακριά 

Φεύγω από σένα ξεχασμένος 

στη δική σου απονιά 

Πέταξες στην άκρη την αγάπη μου 

που σου 'χα εμπιστευτεί 

Έφυγε η χαρά κι ήρθε το δάκρυ 

ποιος μπορεί να το σκεφτεί 

Πρόδωσες αισθήματα 

και άνοιξες αγιάτρευτες πληγές 

Ξέχασες το σήμερα αυτά 

που ζήσαμε μαζί στο χτες 

Απονιά μου δείχνεις και φαρμάκι ρίχνεις 

Στην καρδιά μου που δε σε μισεί 

Πίστεψα σε σένα κι όμως βγήκες ψέμα 

Η αγάπη σου ήταν μικρή 

Τώρα πια αισθάνομαι σα ξένος 

που τον διώχνουν μακριά 

Φεύγω από σένα ξεχασμένος 

στη δική σου απονιά

Τον σεμνό αυτόν ερμηνευτή. Κι αναρωτιέμαι, πόσα αντίο πια, μου έχει ταμένα η μοίρα για να πώ; Μέχρι να μου πούνε και το δικό μου, το στερνό; Έφυγε κι αυτός. Για το μακρύ εκείνο, της μοναξιάς ταξίδι. Μόλις με πήρε η Ρεγγίνα και μου το είπε. Και στο καπάκι με πήρε κι η Ξανθή, η αδελφή του, κλαίγοντας. Τι κρίμα να φεύγουν ένας-ένας, όλοι αυτοί, που τόση ψυχούλα βάλανε στο τραγούδι μας. Με τόση ευπρέπεια και σεβασμό το έντυσαν. Η Ξανθή είναι απαρηγόρητη. Δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη στο τηλέφωνο. Όλοι οσοι ήμασταν κοντά τους, ξέραμε πόσο δεμένα, ήταν τα δύο αδέλφια. Ζούσε ο ένας για τον άλλο. Δεν ήξερα πως να τη μαζέψω. Τι να της πω να την ηρεμήσω. Και η Ρεγγίνα ήταν συντετριμένη. Δε μπορούσε να μιλησει. Ήταν φίλοι και συνεργάτες. Ο Περικλής, επί σειρά ετών, υπήρξε ο πρόεδρος του Σωματείου των Τραγουδιστών. Και η Ρεγγινα νομίζω, αντιπρόεδρος, ή Γενική Γραμματέας. Είχε στο ενεργητικό του ο Περικλής,  δεκάδες επιτυχίες όπως την "Απονιά" που τώρα μου έρχεται στο μυαλό. Και το "ποιός το περίμενε" που ξεκινώ το κείμενο μου. Ο Περικλής έπασχε από ζάχαρο. Που δεν το πολυπρόσεχε. Όπως όλοι μας. Και αυτό τον έφαγε. Τον σακάτεψε. Μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα του τα κατάφαγε όλα. Κρίμα. Τι να πω. Φτωχένει σιγα σιγά το τραγούδι μας. Ας είναι ελαφρύ τουλαχιστο το χώμα που θα τον σκεπάσει. Και μεις πάντα έτσι με τρυφερότητα να τον θυμόμαστε. Και η Ξανθή να βρει η καημένη τη δύναμη να αντέξει αυτό το βάρος που η μοίρα της φόρτωσε. Έχει και κείνη τα δικά της.Τελος πάντων.  Η κηδεία θα γίνει το Σάββατο 23 Ιουλίου στις 10.30 πμ στο νεκροταφείο του Ζωγραφου.

Περισσότερα...

Πέθανε ο σπουδαίος Έλληνας μουσικοσυνθέτης Βαγγέλης Παπαθανασίου.

Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες μουσικοσυνθέτες που ήταν γνωστός στο εξωτερικό ως Vangelis, πέθανε την Τρίτη σε νοσοκομείο της Γαλλίας, όπου το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν με Covid-19.

Την είδηση επιβεβαίωσε το δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον Βαγγέλη Παπαθανασίου.

«Με μεγάλη μας θλίψη ανακοινώνουμε ότι ο μεγάλος Έλληνας Βαγγέλης Παπαθανασίου έφυγε από τη ζωή αργά το βράδυ της Τρίτης 17 Μαΐου», αναφέρει η ανακοίνωση.

Ο Eυάγγελος Οδυσσέας Παπαθανασίου γεννήθηκε στην Αγριά Μαγνησίας, στις 29 Μαρτίου 1943 κι έγινε ευρύτερα γνωστός ως Vangelis. Υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Έλληνες μουσικούς και συνθέτες της ηλεκτρονικής, progressive, ambient, τζαζ και ορχηστρικής μουσικής.

Ξεκίνησε να συνθέτει από την ηλικία των τεσσάρων ετών, ενώ έδωσε την πρώτη του δημόσια παράσταση στην ηλικία των έξι, χωρίς να έχει καμία μουσική εκπαίδευση. Ήταν αυτοδίδακτος παρά τις πιέσεις των γονιών του, αλλά και των δασκάλων του, που τον προέτρεπαν να κάνει μαθήματα μουσικής. Ωστόσο, σπούδασε κλασική μουσική, ζωγραφική και σκηνοθεσία στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στην Αθήνα.

Έχει επηρεάσει την ανάπτυξη διαφορετικών μουσικών ειδών, ενώ θεωρείται πρωτεργάτης του ηλεκτρονικού ήχου.

Είναι βραβευμένος με Όσκαρ για την μουσική της ταινίας Οι δρόμοι της φωτιάς το 1982. Επίσης έχει επενδύσει μουσικά πλήθος άλλων κινηματογραφικών ταινιών όπως: Blade Runner, 1492: Χριστόφορος Κολόμβος, Αλέξανδρος, Ελ Γκρέκο κ.ά. Έχει συνεργαστεί με τον Ντέμη Ρούσσο, την Ειρήνη Παππά και τον Γιον Άντερσον. Το 1997 σκηνοθέτησε την τελετή έναρξης του 6ου Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Ανοιχτού Στίβου της IAAF που πραγματοποιήθηκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας.

Το έργο του Μυθωδία επελέγη από τη NASA ως η επίσημη μουσική για την αποστολή της: 2001 Οδύσσεια στον Άρη, ενώ το 2002 δημιούργησε την επίσημη μουσική για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2002 στις χώρες Κορέα - Ιαπωνία.

Συμμετοχή σε συγκροτήματα

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 κάνει τα πρώτα του βήματα στη μουσική με τη συμμετοχή του στο συγκρότημα Forminx. Το όχημα για την επιτυχία του συγκροτήματος ήταν το τραγούδι Jeronimo Yanka που σημείωσε τεράστια επιτυχία καθώς το 45άρι άλμπουμ έγινε χρυσό την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του. Τ

ο 1968 μετακόμισε στο Παρίσι και μαζί με τον Έλληνα καλλιτέχνη Ντέμη Ρούσο δημιούργησε τους Aphrodite’s Child. Το επιτυχημένο διπλό άλμπουμ με τον τίτλο 666 θεωρείται ότι του έδωσε ώθηση για την αρχή μιας διεθνούς καριέρας.

Ενώ αποτελούσε ακόμα μέλος των Aphrodite’s Child, άρχισε δειλά να ασχολείται και με διαφορετικά πράγματα. Η αρχή έγινε το 1970 όταν έγραψε την μουσική για μία ταινία του Χένρι Χάπιερ. Ακολούθησε ένα ακουστικό ντοκιμαντέρ επηρεασμένο από της φοιτητικές εξεγέρσεις στο Παρίσι του 1968.

Το 1973 ξεκίνησε μία επιτυχημένη συνεργασία με τον σκηνοθέτη Φρέντερικ Ροσίφ για μία σειρά ντοκιμαντέρ για την άγρια φύση, ενώ λίγο προτού μεταβεί στο Λονδίνο κυκλοφόρησε το σόλο άλμπουμ Earth.

Σόλο καριέρα

Το 1975 αποχώρησε τους Aphrodite's Child για να εγκατασταθεί στο Λονδίνο. Εκεί ίδρυσε υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις μουσικών ηχογραφήσεων, τα Nemo studios. Κυκλοφόρησε πρώτη του συλλογή με τίτλο Heaven and Hell (1975) ενώ ακολούθησαν και άλλα επιτυχημένα άλμπουμ, όπως το Albedo 0.3 (1976), το Spiral (1977) για το οποίο βραβεύτηκε με το διεθνές βραβείο MIDEM Instrumental, το Beaubourg (1978) και το China (1979). Εκείνη την περίοδο ο Παπαθανασίου άρχισε να γίνεται παγκοσμίως γνωστός.

Το 1978 συνεργάστηκε με την Ελληνίδα ηθοποιό Ειρήνη Παππά στο άλμπουμ με τίτλο Ωδές, που περιέχει παραδοσιακά ελληνικά τραγούδια, ενώ το 1986 συνεργάστηκαν ξανά στο άλμπουμ Ραψωδίες. Ο Παπαθανασίου έκανε παράλληλα άλλη μία μεγάλη συνεργασία με τον Γιον Άντερσον σε τέσσερα άλμπουμ, το Short Stories (1978), το The Friends of Mr Cairo (1981), το Private Collection (1983) και το Page of Life (1991).

Ένα μεγάλο μέρος των συνθέσεων του Παπαθανασίου δημιουργήθηκαν για να πλαισιώσουν κινηματογραφικές παραγωγές ως σάουντρακ. Κορυφαίο σάουντρακ θεωρείται το

Οι δρόμοι της φωτιάς (Chariots of Fire) για την ομώνυμη ταινία του 1981 η οποία απέσπασε το Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής το 1982. Η ταινία εξιστορεί την προσπάθεια τριών Βρετανών δρομέων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 στο Παρίσι.

Ο Παπαθανασίου έχει γράψει μουσική σε αρκετές ταινίες μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ και τηλεοπτικές παραγωγές, ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζουν οι:

* Vortex - Το πρόσωπο της μέδουσας (1967) του Νίκου Κούνδουρου

* Ο αγνοούμενος (Missing, 1982) του Έλληνα σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά 

* Blade Runner (Μπλέιντ Ράνερ: Ομάδες Εξόντωσης, 1982) ταινία επιστημονικής φαντασίας του Ρίντλεϊ Σκοτ

* Η ανταρσία του Μπάουντυ (1984) του Ρότζερ Ντόναλτσον

* Francesco (1989) της Liliana Cavani

* 1492: Χριστόφορος Κολόμβος (1492 - Conquest of Paradise, 1992) για το οποίο απέσπασε το βραβείο Echo Awards αλλά και το βραβείο του Χρυσού Λέοντα

* Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα (Bitter Moon, 1992) του Ρόμαν Πολάνσκι

* Καβάφης (1996) του Γιάννη Σμαραγδή.

Αλέξανδρος (Alexander, 2004) του Όλιβερ Στόουν.

Ελ Γκρέκο (2007) του Γιάννη Σμαραγδή.

Μουσική για το διάστημα

Η εξερεύνηση του διαστήματος τον ενθουσίαζε από τα πρώτα του παιδικά χρόνια όπως έχει δηλώσει και ο ίδιος.Ένα μεγάλο μέρος από τα έργα του είναι αφιερωμένο σε αυτό, ενώ διαχρονικά οι κορυφαίοι διαστημικοί οργανισμοί τον εμπιστεύτηκαν για να μελοποιήσει τις επιτυχίες τους.

Το 1980 ξεκίνησε να προβάλλεται η αμερικανική τηλεοπτική σειρά Cosmos: A Personal Voyage του Καρλ Σαγκάν, που είχε ως κύριο θέμα τη θέση του ανθρώπου στο σύμπαν και την ύπαρξη εξωγήινης ζωής. Η μουσική επένδυση των επεισοδίων δημιουργήθηκε από τον Παπαθανασίου, ενώ η σειρά απέσπασε βραβείο Έμμυ και προβλήθηκε σε 69 χώρες και σε 500 εκατομμύρια τηλεθεατές.

Το καλοκαίρι του 2001 ο Παπαθανασίου παρουσίασε το έργο Μυθωδία στους στύλους του ολυμπίου Διός. Η μουσική του έργου δημιουργήθηκε ώστε να συνοδεύσει τη διαστημική αποστολή της NASA 2001: Οδύσσεια στον Άρη.

Ήταν μία φαντασμαγορική μουσική παράσταση, κατά τη διάρκεια της οποίας προβάλλονταν με ειδικά οπτικά εφέ απεικονίσεις κυρίως από θεούς της αρχαίας Ελλάδας και διαστημικές εικόνες της ΝΑΣΑ. Τα σολιστικά μέρη του έργου ερμήνευσαν οι σοπράνο Τζέσι Νόρμαν και Κάθλιν Μπατλ. Επίσης συμμετείχε η Μητροπολιτική Ορχήστρα του Λονδίνου, 120μελής χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής ενώ ο ίδιος ο συνθέτης χειριζόταν τα πλήκτρα. Το έργο προβλήθηκε τηλεοπτικά σε όλο τον πλανήτη ενώ υπήρχαν γιγαντοοθόνες και στο Παναθηναϊκό Στάδιο.

Μετά το τέλος της μουσικής παράστασης η γαλλική κυβέρνηση, την οποία εκπροσώπησε ο υπουργός παιδείας Ζακ Λανγκ, απένειμε στον Παπαθανασίου τον τίτλο του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής σε μία τελετή που έλαβε χώρα στο περιστύλιο του Ζαππείου.

Δύο χρόνια αργότερα η NASA του απένειμε το μετάλλιο δημόσιας συνεισφοράς σε αναγνώριση εξαιρετικής συνεισφοράς στο όραμα της. Το βραβείο αποτελεί την υψηλότερη τιμή από τον Αμερικανικό οργανισμό για μη κυβερνητικά πρόσωπα.

Το 2013, η NASA υιοθέτησε για δεύτερη φορά τη μουσική του Παπαθανασίου με ένα πρωτότυπο μουσικό έργο που δημιουργήθηκε για να πλαισιώσει το βίντεο από την αποστολή Ήρα (Τζούνο), που απεικονίζει συγχρόνως την κίνηση της Γης και της σελήνης μαζί για πρώτη φορά. Το βίντεο απαθανατίστηκε κατά τη διάρκεια της αποστολής καθ' οδόν για το σύστημα του πλανήτη Δία.

Τον Νοέμβριο του 2014 ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA) πρότεινε στον Παπαθανασίου να συνθέσει την μουσική για την πρώτη ιστορική προσεδάφιση σε κομήτη. Έτσι, συνέθεσε μια μουσική τριλογία (Άφιξη, Το ταξίδι του Philae και Το βαλς του Ροζέτα) η οποία παρουσιάστηκε από τον ESA μετά την επιτυχημένη προσεδάφιση του σκάφους Ροζέτα στον κομήτη 67P.

Το 1995, ως φόρο τιμής στην μουσική του προσφορά αλλά και στην αγάπη του για το διάστημα, το Minor Planet Center της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης έδωσε το όνομα του συνθέτη στον Αστεροειδή της Κύριας Ζώνης 6354, που πλέον ονομάζεται 6354 Vangelis.

Διάφορες μουσικές δημιουργίες

1982: Δημιουργεί το ηχητικό σήμα των ειδήσεων της ΕΡΤ, το οποίο συνέχιζε να ακούγεται στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων μέχρι σήμερα, με εξαίρεση την περίοδο 2013-2015.

1991: Αναλαμβάνει τη μουσική για τα ντοκιμαντέρ του παγκοσμίου φήμης ωκεανογράφου Ζακ-Υβ Κουστώ.

1998: Γράφει το άλμπουμ Φόρος τιμής στον Γκρέκο, τα έσοδα του οποίου διατέθηκαν για την ενίσχυση της εκστρατείας της εθνικής πινακοθήκης για την απόκτηση του πίνακα του Ελ Γκρέκο Άγιος Πέτρος.

1999: Συνθέτει τη μουσική που συνόδευσε την παρουσίαση του επίσημου εμβλήματος των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, ενώ δημιουργεί και τη μουσική για την τελετή παράδοσης την ολυμπιακής φλόγας τόσο στο Σίδνεϊ όσο και από το Σύδνεϊ στην Αθήνα.�2002: Δημιουργεί την μουσική για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2002 που πραγματοποιήθηκε στις Ιαπωνία και Κορέα.

Η προσφορά στο Θέατρο

Αξιοσημείωτη είναι η προσφορά του Βαγγέλη Παπαθανασίου και στο Θέατρο. Το 1983 δημιούργησε τη μουσική για τη παράσταση του Μιχάλη Κακογιάννη, Ηλέκτρα στο Αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, με πρωταγωνίστρια την Ειρήνη Παππά.

Επίσης έχει συνεργαστεί με τα Βασιλικά μπαλέτα, καθώς δημιούργησε την μουσική για τρία έργα, Το R B Sque (1980) που παρουσιάστηκε στο Βασιλικό Θέατρο Drury Lane, Το Φρανκενστάιν (1985) και το Η πεντάμορφη και το τέρας (1986).

Άλλα έργα του

Το ενδιαφέρον του για τις τέχνες δεν περιοριζόταν μόνο στη σύνθεση μουσικής. Το 1997 έκανε την πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, καθώς σχεδίασε και διηύθυνε εξ ολοκλήρου την τελετή έναρξης του 6ου Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Ανοιχτού Στίβου της IAAF που πραγματοποιήθηκε στο Παναθηναϊκό της Αθήνας.

Το 2003 αποκάλυψε την ικανότητα του στη ζωγραφική παρουσιάζοντας 70 δικά του έργα ζωγραφικής στα πλαίσια της Βαλένσια Μπιενάλ στην Ισπανία. Μετά την επιτυχία της έκθεσης Vangelis Pintura, τα έργα του εκτίθενται σε σημαντικές γκαλερί σε όλο τον κόσμο.

Την ίδια χρονιά, ο Παπαθανασίου παρουσίασε επίσης ένα βιβλίο που περιέχει μερικά από τα ωραιότερα έργα του, με τίτλο Vangelis.

Βραβεία και διακρίσεις

* Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού 1982 Για την μουσική στη ταινία Δρόμοι της φωτιάς.

* Χρυσός Λέοντας στο Cannes Lions International Advertising Festival, για την μουσική Ask the Mountains σε τηλεοπτική διαφήμιση.

* Βραβείο Max Steiner Award το 1989, για σύνθεση και παρουσίαση διακεκριμένης κινηματογραφικής μουσικής.

* Βραβείο Echo (Γερμανία) για το διεθνή καλλιτέχνη της χρονιάς 1992.

* Βραβείο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Φλάνδρας (Βέλγιο) για καλύτερη μουσική επένδυση κινηματογραφικής ταινίας.

* Βραβείο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βαλένθια για καλύτερη μουσική επένδυση κινηματογραφικής ταινίας.

* Βραβείο Κοινού για καλύτερη μουσική επένδυση κινηματογραφικής ταινίας από την Παγκόσμια Ακαδημία Μουσικής Επένδυσης στη Φλάνδρα, Βέλγιο.

* Βραβείο Απόλλων το 1993 για τη συνεισφορά του στη μουσική από την Εταιρεία των Φίλων της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

* Ο τίτλος του Ιππότη του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων της Γαλλικής Δημοκρατίας το 1992. Η απονομή έγινε από τον Γάλλο υπουργό παιδείας.

* Δύο φορές το Παγκόσμιο Μουσικό Βραβείο του Μόντε Κάρλο, για τον Έλληνα καλλιτέχνη με τις μεγαλύτερες πωλήσεις.

* Ο τίτλος του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας το 2001.�Βραβείο RIAJ (Δισκογραφική Βιομηχανία της Ιαπωνίας) για διεθνές τραγούδι της χρονιάς 2002.

* Μετάλλιο Δημόσιας Συνεισφοράς της NASA σε αναγνώριση εξαιρετικής συνεισφοράς στο όραμα της NASA το 2003.

* Το 2013 τα Ελληνικά Ταχυδρομεία εξέδωσαν γραμματόσημα τα οποία τον απεικόνιζαν.

* Τιμητικό διδακτορικό δίπλωμα από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών το 2008, παραχωρώντας του το διακεκριμένο τίτλο του ομότιμου καθηγητή. Το διδακτορικό του δόθηκε για την εξαιρετική συμβολή του στη μουσική παιδεία του ελληνικού λαού, καθώς και για τη διάδοση του μηνύματος του Ελληνισμού σε όλο τον κόσμο.

Περισσότερα...

Μαρινέλλα: «Ναι έκανα παιδί εκτός γάμου. Ήμουν πολύ τολμηρή για την εποχή μου»

 

Μαρινέλλα: Η γνωστή τραγουδίστρια έχει παραχωρήσει συνέντευξη σε δημοσιογράφους ουκ ολίγες φορές. Μάλιστα, η Ελληνίδα τραγουδίστρια δεν κρύφτηκε ποτέ πίσω από το δάχτυλό της, απαντώντας πάντοτε στα ερωτήματα των δημοσιογράφων, ακόμη και αν «έκαιγαν». Αναλυτικότερα οι δηλώσεις της:

 

Μαρινέλλα: «Ζούσα για αυτό το παιδί»

 

«Ήμουν τόσο τολμηρή για την εποχή μου. Να βλέπεις μια γυναίκα με την κοιλιά να τραγουδάει. Δεν έδωσα ποτέ καμία σημασία. Ζούσα για αυτό το παιδί και δεν με ενδιέφερε τίποτε. Ο κόσμος το ήξερε. Δεν βγήκα ποτέ να πω ποιος, πώς, τι. Ποτέ. Ήξερε ο κόσμος για μια σχέση που είχα.

 

Δεν το έκρυψα, δεν μπήκα στο κουκούλι μου. Βγήκα και είπα “αυτή είμαι”. Με δέχτηκε ο κόσμος έτσι ακριβώς όπως ήμουν, με αγάπησε πιο πολύ, μπορώ να πω. Θάρρος ήθελε. Η κοινωνία τότε δεν μπορούσε να το δεχτεί. Θα μπορούσε να πει “σαν δεν ντρέπεται”. Ηθελε τόλμη. Ημασταν δύο τότε που το τολμήσαμε. Εγώ και η Ελενα Ναθαναήλ».

 

Μαρινέλλα: «Το πραγματικό μου όνομα είναι Κυριακή Παπαδοπούλου»

 

«Γεννήθηκα στις 20 Μαΐου του 1938 στη Θεσσαλονίκη, όπου πέρασα και τα πρώτα 18 μου χρόνια. Το πραγματικό μου όνομα είναι Κυριακή Παπαδοπούλου. Είμαι το τέταρτο και τελευταίο μέλος της οικογένειας. Οι γονείς μου πριν εγκατασταθούν στην Θεσσαλονίκη, ζούσαν στην Κωνσταντινούπολη και κατάγονταν από τον Πόντο. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν φτωχικά, αλλά πολύ ζεστά».

Μαρινέλλα: «Από εκείνη την ημέρα, έγινα η βασική τραγουδίστρια του θιάσου»

 

«Στα 17 μου, ήμουν ήδη μέλος του θιάσου της Μαίρης Λωράνς και μαζί με τον Κώστα Βουτσά και τη Μάρθα Καραγιάννη κάναμε περιοδείες σε όλη την Ελλάδα. Από τα μπουλούκια, παρακολουθώντας την χορεύτρια Ντέπυ Φιλοσόφου, έμαθα χορευτικές κινήσεις και ειδικά να κινώ με χάρη τα χέρια μου που αργότερα, έγιναν σήμα κατατεθέν μου.

 

Ένα βράδυ η τραγουδίστρια του θιάσου αρρώστησε και δεν ήταν σε θέση να εμφανιστεί στη σκηνή. Για να μην ακυρωθεί η παράσταση, εγω, που ήξερα απ’ έξω τα τραγούδια, προσφέρθηκα να την αντικαταστήσω. Από εκείνη την ημέρα, έγινα η βασική τραγουδίστρια του θιάσου».

Μαρινέλλα: «Μάλλον έπεσε ένα φλερτάκι εκεί»

 

«Ο Στέλιος Καζαντζίδης με άκουσε να τραγουδώ το «Πικρό ψωμί» του Γιώργου Μητσάκη. Και με έκανε ταίρι του, στο πάλκο, αλλά και στη ζωή, έως το 1966. Τον Καζαντζίδη τον γνώρισα από τον Στέλιο Ζαφειρίου. Εγώ δεν είχα ιδέα ποιος ήταν ο Στέλιος Καζαντζίδης, δεν τον ήξερα. Μου λέει «Τραγουδάς ωραία, μπράβο! Σεκόντα ξέρεις να κάνεις»; Λέω «Ξέρω» και μετά μου λέει «Ψαρεύεις»; Λέω «Βεβαίως» και με ρωτά «Πάμε για ψάρεμα»; Ψαρέψαμε, δεν πιάσαμε τίποτε, αλλά μάλλον έπεσε ένα φλερτάκι εκεί θυμάμαι.

 

Στη δεκαετία που ακολούθησε, όργωσα την Ελλάδα, ξεκίνησα τα «σόου» ,χάρισα αγκαλιές ολόκληρες με αγαπημένα τραγούδια, είδα τη ζωή μου, τον γάμο μου, για οχτώ χρόνια, με τον Τόλη Βοσκόπουλο, αλλά και την τετράχρονη σχέση μου με τον Φρέντυ Σερπιέρη να γίνεται «βορά» των περιοδικών».

Μαρινέλλα: «Με παρακαλάνε να δώσω συνεντεύξεις»

 

«Ουδέποτε πήρα στο τηλέφωνο δημοσιογράφο να πω “ξέρεις, έβγαλα καινούργιο δίσκο”. Με παρακαλάνε να δώσω συνεντεύξεις και τους λέω “πάμε να πιούμε ένα ούζο τώρα”. Εχω βρει το νόημα της ζωής εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Δεν με αγγίζει τίποτε. Δεν το λέω από εγωισμό.

 

Πάντα ντυμένη. Δεν ήθελα να προκαλέσει η εμφάνιση μου και να χάσει ο κόσμος απ’ αυτό που θα άκουγε. Αν με έβλεπε γδυτή, δεν θα άκουγε τι έλεγα. Κι’ εγώ ήθελα να με βλέπει και να με ακούει. Τι να ζηλέψω; Χόρτασα η γυναίκα από όλα! Κρούω τον κώδωνα μήπως και ξυπνήσουν. Ας κοιτάξουν γύρω τους… Ποιες έμειναν και κράτησαν γερά στον χρόνο. Η Χαρούλα, η Γαλάνη, η Άλκηστις, η Βιτάλη, η Γλυκερία… Έμεινε καμιά που τα πέταγε;».

Μαρινέλλα: «Δεν έχω άγχος»

 

«Ένα πράγμα δεν γίνεται: λίφτινγκ στις χορδές. Κατ’ αρχήν δεν ξοδεύομαι τσάμπα. Δεν καπνίζω τα τελευταία χρόνια. Δεν ξενυχτάω πολύ, εκτός και αν υπάρχει ανάγκη. Μου αρέσει να τρώω, να πίνω, να βγαίνω στα ταβερνάκια. Και το πιο σπουδαίο: δεν έχω άγχος.

 

Έφυγα από τον Καζαντζίδη μ’ ένα κατοστάρικο στην τσέπη. Δεν είχα πού να πάω, και πάλι δεν είχα άγχος. Λέω: ο Θεός είναι μεγάλος, ξέρει και τα δίνει κατά την καρδιά του ανθρώπου. Πάνω στη σκηνή, απαγόρευα στον εαυτό μου να κουτσαίνει. Και έπειτα, στα παρασκήνια, ούρλιαζα από τους πόνους».

 

Μαρινέλλα: «Έχω πει κακά τραγούδια, δεν το κρύβω»

 

«Έκανα τα σόου, με τα φώτα… Σήκωσα κόσμο από την καρέκλα του. Κάθισα δέκα χρόνια στο πάλκο και ξαφνικά έβγαλα το θέατρο από μέσα μου. Έτσι μου βγήκε. Γιατί σαν καφενεία ήταν τότε τα κέντρα.

 

Όχι, δεν τα αγάπησα όλα τα τραγούδια μου. Δεν ήταν όλα καλά. Έχω πει και άσχημα τραγούδια όπως όλοι μας πιστεύω. Είπα και κακά τραγούδια, εις γνώσιν μου, όμως. Γιατί; Ήταν οι συγκυρίες, πολλές φορές. Κάποτε σου αρέσει ένα καλό τραγούδι κι’ αναγκάζεσαι να τραγουδήσεις μαζί και ένδεκα “μάπες”. Έχω πει κακά τραγούδια, δεν το κρύβω. Έχω πει και πάρα πολύ ωραία».

 

Μαρινέλλα: «Έχω μία καταπληκτική οικογένεια»

 

«Το 1991 γύρισα από την Αργεντινή και τους ανακοίνωσα: θα χορέψω τανγκό! «Στα μπουζούκια τανγκό; Τρελή είσαι;» απόρησαν οι συνεργάτες μου. Και όμως, έστησα ένα ολόκληρο πρόγραμμα με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορέσουμε να χορέψουμε με τον Παπάζογλου. Την επόμενη χρονιά, όλες τανγκό χόρευαν.

 

Έχω μία καταπληκτική οικογένεια. Δεν θέλει τίποτ’ άλλο ο άνθρωπος! Με την αδελφή μου τη Λούλα, που ζούμε μαζί σχεδόν σαράντα χρόνια, από τότε που τα παιδιά μας ήταν μωρά, και με την οικογένεια της κόρης μου. Ολη η φαμίλια μαζί. Νιώθω προστατευμένη μ’ αυτό το «κουκούλι» γύρω μου. Είμαι καλά. Κοιτάω την κόρη μου κοιτάω τα εγγόνια μου κοιτάω τον γαμπρό μου κοιτάω τα ανίψια μου. Όλοι είμαστε μία οικογένεια».

 

Μαρινέλλα: «Δεν ήθελα η κόρη μου να με βλέπει μια με τον έναν γκόμενο και μια με τον άλλο»

 

«Έκανα δύο γάμους, είχα και δυο-τρεις μεγάλες σχέσεις. Γνώρισα τον πατέρα της Τζωρτζίνας, γεννήθηκε εκείνη, με τον Φρέντι (σ.σ. Σερπιέρη) μείναμε καλοί φίλοι. Αν κάνεις τη σούμα, βγαίνουν πολλά χρόνια. Από τότε που το παιδί μου έγινε 11-12 ετών, είπα: Δεν σε παίρνει πια, κορίτσι μου, τελείωσαν οι άντρες για σένα. Δεν ήθελα η κόρη μου να με βλέπει μια με τον έναν γκόμενο και μια με τον άλλο, ούτε να διαβάζει για τους έρωτές μου στα περιοδικά.

 

Είμαι χορτάτη. Ερωτεύτηκα, με ερωτεύτηκαν, έκανα έρωτα, ευχαριστήθηκα, το φόρεσα αυτό το «κοστούμι». Κάτσε να κάνω την αφαίρεση… Τριάντα χρόνια είμαι χωρίς άντρα. Δεν λέω ότι δεν με φλέρταραν από τότε, αλλά όλα είναι στο μυαλό μας. Οπως πέταξα ένα πρωί τα τσιγάρα μου από το παράθυρο, εγώ που κάπνιζα πέντε πακέτα τη μέρα, όπως σταμάτησα να τρώω κρέας, έτσι έγινε και με τους άντρες. Τέρμα!».

 

Μαρινέλλα: «Έχω κάνει τις επιλογές μου»

 

«Δεν μου λείπει ο σύντροφος. Δεν νιώθω μόνη. Είμαι πανευτυχής. Έχω κάνει τις επιλογές μου. Έχω ζήσει μεγάλους έρωτες. Είμαι χορτασμένη. Πολύ αγάπησα, πολύ με αγάπησαν, πολύ ερωτεύτηκα, πολύ χτυπήθηκα, πολύ πόνεσα. Δεν έκανα τίποτε λίγο.

 

Ο έρωτας δεν έχει ηλικία. Αν είναι να έρθει, ας έρθει. Αλλιώς να προσπεράσει. Δεν βγήκα στη γύρα ποτέ. Κατ’ αρχήν τώρα δεν με κοιτάνε πια, τελείωσε. Πάει και αυτό το θέμα, κλείσαμε».

 

Πηγή: enimerotiko.gr/

https://www.apotis4stis5.com/ellhnika/ellhnikh-gwnia/43483-marinella-nai-ekana-paidi-ektos-gamou-imoun-poly-tolmiri-gia-tin-epoxi-mou?fbclid=IwAR0SRaWoh3FL2JJfBm-68fzAyiv4eY0rye6wRZ41p2kLL7Vi_5RaLn8NrlM

Περισσότερα...

Τάκης Μουσαφίρης: «Έφυγε» ο συνθέτης των μεγάλων επιτυχιών

«Πες μου που πουλάν καρδιές», «Κάνε κάτι λοιπόν να χάσω το τρένο», «Μυστικέ μου έρωτα», «Ο ταξιτζής», «Εγώ ο ξένος» και άλλα τεράστια σουξέ ήταν δικά του - Συνεργάστηκε με Στράτο Διονυσίου, Δημήτρη Μητροπάνο, Ρίτα Σακελλαρίου και άλλους σπουδαίους καλλιτέχνες.

Συνθέτης μεγάλων επιτυχιών, όπως οι «Πες μου που πουλάν καρδιές», «Κάνε κάτι λοιπόν να χάσω το τρένο», «Μυστικέ μου έρωτα», «Ο ταξιτζής», «Εγώ ο ξένος», «Εγώ δεν ήμουνα αλήτης» και άλλες, ο Τάκης Μουσαφίρης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών.

Πληροφορίες ήθελαν τον σπουδαίο συνθέτη να έφυγε από τη ζωή λόγω κορωνοϊού, ωστόσο η οικογένειά του δηλώνει ότι ο Τάκης Μουσαφίρης δεν πέθανε από κορωνοϊό, αλλά από καρκίνο.

Πιο συγκεκριμένα, σε ανακοίνωση της οικογένειας επισημαίνονται τα εξής: «Αναφορικά με την ανακοίνωση της είδησης του θανάτου του πολυαγαπημένου συνθέτη και στιχουργού, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι ο Τάκης Μουσαφίρης είχε αναρρώσει ήδη εδώ και μία εβδομάδα από τον κορωνοΐο, αλλά, δυστυχώς, νικήθηκε από την αρρώστια, που τον ταλαιπώρησε το τελευταίο εξάμηνο».

''Παει'' κι ο Τακης μας! Ο κορωνο'ι'ος δεν αστειευεται !

(στη ΦΩΤΟ, στο studio, ο Μουσαφιρης με τον Γιωργο Μαργαριτη)

Καλο ταξιδι, φιλε Τακη..

Ο Τάκης Μουσαφίρης είχε υπογράψει μεγάλες επιτυχίες και είχε συνεργαστεί με σπουδαίους τραγουδιστές, όπως με τους Στράτο Διονυσίου, Δημήτρη Μητροπάνο

, Ρίτα Σακελλαρίου, Μιχάλη Μενιδιάτη, Πίτσα Παπαδοπούλου και Τόλη Βοσκόπουλο.

Από παιδί ακόμα ασχολήθηκε με την κιθάρα. «Άκουγα να παίζει πιάνο μια γειτόνισσα και προσπαθούσα να μάθω τους τόνους. Μετά προσπαθούσα να κουρδίσω την κιθάρα, ακούγοντας τα κουδούνια των προβάτων» είχε πει παλιότερα.

Με τον Δημήτρη Μητροπάνο

Μεγάλωσε σε μουσική οικογένεια. Προτού μετακομίσει στην Αθήνα, έπαιζε σε ταβέρνες και κουτούκια των Ιωαννίνων. Και οι δύο γονείς του ήταν μουσικά καταρτισμένοι και του μετέδωσαν τις γνώσεις τους. Όλοι μαζί μετακόμισαν στην πρωτεύουσα για μια καλύτερη τύχη. «Δεν μπορώ ούτε κι εγώ να καταλάβω από πού είμαι. Είμαι συνεχώς μέσα σε μια βάρκα στο Ρίο-Αντίρριο και πηγαίνω πότε στην Αθήνα και πότε στα Γιάννενα. Μάλλον δεν έχω μία πατρίδα, αλλά δύο. Είμαι από τα Γιάννενα, είμαι από την Αθήνα, είμαι από την Ελλάδα» είχε πει.
Οι πρώτες του δουλειές στην Αθήνα ήταν σε μικρά ταβερνάκια και μπουάτ της Πλάκας.

Με τον Στράτο Διονυσίου

Αν και έγραφε από πολύ νωρίς τραγούδια, τα μεγάλα του σουξέ τα έδωσε σε μεγάλους τραγουδιστές στα μέσα της δεκαετίας του ’70. «Κάνε κάτι να χάσω το τρένο», «Πες μου πού πουλάν καρδιές», «Σε μια στοίβα καλαμιές», «Χιονάνθρωπος», τα οποία τραγούδησε ο τεράστιος Δημήτρης Μητροπάνος. Τη δεκαετία του ’80 έδωσε τεράστιες επιτυχίες στον Στράτο Διονυσίου: «Ο ταξιτζής», «Εγώ ο ξένος», «Ενα λεπτό περιπτερά», «Εγώ να δεις».

Με τον Διονύση Τσακνή και τον Σταμάτη Κραουνάκη

Ο Τάκης Μουσαφίρης είχε κάνει δισκογραφία και με δύο ψευδώνυμα: Αντώνης Ζάννας και Νίκος Μιχαήλ.

https://www.protothema.gr/culture/article/1103541/takis-mousafiris-efuge-o-sunthetis-ton-megalon-epituhion/

Περισσότερα...