Λιμένας Θάσου :Πίσω στην ιστορία μας

Πριν 90 χρόνια η Θάσος υποδέχονταν διακόσιους Γάλλους περιηγητές, η λέξη τουρίστες ήταν άγνωστη.. Τον Σεπτέμβριο του 1933 το Ελληνικό πλοίο ΠΑΤΡΙΣ ΙΙ αποβίβαζε με βάρκες τους περιηγητές στον Λιμένα. Άνδρες και γυναίκες με χρωματιστά ρούχα και εντυπωσιακά καπέλα, ιερείς με μαύρες φορεσιές, μέλη του πληρώματος του πλοίου ..πλημμύρησαν την παραλία του νησιού. Το νέο για την άφιξη του πλοίου ήταν γνωστό στο νησί που είχε προετοιμαστεί κατάλληλα . Τρία κορίτσια με μεταξωτές φορεσιές (οι δεσποινίδες Βουλτσίδου, Γιανναπούλου , Κλωνάρη ) μαζί με τα κορίτσια του Ορφανοτροφείου Καβάλας που βρίσκονταν στο νησί χόρεψαν παραδοσιακούς θασιτικούς .Οι Γάλλοι κατευθύνονται στα  αρχαία και φωτογραφίζουν τα πρόσφατα αποκαλυφθέντα μνημεία. Ο εκπρόσωπος του συνδέσμου κοινοτήτων Θάσου Γρ. Χατζηκωνσταντινίδης μίλησε με θερμά λόγια για το νησί και καλωσόρισε τους επισκέπτες, τονίζοντας την ευγνωμοσύνη που νιώθουν οι Θάσιοι απέναντι στην Γαλλική Αρχαιολογική σχολή.. Στους επισκέπτες προσφέρθηκαν καλάθια με προϊόντα του νησιού, ροδάκινα, σταφύλια, σύκα και μέλι Θάσου. Ο καθηγητής της αρχαιολογίας και βυζαντινολογίας Μιλέ, απάντησε στον εκπρόσωπο των κοινοτήτων ..Ελληνιστί.. Τους λόγους του Χατζηκωνσταντινίδη και του καθηγητή Μιλέ.. “ εκάλυψαν ζητωκραυγαί διάτοροι υπέρ της Ελλάδος και της Γαλλίας..” Το σφύριγμα του βαποριού σήμαινε και την επιστροφή των επισκεπτών σε αυτό και την αναχώρηση τους , με μαντήλια καπέλα και ομπρέλες ο αποχαιρετισμός από την παραλία.. “ το καμαρώνουμε , γράφει η εφημερίδα ΚΥΡΗΞ , ευχόμενοι καλό ταξίδι στους ευγενείς Γάλλους”. Σε λίγο έχει χαθεί στον κάβο των .. “Βρυοκάδρων ..καλό τους καταυόδειο..”καταλήγει η εφημερίδα.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΠΑΚΟΣΜΑΣ

Περισσότερα...

Σάββατο 6 Μαΐου 2023 Η (στέψη) του διαδόχου (Charlie) του Βρετανικού θρόνου και η (τοποθέτηση ) της Καμήλας στον Βασιλικό θρόνο ως ισότιμη του !! Άλλωστε δεν θα μπορούσε κι αλλιώς !!

Είναι μια ιστορική ημέρα μετά 

από 70 χρόνια ..υπομονής !!!!

Οι προσκλήσεις έγιναν δεκτές από 

τις 203 χώρες …

https://youtu.be/OefdqK3jKi0

Ο Χάρρυ ο μικρότερος ως ένας 

ξένος και παρείσακτος στην μοναδική ιστορική στιγμή στη στέψη του πατέρα του  στον θρόνο ,βλέποντας την Καμήλα (μητριά ) να γίνεται Βασίλισσα 

της Βρετανίας και της Κοινοπολιτείας !!

Εμείς οι κοινοί θνητοί έχουμε συναίσθημα σε όλοι αυτή την μεθοδευμένη και live (στέψη) 

Οι  περισσότεροι άνθρωποι δεν συμφωνούν με τον τρόπο αντιμετώπισης του Πρίγκιπα Χάρρυ. Η σκέψη μας αυτές τις ιστορικές στιγμές ταξιδεύει στην

αδικοχαμένη Πριγκίπισσα της καρδιάς μας την Βασιλομήτωρ 

Νταϊάνα .

Π.Π.Ν. 

Candle in the wind 

Η ιστορία του θρυλικού τραγουδιού που ερμήνευσε ο Elton John στην κηδεία της Diana

Το υπέροχο κομμάτι είχε γραφτεί πολλά χρόνια πριν, για τη Marilyn Monroe.

6 Σεπτεμβρίου 1997. Η βασιλική οικογένεια, οι πιο σημαντικές προσωπικότητας του πλανήτη και οι διάσημοι φίλοι της Diana είναι συγκεντρωμένοι στο αβαείο του Γουέστμινστερ για να αποχαιρετήσουν την αδικοχαμένη πριγκίπισσα. Ένας από τους πιο κοντινούς της ανθρώπους, ο Elton John κάθεται στο πιάνο. Με ένα κόμπο στο λαιμό και τα μάτια του θολά από τα δάκρυα, προσπαθεί να βρει τη δύναμη να τραγουδήσει. Οι πρώτες νότες αντηχούν μέσα στο ναό.

"Αντίο, Ρόδο της Αγγλίας / Ας μείνεις για πάντα στις καρδιές μας / Ήσουν η Χάρη που στάθηκε / Εκεί όπου οι ζωές καταστρέφονταν”...

Οι στίχοι αντηχούν έξω από τον καθεδρικό ναό, φέρνοντας δάκρυα στα μάτια των χιλιάδων Βρετανών που έχουν βγει για να προσευχηθούν στους δρόμους του Λονδίνου, αλλά και στα 31 εκατομμύρια θεατές (αριθμός ρεκόρ) που παρακολουθούν την τελετή από την τηλεόραση. 

Flashback 7 ημέρες πριν...

Ο Elton John κλείνει το τηλέφωνό του, σοκαρισμένος από την είδηση που έχει μόλις ακούσει. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, είχε χάσει ξαφνικά έναν από τους αγαπημένους του φίλους, τον σχεδιαστή Gianni Versace που δολοφονήθηκε μπροστά στο σπίτι του, στο Μαϊάμι. Ο ίδιος δεν είχε καταφέρει να συγκρατήσει τα δάκρυά του στην κηδεία στο Μιλάνο, όπως και η κοινή φίλη τους, Lady Diana, που είχε διακόψει τις διακοπές της για να παραστεί στην τελετή στο Duomo. Και τώρα, στις 31 Αυγούστου 1997, είναι εκείνη, η αγαπημένη πριγκίπισσα του λαού που χάθηκε σε ένα τρομερό τροχαίο ατύχημα στο Παρίσι.  Ο Elton John σχεδόν λιποθυμά ... Περνά τις επόμενες μέρες κλεισμένος μέσα στο σπίτι του, αποφεύγοντας να ανοίξει το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση όπου παίζουν ασταμάτητα τα αφιερώματα στην Πριγκίπισσα.

Βυθισμένος σε κατάθλιψη, δεν έχει τη δύναμη να σηκωθεί από το κρεβάτι και αρχικά αρνείται να παραυρεθεί στην κηδεία της πρώην συζύγου του πρίγκιπα Κάρολου, που διοργανώνεται από τη βασιλική οικογένεια. Μέχρι που άνθρωποι του περιβάλλοντός του τον πείθουν όχι μόνο να παραστεί αλλά και να τραγουδήσει, σαν ένα τελευταίο αντίο στη φίλη που αγάπησε. Όμως, η τελετή είναι σε λίγες μέρες και είναι αδύνατο για τον Elton John να συνθέσει ένα νέο τραγούδι σε αυτή την ψυχολογική κατάσταση. Ο Bernie Taupin, στιχουργός και επί χρόνια συνεργάτης του, του προτείνει να ξαναγράψει το Candle in the Wind προσαρμοσμένο για την περίσταση.

Το τραγούδι είχε κυκλοφορήσει αρχικά το 1973 στο άλμπουμ Goodbye Yellow Brick Road και είχε κάνει μεγάλη επιτυχία, φτάνοντας μέχρι την 6η θέση των charts στις ΗΠΑ και την 7η στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι στίχοι του ήταν αφιερωμένοι στη Merilyn Monroe που είχε πεθάνει έντεκα χρόνια νωρίτερα. "Αντίο Norma Jean”, έλεγαν, αποκαλώντας την ηθοποιό με το πραγματικό της όνομα, "αν και δεν σε γνώρισα ποτέ / είχες τη χάρη να σηκωθείς / ενώ οι γύρω σου σέρνονταν ..." Αρκετά χρόνια αργότερα, το 1990, ο Elton John αφιέρωσε το Candle in the Wind σε έναν από τους φίλους του, τον Ryan White, εμβληματική μορφή του αγώνα κατά του AIDS, ο οποίος πέθανε λίγες μέρες μετά.

Όμως τώρα, για μια θρυλική Πριγκίπισσα που χάθηκε τόσο βίαια, ο συνθέτης δεν ήθελε να ακουστεί ένα ήδη χιλιοπαιγμένο τραγούδι. Έτσι, παρόλο που η μελωδία έμεινε η ίδια (ο μουσικός George Martin πρόσθεσε απλώς στην ενορχήστρωση μια τετράδα έγχορδων και ξύλινων πνευστών), οι στίχοι έπρεπε να ακουστούν για πρώτη φορά δίπλα στο φέρετρο της Diana. "Αντίο, Ρόδο της Αγγλίας”... Ο πρώτος στίχος βγαίνει αβίαστα και οι υπόλοιποι ακολουθούν καθώς η συντριβή δίνει τη θέση της στην έμπνευση. "Ήταν σημαντικό για μένα να μιλήσω εκ μέρους όλου του έθνους. Ήθελα αυτό το τραγούδι να μοιάζει σαν να τραγουδήθηκε από μια ολόκληρη χώρα", δήλωσε αργότερα ο στιχουργός Bernie Taupin.

Την ημέρα της κηδείας, ο Elton John υποσχέθηκε στον εαυτό του αλλά και στους νεαρούς πρίγκιπες William και Harry, τους γιους της Diana, πωςδεν θα τραγουδήσει ποτέ ξανά ζωντανά αυτή την εκδοχή του Candle in the Wind. Ως single το τραγούδι κυκλοφόρησε λίγες μέρες μετά την κηδεία, κάνοντας θεαματική είσοδο στήν κορυφή του Βρετανικού Top 10, ενώ έμεινε στην πρώτη θέση των charts σε πολλές χώρες για αρκετές εβδομάδες (πάνω από τρεις μήνες στις Ηνωμένες Πολιτείες). Το σύνολο των κερδών -τα οποία ήταν προφανώς σημαντικά- προσφέρθηκε σε φιλανθρωπικά ιδρύματα που υποστηρίζονταν από την Πριγκίπισσα της Ουαλίας στη διάρκεια της ζωής της. Σήμερα, το Candle in the Wind είναι το δεύτερο σε πωλήσεις single στην ιστορία της μουσικής, μετά το White Christmas του Bing Crosby. Όμως, παρά αυτή την τρομαχτική επιτυχία, ο Elton John έχει τηρήσει την υπόσχεσή του και δεν έχει τραγουδήσει ποτέ αυτή τη βερσιόν του Candle in the Wind που έγραψε για την Diana επί σκηνής ούτε προτίθεται να το κάνει ως το τέλος της ζωής του.

Περισσότερα...

Να βλέπεις, να μαθαίνεις και να αναρωτιέσαι: "Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι" ;;;

 

Περισσότερα...

Φίλιππος: Η ζωή του πρίγκηπα που γεννήθηκε στην Ελλάδα και έκλεψε την καρδιά της 13χρονης Ελισάβετ

Η γέννηση στην Κέρκυρα και η φυγή του από την Ελλάδα μέσα σε ένα καφάσι, τα δύσκολα παιδικά χρόνια, ο ηρωισμός του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η γνωριμία με τη γυναίκα της ζωής του - Πώς κράτησε δεμένη την οικογένεια μετά τον θάνατο της Νταϊάνας

Ευθυτενής, με πραγματικά πριγκιπικό ανάστημα και τα απαραίτητα παράσημα στο πέτο, αδύνατος, με έντονο βλέμμα, αρχοντική κίνηση και καταγωγή που συναρμόζει τις βασιλικές οικογένειες ολόκληρης της Ευρώπης, ο Φίλιππος, Δούκας του Εδιμβούργου, ήταν αυτό που κανείς ανέκαθεν φανταζόταν δίπλα από τη λέξη πρίγκιπας.

Ισως αυτό να διέκρινε και η ίδια η βασίλισσα Ελισάβετ όταν τον ερωτεύτηκε σε ηλικία μόλις 13 ετών, διαβλέποντας στον στρατιωτικό, απόγονο του Οίκου του Σλέσβιχ-Χολστάιν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ, τη δυνατότητα να εξελιχθεί στον εφ’ όρου ζωής πριγκιπικό της σύντροφο και μαζί να αποτελέσουν το μακροβιότερο ζεύγος στην ιστορία της σύγχρονης βασιλείας. Η λιτή ανακοίνωση της ίδιας της Ελισάβετ που ανακοίνωνε τον θάνατο του συζύγου της το μεσημέρι της 9ης Απριλίου προφανώς δεν αντικατοπτρίζει τον βαθύ θρήνο μιας γυναίκας που πάντα, σε όλες της τις κινήσεις, ζητούσε τις συμβουλές του αγαπημένου της Δούκα του Εδιμβούργου: «Με βαθιά θλίψη, η Αυτού Μεγαλειότητα η Βασίλισσα ανακοινώνει τον θάνατο του αγαπημένου συζύγου της, του Βασιλείου Υψηλού Πρίγκιπα, του Δούκα του Εδιμβούργου, ο οποίος πέθανε ειρηνικά σήμερα το πρωί στο Κάστρο Windsor. Περαιτέρω ανακοινώσεις θα γίνουν εν ευθέτω χρόνω. Η Βασιλική Οικογένεια ενώνεται με ανθρώπους σε όλο τον κόσμο για να πενθήσει την απώλεια του». Ενδεχομένως η απόφαση του Πρίγκιπα Κάρολου να επισκεφθεί την Ελλάδα λίγες μόλις μέρες πριν από τον θάνατο του πατέρα του και να επιδείξει εμφανή συγκίνηση κατά τις τελετές να είναι ένας τελευταίος φόρος τιμής του γιου προς τη γενέτειρα χώρα του Φιλίππου.

Ο Φίλιππος σε μικρή ηλικία ντυμένος τσολιαδάκι

Η είδηση του θανάτου του πρίγκιπα έκανε σύντομα τον γύρο του κόσμου συνοδευόμενη από εκφράσεις θλίψης για τον «αουτσάιντερ» του βασιλικού οίκου, που είχε ουσιαστικούς λόγους να νιώθει πάντα πραγματικός αποσυνάγωγος - «ένας ανυπόληπτος πρίγκιπας με κανένα αληθινό αξίωμα και καμία διάκριση» όπως αυτοχαρακτηριζόταν, αφήνοντας να διαφανεί το εύρος της προσωπικής του πικρίας που εκτοξευόταν προς πολλές κατευθύνσεις: προς τους πραγματικούς του γονείς, οι οποίοι προφανώς αδιαφόρησαν για την τύχη του περιπλανώμενου δούκα, προς το Παλάτι που ποτέ δεν είδε με καλό μάτι την επιλογή της Ελισάβετ να παντρευτεί έναν αξιωματικό του Ναυτικού με προβληματικό παρελθόν, αλλά και την ίδια του τη χώρα που δεν έπαυε να τον αποκαλεί κάπως περιπαιχτικά «Ελληνογερμανό». Ωστόσο ήταν αυτός που κατάφερε, παρά τα προβλήματα, να κρατήσει ενωμένο το παλάτι και να βγάλει καθαρό τον θεσμό σε μια εποχή όπου όλοι οι εστεμμένοι βάλλονται από διαζύγια και κάθε λογής σκάνδαλα - ας μην ξεχνάμε την περίπτωση της Ισπανίας. Η εξέλιξη της μοναρχίας στην Αγγλία από έναν άτεγκτο θεσμό σε μια εκσυγχρονισμένη βερσιόν που επέτρεπε στους βασιλιάδες να απαθανατιστούν σε διάφορες ανέμελες προσωπικές στιγμές και τελικά να εμπνεύσουν μια σειρά από ταινίες και πετυχημένα σίριαλ όπως το «Crown» οφείλεται εν πολλοίς στη συνεπή παρουσία του Φιλίππου. Οπως αποκάλυψε σχετικά και η βραβευμένη βρετανική σειρά του Netflix, η οποία κατάφερε να αποκαταστήσει το χαμένο προφίλ του κάπως παραμελημένου συζύγου της Ελισάβετ, ο Πρίγκιπας Φίλιππος ήταν ο άσος στο μανίκι του θεσμού, αυτός που συμβολικά ανήγγειλε τον θάνατο του πατέρα της στη μελλοντική του βασίλισσα και προσπάθησε να σώσει την οικογένεια από την επικοινωνιακή συντριβή μετά τον θάνατο της Νταϊάνας. Για χάρη της βασιλείας και της απόλυτης δέσμευσής του σε αυτή, άφησε στο κάτω-κάτω την πετυχημένη σταδιοδρομία του στο Βασιλικό Ναυτικό της Μεγάλης Βρετανίας, όπου πραγματικά διακρίθηκε λαμβάνοντας μέρος και σε διάφορες μάχες κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, χωρίς να αρνηθεί ποτέ να γίνει ενεργός πρωταγωνιστής στα σημαντικά γεγονότα που τη σφράγισαν

Πώς διασώθηκε κρυμμένος σε ένα καφάσι με λεμόνια

Γεννημένος μια ηλιόλουστη μέρα του Ιουνίου του 1921 κυριολεκτικά πάνω στο τραπέζι της κουζίνας στα θερινά ανάκτορα του Μον Ρεπό, ο Φίλιππος έμοιαζε με έναν «μικρό φεγγοβολημένο Απόλλωνα», όπως συχνά τον αποκαλούσε η μητέρα του. Ξανθός και με λευκή επιδερμίδα, ήταν ο μικρός που περίμενε με τόση αγωνία η μητέρα του Αλίκη του Μπάτενμπεργκ, η οποία είχε ήδη  τέσσερα κορίτσια, αλλά έτρεφε πάντα τεράστια αδυναμία στον μικρό γιο. Συνέχιζε να τον παίρνει μαζί της σε όλα τα ταξίδια της, ακόμα και τη μέρα που χρειάστηκε να μεταβεί στο Λονδίνο για την κηδεία του πατέρα της Λουδοβίκου του Μπάτενμπεργκ, γνωστού ως Λούις Μαουντμπάτεν, την ίδια στιγμή που ο πατέρας του Φιλίππου, Ανδρέας, και ακόμα σύζυγος της Αλίκης βρισκόταν στο μικρασιατικό μέτωπο. Θα επέστρεφε ηττημένος μετά τη λήξη της εκστρατείας στις 21 Σεπτεμβρίου του 1922, όταν ο θείος του Κωνσταντίνος Α’ θα αναγκαζόταν να εγκαταλείψει τον θρόνο και ο ίδιος ο Ανδρέας θα έφτανε να συλληφθεί και να δικαστεί από το καθεστώς Πλαστήρα. Ο Ανδρέας είχε πολεμήσει στους Βαλκανικούς Πολέμους ως αξιωματικός του Ιππικού, ενώ στη Μικρασιατική Εκστρατεία είχε συμμετάσχει με τον βαθμό του υποστρατήγου ως επικεφαλής της 12ης Μεραρχίας που συνετρίβη από τους Τούρκους. Η καθαίρεσή του από το αξίωμα του διοικητή συνοδεύτηκε από την αιτιολογία της «απόλυτης ανικανότητας και καταφανούς ανεπάρκειας στη διοίκηση μεγάλων μονάδων στρατού». Κατηγορήθηκε ότι σε μια κρίσιμη καμπή δεν κατάφερε να κάνει τον απαραίτητο ελιγμό που του ζητήθηκε από τον αρχιστράτηγο Παπούλα με αποτέλεσμα να χάσουν από τον στρατό του Κεμάλ.

Ισως αυτός να είναι και ένας λόγος που σε αντίθεση με τον πατέρα του ο γιος του Φίλιππος αναδείχθηκε σε ικανότατο στρατηγό με ξεχωριστές διοικητικές ικανότητες και μεγάλη γενναιότητα. Ομως θεωρούσε τη στάση της Ελλάδας «προδοτική» προς τον πατέρα του και γι’ αυτό θέλησε να κόψει τους δεσμούς με τη γενέτειρά του αρνούμενος να την επισκεφθεί επίσημα, ενώ δεν θέλησε να μάθει τη γλώσσα και τον πραγματικό πολιτισμό του τόπου. Αν μάλιστα δεν υπήρχε η μητέρα του Αλίκη, η οποία έζησε εδώ μέχρι τον θάνατό της, ίσως να μην επέστρεφε ποτέ στην Αθήνα από τότε που έφυγε κρυμμένος ως βρέφος σε ένα καφάσι με λεμόνια! Σε αντίθεση με τη μητέρα του και επειδή ακριβώς δεν πρόλαβε να μεγαλώσει στην Ελλάδα, δεν έμαθε ποτέ τη γλώσσα, αν και σε κάποια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του είχε παραδεχθεί ότι μπορούσε να καταλάβει κάποιες λέξεις. Τελικά, μετά τη μυστηριώδη φυγή του μέσα σε ένα καφάσι μαζί με την οικογένειά του και ύστερα από τον επίσημο χωρισμό των γονιών του επέστρεψε στη βαρετή για εκείνον Αγγλία μένοντας στο Παλάτι του Κένσινγκτον μαζί με τη γιαγιά του Βικτωρία της Εσσης, όπου έμαθε τους βασιλικούς τρόπους και το κυνήγι, ενώ επιδόθηκε με ιδιαίτερη επάρκεια στα σπορ και του άρεσε να διαβάζει αστυνομικές ιστορίες. Τα ψυχολογικά προβλήματα όμως του άφησαν ένα μικρό αποτύπωμα θλίψης, το οποίο μάλλον γοήτευσε την έφηβη Ελισάβετ δίνοντας τον αέρα του ανθρώπου που πάντα είχε κάτι να κρύψει - στην πραγματικότητα αυτό σχετιζόταν με τη μητέρα του, η οποία έπασχε από σχιζοφρένεια και δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στα αμέτρητα γράμματα που εξακολουθούσε να της στέλνει ο μικρός Φίλιππος από τα σχολεία όπου βρισκόταν εσώκλειστος σε διάφορα σημεία της Ευρώπης. Σε ένα από τα διαστήματα της μαθητείας από το Σχολείο Τσιμ στο Ηνωμένο Βασίλειο στο σχολείο του Κάστρου του Ζάλεμ στη Γερμανία, από όπου η έτερη καταγωγή του, αποφάσισε να επισκεφθεί τελικά τη μητέρα του για να ανεβεί, όπως επιθυμούσε, για πρώτη φορά στην Ακρόπολη. Ωστόσο η κατάστασή της -κλεισμένη με αρκετά γατιά στο διαμέρισμά της στο Κολωνάκι- τον απέτρεψε από το να ζητήσει να την ξαναδεί και για αρκετά χρόνια δεν είχε καμία επαφή μαζί της.
Η πριγκίπισσα Αλίκη, που προτιμούσε να μην την αναγνωρίζουν και να κυκλοφορεί ινκόγκνιτο στους δρόμους της Αθήνας, εξακολούθησε να μη θέλει να εγκαταλείψει την Ελλάδα ακόμα και όταν ένας, όπως λέγεται, παράνομος έρωτας την ανάγκασε να αποποιηθεί τα εγκόσμια και να ντυθεί καλόγρια, ζητώντας μάλιστα καταφύγιο σε μοναστήρι της Τήνου! Και όχι μόνο αυτό, αλλά φρόντισε να ιδρύσει εκεί μοναστηριακή αδελφότητα την οποία τιμούσε πάντα, τολμώντας να ορθώσει ορθόδοξο παρεκκλήσι μετά την επιστροφή της στο Μπάκιγχαμ. Πέθανε δύο χρόνια μετά την επιστροφή της στο παλάτι από την Ελλάδα, το 1969.

Ολα αυτά δεν απέτρεψαν βέβαια τον πατέρα του Φίλιππου, Πρίγκιπα Ανδρέα, να ζει μια άσωτη ζωή στο Μόντε Κάρλο, αδιαφορώντας για τις αγωνίες του έφηβου γιου του, ο οποίος ανέπτυσσε εν τω μεταξύ διαφορετικά ταλέντα: από ηθοποιός, αφού είχε διακριθεί ως μελαγχολικός πρίγκιπας Αμλετ στην ομώνυμη σεξπηρική τραγωδία αλλά και ως ωραίος ολόξανθος Ρωμαίος που δικαιολογούσε την αριστοκρατική καταγωγή, μέχρι αθλητής που κατέληξε να αποσπά τα εύσημα των δασκάλων του για τις επιδόσεις του. Ωστόσο δεν έπαψε ποτέ σε κάποιες έντονες στιγμές εσωστρέφειες να αναρωτιέται για το ποια είναι η πραγματική του ταυτότητα. Οταν χρόνια αργότερα ο Φίλιππος ρωτήθηκε σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του κατά πόσο άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στον ψυχισμό του η περίοδος αυτή, η απάντηση του ήταν λακωνική: «Οχι περισσότερο από άλλους. Το προσπέρασα όπως κάνουν τόσοι άλλοι», εννοώντας προφανώς ότι οι κοινοί θνητοί δεν έχουν και πολλά να χωρίσουν από τους πρίγκιπες και τους βασιλείς.

Ο έρωτας με την Ελισάβετ

Εννοείται ότι δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν ως προς τον έρωτα, που καθώς φαίνεται δεν τους αφήνει ανεπηρέαστους, οδηγώντας τους σε λάθος αποφάσεις, δράματα και αντιζηλίες. Αν ο γιος του Φίλιππου, όμως, Κάρολος, ατύχησε βιώνοντας τον ανέφικτο έρωτά του με την Καμίλα, που άργησε πολύ για να καταλήξει σε γάμο, η αντίστοιχη φλόγα που άναψε ανάμεσα στον όμορφο νεαρό αξιωματικό του Ναυτικού και την «αιώνια σύζυγό» του Ελισάβετ είχε αίσια κατάληξη - τους χώρισε τελικά μονάχα ο θάνατος. Οι δυο τους γνωρίστηκαν σε παιδική ηλικία στον γάμο της ξαδέλφης του πρίγκιπα Φιλίππου, της πριγκίπισσας Μαρίνας, με τον θείο της βασίλισσας Ελισάβετ, πρίγκιπα Γεώργιο του Κεντ, το 1934, όπου παραβρέθηκαν ως μακρινά ξαδέλφια, όταν η Ελισάβετ ήταν μόλις 8 και εκείνος 13. Τρία χρόνια αργότερα ξανασυναντήθηκαν στη στέψη του πατέρα της Ελισάβετ, του βασιλιά Γεωργίου του ΣΤ’, ενώ η τρίτη και… φαρμακερή στιγμή της γνωριμίας τους ήταν όταν η 13χρονη Ελισάβετ εντυπωσιάστηκε βλέποντας τον ψηλό, ξανθό δόκιμο του Βασιλικού Ναυτικού Κολεγίου Μπριτάνια και άρχισε να αλληλογραφεί μαζί του. Ως γνωστόν, ο Φίλιππος κέρδιζε την προσοχή των γυναικών αφού εκτός από καλύτερος δόκιμος της σειράς του, ήταν και πολύ ικανός στον αθλητισμό. Ολα αυτά, σε συνδυασμό με το χαμηλό προφίλ και το εκρηκτικό, ανά φάσεις, ταμπεραμέντο του γοήτευσαν την Ελισάβετ, η οποία δέχτηκε την πρόταση γάμου που της έκανε ένα καλοκαίρι του 1946. Ο πατέρας της, που δεν έβλεπε με καλό μάτι τον δυνάμει γαμπρό του, έδωσε τη συγκατάθεσή του υπό τον όρο ότι ο γάμος θα γινόταν όταν η Ελισάβετ θα έκλεινε τα 21, πιστεύοντας ότι το διάστημα που θα μεσολαβούσε θα απομάκρυνε το ζευγάρι

 

Οι βασιλικοί γάμοι

Εν τω μεταξύ, προκειμένου ο Φίλιππος να μπορέσει να παντρευτεί έπρεπε να βαπτιστεί - ήταν χριστιανός ορθόδοξος και έπρεπενα ασπαστεί τις αρχές της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Δύο χρόνια αργότερα ανακοινώνεται ο αρραβώνας και αφότου ο βασιλιάς Γεώργιος δέχεται τελικά να δώσει στον Φίλιππο τον τίτλο της προσφώνησης Βασιλική Υψηλότητα, τελικά γίνεται ο γάμος στο Αβαείο του Γουεστμίνστερ, με την πριγκίπισσα να καταφθάνει φορώντας μια χρυσοποίκιλτη τιάρα και ένα νυφικό με μια τεράστια ουρά. Λέγεται μάλιστα ότι καθώς η Βρετανία βρισκόταν ακόμα σε καθεστώς βαθιάς λιτότητας που είχε χτυπήσει ακόμα και τη βασιλική οικογένεια, για το νυφικό της τότε πριγκίπισσας ακόμα Ελισάβετ χρειάστηκε να συγκεντρωθούν κουπόνια από όλη τη χώρα. Η ζωντανή μετάδοση που ακολούθησε ίσως σήμανε το πρώτο τέτοιας εμβέλειας μεταδιδόμενο γεγονός που δεν αφορούσε τον πόλεμο για την Αγγλία. Δύο εκατομμύρια τηλεθεατές της Κοινοπολιτείας -και όχι μόνο- καρφώθηκαν στους δέκτες για να παρακολουθήσουν ζωντανά την τελετή.

Μετά τον γάμο το ζευγάρι αποσύρθηκε στη Μάλτα λόγω των υποχρεώσεων του Φιλίππου στο Πολεμικό Ναυτικό και αυτές μπορεί να ήταν οι καλύτερες μέρες της ζωής τους -τουλάχιστον οι πιο ανέμελες και οι πιο ξέγνοιαστες. Μέχρι τη στιγμή που σε κάποια επίσκεψή τους στην Κένυα ο Φίλιππος αναγκάστηκε να μεταφέρει τα άσχημα νέα του θανάτου του βασιλιά Γεωργίου: όλοι ήξεραν ότι η διάδοχος θα ήταν η δυναμική Ελισάβετ. Εκτοτε όλα τα φώτα ήταν στραμμένα στον βίο του ζευγαριού, που ενίοτε αδυνατούσε να συμβιβάσει τις υψηλές υποχρεώσεις και προσδοκίες ενός σκληρού πρωτοκόλλου με τις ακυρωμένες φιλοδοξίες του νεαρού στρατιωτικού, ο οποίος έβλεπε να μεταμορφώνεται στον αυστηρό και χαλκέντερο Δούκα του Εδιμβούργου. Οι συχνές εξορμήσεις του σε νυχτερινά κλαμπ, που λειτουργούσαν προφανώς ως αντιστάθμισμα, φαίνεται ότι μάλλον ενοχλούσαν την Ελισάβετ, ειδικά όταν συνοδεύονταν από εξωτικούς χορούς με γυμνές χορεύτριες. Ιδιαίτερα απορριπτική ήταν και ως προς την έντονη ροπή του πρίγκιπα προς το αλκοόλ και τη μαριχουάνα, κάτι που επιφέρει μια σύντομη κρίση στον γάμο τους. Μάλιστα ο συγγραφέας της ανεπίσημης βιογραφίας του Φιλίππου αναφέρει ότι υπήρξε όντως κρίση και αυτή προφανώς οφειλόταν στις γεννήσεις των δύο πρώτων παιδιών. Αν σε αυτό λάβει κανείς υπόψη του και την αντίθεση του παλατιού με την επιλογή της Ελισάβετ, καταλαβαίνει ότι ο Φίλιππος δεν έπαψε ουσιαστικά ποτέ να βλέπει τον εαυτό του ως παρείσακτο. Είχε καταλάβει ότι το καθεστώς του Παλατιού δεν του απέδιδε τα εύσημα που του έπρεπαν ως ηρωικά πολεμήσαντα στον Β’ Παγκόσμιο,  αλλά εξακολουθούσε να τον αντιμετωπίζει ως ένα φτωχό «Ελληνογερμανό» ή «Below the salt», όπως έλεγαν χαρακτηριστικά οι Εγγλέζοι για όλους όσοι δεν είχαν πραγματικά καλή καταγωγή.

Η συμμετοχή στη Μάχη της Κρήτης

Μπορεί το οικογενειακό παρελθόν του Πρίγκιπα Φιλίππου να είχε πολλές σκιές -ειδικά από την πλευρά της μητέρας του- καθώς οι δύο του γαμπροί, ο Χριστόφορος της Εσσης και ο μαρκήσιος Μπερτόλδος της Βάδης, ήταν ναζί, αλλά ο ίδιος είχε πολεμήσει στη Μάχη της Κρήτης - κατά τη διάρκεια της Ναυμαχίας του Ταινάρου βρισκόταν στον έλεγχο των προβολέων του θωρηκτού. Ετυχε μάλιστα για τη γενναία συμβολή του στις επιχειρήσεις αυτές της ύψιστης της τιμής του Ελληνικού Πολεμικού Σταυρού. Ολοι στον Στρατό μιλούσαν για τις διοικητικές και στρατιωτικές ικανότητες του νεαρού Φιλίππου που τον έχρισαν πολύ σύντομα υποπλοίαρχο, έναν βαθμό που δύσκολα κατακτούσε ένας νέος 21 ετών. Μάλιστα κατά τη συμμαχική απόβαση στη Σικελία τον Ιούνιο του 1942 κατάφερε να σώσει το πλοίο του από νυχτερινό βομβαρδισμό αφού είχε την ιδέα να τοποθετήσουν μία λέμβο με καπνογόνα στη θάλασσα, η οποία αποσυντόνισε τα βομβαρδιστικά και έτσι μπόρεσε το αντιτορπιλικό να ξεφύγει.  

Ο Φίλιππος αναμφίβολα είχε το παράστημα που χρειαζόταν ώστε να φιγουράρει ως ο ιδανικός πρίγκιπας  καθώς ήταν διαρκής και έντονη η ενασχόλησή του με τα σπορ μέχρι μεγάλη -σχετικά- ηλικία. Ηταν αθλητής του πόλο μέχρι τη δεκαετία του ’70 και δεν θα αποσυρόταν αν δεν τον σταματούσε ένας τραυματισμός. Η μανία του για την ταχύτητα δεν περιορίστηκε ωστόσο στα άλογα, αλλά εκδηλώθηκε και στα αγωνιστικά αυτοκίνητα με τα οποία έτρεχε στους δρόμους γύρω από το παλάτι. Ακόμα και λίγα μόλις χρόνια πριν, στα 93 του, ενεπλάκη σε ένα τροχαίο το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να τραυματισθεί ελαφρά ο ίδιος και πιο σοβαρά οι δύο γυναίκες που επέβαιναν στο άλλο αμάξι μαζί με ένα μικρό βρέφος.  

Ωστόσο, αν η ταχύτητα και τα αυτοκίνητα ήταν το πάθος του, η πραγματική του αγάπη, όπως και της βασίλισσας Ελισάβετ, ήταν η φύση: ήταν προστάτης σε πάνω από 800 οργανώσεις, ενώ μαζί με τον Κουρτ Χαν, που του είχε μάθει τι σημαίνει να ακολουθείς το καθήκον, καθιέρωσε το Βραβείο του Δούκα του Εδιμβούργου προκειμένου να δώσει στους νέους να αντιληφθούν το αίσθημα της ευθύνης για τον εαυτό τους και τις κοινότητές τους. Τις ιδιαίτερες οικολογικές ανησυχίες του τις μετέφερε και στον Κάρολο, ο οποίος κινείται στον δρόμο που χάραξε ο πατέρας του καθιερώνοντας ήδη από τη δεκαετία του ’50 ειδικό Συνέδριο Μελέτης της Κοινοπολιτείας σχετικά με τις ανθρώπινες πτυχές των βιομηχανικών ζητημάτων. Ηταν τότε που αποφάσισε να γυρίσει όλο τον κόσμο φτάνοντας μέχρι την Ανταρκτική προκαλώντας διάφορες φήμες για κρίση στον γάμο του με την Ελισάβετ, τις οποίες όμως αμφότεροι αρνήθηκαν.

Ως γνωστόν, ο εκλιπών δεν είχε ποτέ καλές σχέσεις με τα μίντια και τους δημοσιογράφους, τους οποίους απέφευγε διαρκώς αποκαλώντας τους κάποια στιγμή «καταραμένα ερπετά» επειδή είχαν την τάση να διακρίνουν και να εντοπίζουν τις γκάφες του. Ο αυθορμητισμός του πρίγκιπα δεν τον είχε αποτρέψει από το να παρασύρεται σε μια σειρά από παρασπονδίες, σε σημείο που να αναγκαστεί να παραδεχθεί επίσημα στον πολιτικό και συγγραφέα Τζάιλς Μπράντρεθ ότι «έχω καταντήσει καρικατούρα. Ειδικά στα μάτια των δημοσιογράφων. Πρέπει επιτέλους να το παραδεχθώ». Επίσημα βέβαια δεν το παραδέχτηκε ποτέ,  καθώς το αυστηρό του προφίλ ήταν συνώνυμο του ονόματός του. Αντίστοιχη ήταν και ανατροφή που έδωσε στον Κάρολο, που μπορεί να του προξένησε ανεπανόρθωτα ψυχικά τραύματα, αλλά κράτησε συνεκτικό τον θεσμό της Βασιλείας.

H δύσκολη υπόθεση της πριγκίπισσας Νταϊάνα

Αναμφίβολα αν κάποιος ευθυνόταν για τον γάμο του Πρίγκιπα Καρόλου με την Νταϊάνα είναι ο Πρίγκιπας Φίλιππος καθώς είναι αυτός που έπεισε τον γιο του ότι η όμορφη πριγκίπισσα της Ουαλίας ήταν το ιδανικό ταίρι για αυτόν. Πρωτύτερα, στις αρχές της δεκαετίας του ’50, ήταν ο ίδιος που, όπως λέγεται, είχε αποτρέψει τον γάμο της κάπως ατίθασης και άτακτης νύφης του Μαργαρίτας με τον διαζευγμένο και πολλά χρόνια μεγαλύτερό της Πίτερ Τάουνσεντ, ο οποίος δεν έπαψε ποτέ να κατηγορεί τον πρίγκιπα ως υπαίτιο του χωρισμού τους. Οταν μάλιστα ο Κάρολος και η Νταϊάνα του ανακοίνωσαν ότι διάγουν σοβαρή κρίση στον γάμο τους, εκείνος τους είχε προσκαλέσει σε μια σειρά από συναντήσεις ζητώντας τους να συμβιβαστούν, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η Νταϊάνα ζήτησε διαζύγιο και όταν σκοτώθηκε σε δυστύχημα εκείνη τη βροχερή μέρα της 31ης Αυγούστου του 1997 πολλοί ήταν αυτοί που θεωρούσαν πως το τραγικό τέλος ήταν αναπόφευκτο από τη στιγμή που η πριγκίπισσα είχε αποφασίσει να διαχωρίσει τη μοίρα της από αυτή της βασιλικής οικογένειας. Ο κόσμος αντέδρασε έντονα βλέποντας, σε διάφορα σενάρια που άγγιζαν τις θεωρίες συνωμοσίας, ως υπαίτιους του δυστυχήματος το ίδιο το παλάτι - και συγκεκριμένα τον Φίλιππο. Ο ίδιος πάντως όταν ανακοινώθηκε το τραγικό συμβάν ήταν στο Κάστρο Μπαλμόραλ όπου συνηθίζει η οικογένεια να αποσύρεται για τις θερινές διακοπές και έσπευσε αμέσως για μια ακόμα φορά, όπως έκανε πάντα, να επωμιστεί τα οικογενειακά βάρη. Είναι ο ίδιος που προστάτευσε τα εγγόνια του Ουίλιαμ και Χάρι από τα αδιάκριτα βλέμματα των παπαράτσι κρατώντας τα μαζί του στο Μπαλμόραλ, όπου μπορούσαν να θρηνήσουν ιδιωτικά την ξαφνική απώλεια της αγαπημένης τους μητέρας. Σε αντίθεση με τις θεωρίες που κυκλοφόρησαν τότε, η δικαστική απόφαση που εξεδόθη το 2008 απεφάνθη ότι καμία ανάμειξη δεν είχε η βασιλική οικογένεια στην ιστορία του δυστυχήματος.

Πού θα ταφεί

Παρά τα προβλήματα, τους σοβαρούς τριγμούς ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας, όπως οι πρόσφατες ιστορίες με τον Χάρι και τον Γουίλιαμ, ο Φίλιππος στάθηκε δίπλα στο πλευρό της βασίλισσας, την οποία προστάτευσε με κάθε τρόπο, όπως είχε υποσχεθεί στον πατέρα της, βασιλέα Γεώργιο. Ηταν άλλωστε οι δυο τους που πέρασαν παρέα την περιπέτεια του κορωνοϊού, αν εξαιρέσει κανείς το δύσκολο διάστημα στο νοσοκομείο όπου έκανε την επέμβαση. Ο πρίγκιπας δεν σταμάτησε στιγμή να υποστηρίζει την ισχυρή σύζυγό του - και ίσως ήταν από τους ελάχιστους άνδρες σε θέση εξουσίας που κατάφεραν να το κάνουν με ουσιαστική φροντίδα και γενναιοδωρία. Γι’ αυτό και η βασίλισσα στο ιωβηλαίο τους τον είχε χαρακτηρίσει αληθινό «στήριγμα και δύναμή της», τον παντοτινό της άνδρα που έμελλε να φύγει πρώτος λίγο πριν κλείσει τα 100.
 
Μετά την κηδεία η βασίλισσα θα συνεχίσει να θρηνεί ιδιωτικά, αλλά πίσω από τις κλειστές πόρτες θα συνεχίσει να ασκεί τα καθήκοντά της. Είναι σίγουρο ότι δεν θα πραγματοποιήσει σε ένδειξη πένθους καμία εμφάνιση όλο αυτό το διάστημα, όπως και τα υπόλοιπα βασιλικά μέλη της οικογένειας.
Επίσης φημολογείται ότι ο θάνατος του πρίγκιπα ενδεχομένως να προκαλέσει εξελίξεις όσον αφορά τη διαδοχή - όχι γιατί ουσιαστικά την επηρεάζει αφού ο ίδιος είχε αποκλειστεί από τέτοια ενδεχόμενα και τίτλους, αλλά γιατί η βασίλισσα και με αφορμή τα 100ά της γενέθλια θα προσχωρήσει σε μια τέτοια κίνηση χρίζοντας βασιλιά τον Κάρολο.

Σίγουρα όλοι θα θυμούνται ότι ο κερκυραϊκός αέρας, η θαλασσινή αύρα και η ελληνική φλέβα της οικογένειας μετέτρεψαν τον Δούκα του Εδιμβούργου σε μια προσωπικότητα έξω από τα δεδομένα και εντελώς απροσδόκητο για τα αυστηρά βασιλικά ήθη - πάντα με τον τρόπο του και με μια παράξενη ησυχία, αντίστοιχη με τον σχετικά αθόρυβο, για τα βρετανικά δεδομένα, θάνατό του, μία μόλις μέρα μετά από την επίσημη «αποχώρηση» της πάντοτε αντίθετης στη βασιλική οικογένεια σιδηράς κυρίας, Μάργκαρετ Θάτσερ.

https://www.protothema.gr/greece/article/1115873/prigipas-filippos/?fbclid=IwAR327KypmaI1cE7tdzh4NtU6DsYUpOdLWczsJa0xfzntcQbMtcUaaAzpYl4#.YHt6kk9axQY.facebook

Περισσότερα...

Καβάλα 🇬🇷 Β'Π.Π. Πίσω στην ιστορία μας στα δύσκολα χρόνια....

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΠΑΚΟΣΜΑΣ 

 

Σήμερα 27η Ιανουαρίου, τιμούμε την Διεθνή Ημέρα Μνήμης Θυμάτων του Ολοκαυτώματος. Την Ημέρα αυτή ενωνόμαστε για να θυμηθούμε ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα της εποχής μας: τη συστηματική δολοφονία στο Ολοκαύτωμα έξι εκατομμυρίων Εβραίων ανδρών, γυναικών και παιδιών και εκατομμύρια άλλων από τους Ναζί και τους συνεργάτες τους, ανάμεσα τους και εκατοντάδες Καβαλιώτες της Εβραϊκής κοινότητας .

Δέσμευση ότι δε θα ξεχάσουμε ποτέ. Υπόσχεση να λέμε τις ιστορίες τους και να τους τιμούμε, υπερασπίζοντας πάντα το δικαίωμα όλων των ανθρώπων να ζουν με αξιοπρέπεια σε έναν δίκαιο και ειρηνικό κόσμο.

Με προτροπή του αειμνήστου Δημάρχου Καβάλας Λευτέρη Αθανασιάδη βρέθηκα πριν αρκετά χρόνια σε ένα προσφυγικό σπίτι στον Βύρωνα . 

 

Στην κατοικία της Αγγελικής και του Φώτη Σκαμάγκη , αείμνηστοι σήμερα, μου άνοιξαν την καρδιά τους και μου μίλησαν για την ζωή τους . 

 

Ο Φώτης και η .. Σαρίτα (Αγγελική στη συνέχεια) , Εβραία στην καταγωγή .Ευάγγελος Σκαμάγκης αρτοποιός στο επάγγελμα , στα χρόνια τα παλιά, άνθρωπος με προσφορά στα κοινά αφού στη δεκαετία του 1950 διετέλεσε Δημοτικός Σύμβουλος Καβάλας επί Δημαρχίας Αθανασίου Βαβαλέσκου . Οι παλιοί Καβαλιώτες θυμούνται τον φούρνο του «Σκαμάγκη» στη περιοχή του Βύρωνα. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έμενε στη συνοικία του Βύρωνα μαζί με την γυναίκα του , από τις ελάχιστες εβραιοπούλες που σώθηκαν τον Μάρτιο του 1943 από τα Βουλγαρικά στρατεύματα κατοχής.

Ο ίδιος, η γυναίκα του και η κόρη του , που μένει μόνιμα στο Ισραήλ, μου διηγήθηκαν την οικογενειακή τους ιστορία

Καταγόμενος από το Αίγιο της Πελοποννήσου, οι γονείς του, ήρθαν στην Καβάλα το 1922. Οι προγονοί του κατάγονταν από την Σμύρνη της Μικρά Ασίας.

Ο πατέρας του, ο Φώτης, ήταν αρτοποιός και στέλεχος του Βενιζελικού κόμματος, τα πάθη της εποχής, οδήγησαν την οικογένεια του Σκαμάγκη να μεταναστεύσει στην Μακεδονία για να σωθεί από τους αντιπάλους του που υποστήριζαν το λαϊκό κόμμα.

Στην Καβάλα ξεκίνησε μια νέα ζωή μεγαλώνοντας τα τέσσερα παιδιά του , μεταξύ αυτών και τον Ευάγγελο.

Δημιούργησε αρτοποιείο στην οδό Θεσσαλονίκης κοντά στο τότε Ορφανοτροφείο Θηλέων, μαζί με τον αδελφό του που βρίσκονταν ήδη στην Καβάλα. Ο πατέρας Σκαμάγκης ασχολήθηκε και αυτός με τα κοινά στην Καβάλα εκλέχθηκε σύμβουλος με Δήμαρχο τον Ευγένιο Ιορδάνου και σύμβουλος στο Επιμελητήριο.

Με την δημιουργία του συνοικισμού Γκιρτζή άνοιξαν φούρνο στη νέα περιοχή στην οδό Κονίτσης.

Ο νεαρός τότε Ε. Σκαμάγκης (γεννημένος το 1914) στρατεύθηκε τρεις φορές και πολέμησε στις μάχες των Οχυρών την Άνοιξη του 1941) .

Με γλαφυρότητα μας είχε περιγράψει τις μάχες των Οχυρών και την ηρωική προσπάθεια των Ελληνικών δυνάμεων να αντισταθούν στους Γερμανούς.

Η Βουλγαρική κατοχή τον βρίσκει στην Καβάλα , ένα επεισόδιο με Βούλγαρο , που προσπάθησε να τον πάρει τα ψωμιά από τον φούρνο , τον ανάγκασε να φύγει από την Θεσσαλονίκη για να γλιτώσει από το κυνηγητό των Βουλγάρων .

Ο πατέρας του, Φώτης , φυγάδευσε τον γιο του αρχικά στο Αμάτοβο του Κιλκίς όπου είχε συγγενείς, και στη συνέχεια στην Θεσσαλονίκη. Με το τέλος του πολέμου επέστρεψε στην Καβάλα.

Η γυναίκα του , Αγγελική, παιδί ορφανό από οικογένεια καπνεργατών μεγάλωνε στη συνοικία του Αγίου Γεωργίου (Σαρίτα το Εβραϊκό της όνομα), δεν μεταφέρθηκε στα κρεματόρια της Γερμανίας αφού τις μέρες που οι Βούλγαροι συγκέντρωσαν τους Εβραίους της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, ήταν συμπτωματικά σε ένα χωριό της επαρχίας Παγγαίου με μια Ελληνίδα που στη συνέχεια , με την επιστροφή τους στην Καβάλα την έκρυψε για σαράντα και πλέον μέρες.

Όμως προδόθηκε από μια οικογένεια Αρμενίων και συνελήφθη από τους Βουλγάρους που την έκλεισαν στην Οχράνα στην συνοικία της Παναγίας. Σε ηλικία 19 ετών μεταφέρθηκε στην Βουλγαρία σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Σόμοβίτς όπου ήταν εκεί φυλακισμένοι οι Εβραίοι της Βουλγαρίας.

Το 1945 επέστρεψε στην Ελλάδα αφού οι Σοβιετικοί άνοιξαν τα στρατόπεδα , ενώ για ένα χρόνο οι Ραβίνοι της Βουλγαρίας περιέθαλψαν την Ελληνίδα και τους άλλους Εβραίους της Βουλγαρίας.

Στην Καβάλα είχε ήδη γνωρίσει, στη διάρκεια των πρώτων χρόνων της κατοχής και πριν φύγει στη Θεσσαλονίκη τον Ευάγγελο Σκαμάγκη.

Στην Καβάλα μάταια περίμενε να γυρίσουν οι συγγενείς της από τα στρατόπεδα της Γερμανίας, έτσι έφυγε στην Θεσσαλονίκη για να μείνει στην Εβραϊκή κοινότητα .

Τα χρόνια δύσκολα, έτσι γύρισε στην Καβάλα. Βαπτίσθηκε Ορθόδοξη χριστιανή και παντρεύτηκε τον Σκαμάγκη κάνοντας δυο παιδιά.

Αρκετά χρόνια αργότερα γνώρισε μέλη της οικογένειας της που βρίσκονταν στο Ισραήλ, εκεί η μία της η κόρη έκανε οικογένεια και μένει σε ένα προάστιο του Τελ Αβίδ.

Ο Ευάγγελος Σκαμάγκης ασχολήθηκε και αυτός με τα κοινά τόσο στον επαγγελματικό του χώρο, όσο και στην Αυτοδιοίκηση . Εκλέχθηκε σύμβουλος με τον συνδυασμό του Αθανάσιου Βαβαλέσκου στα τέλη της δεκαετίας του 1950.

Χρόνια δύσκολα για την Αυτοδιοίκηση προσπαθούσαν για το καλύτερο των συνδημοτών τους.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Καβαλιώτικης γης που σκεπάζει τον Ευάγγελο και την Αγγελική Σκαμάγκη.

Φωτογραφίες του Φώτη και Αγγελικής Σκαμάγκη αλλά και από το οικογενειακό τους αρχείο , τις οποίες με εμπιστευτήκαν) .

 https://www.facebook.com/profile.php?id=100000049855884

Περισσότερα...

Σαν σήμερα 4 Ιανουαρίου......

 

1490: Η Άννα της Βρετάνης ανακοινώνει ότι όλοι όσοι συμμαχήσουν με τον βασιλιά της Γαλλίας θα θεωρηθούν ένοχοι για εσχάτη προδοσία.

1493: Ο Χριστόφορος Κολόμβος επιβιβάζεται στο μοναδικό πλοίο που του έχει απομείνει, τη «Νίνια» και παίρνει το δρόμο της επιστροφής, μετά το πρώτο ταξίδι του και την ανακάλυψη του νέου κόσμου.

1642: Η Αγγλία οδηγείται σε εμφύλιο πόλεμο. Ο βασιλιάς Κάρολος Α' στέλνει στρατιώτες για να συλλάβουν μέλη του Κοινοβουλίου.

1717: Ολλανδία, Αγγλία και Γαλλία υπογράφουν την Τριπλή Συμμαχία εναντίον της Ισπανίας.

1754: Ιδρύεται ως King's College από την Εκκλησία της Αγγλίας το πανεπιστήμιο Κολούμπια στη Νέα Υόρκη.

1762: Η Μεγάλη Βρετανία μπαίνει στον Επταετή Πόλεμο κατά της Ισπανίας και της Νάπολης.

1823: Ελληνική Επανάσταση: Διεξάγεται στα Μαύρα Λιθάρια Κορινθίας η περίφημη ομώνυμη μάχη μεταξύ Ελλήνων υπό τους οπλαρχηγούς Γεραρή, Ζαΐμη και Πετιμεζά και Τούρκων με στρατό 3.500 ατόμων υπό το Ντελή Αχμέτ από την μεγάλη στρατιά του Δράμαλη. Θα διασωθούν μόνο 600 Τούρκοι, φεύγοντας προς την Πάτρα.

1847: Ο Σάμιουελ Κολτ πουλά το πρώτο του ρεβόλβερ στην αμερικάνικη κυβέρνηση.

1854: Ο πλοίαρχος του «Σάμαρανγκ», Ουίλιαμ ΜακΝτόναλντ, ανακαλύπτει τις νήσους ΜακΝτόναλντ.

1863: Ο Τζέιμς Πλίμπτον από τη Νέα Υόρκη πατεντάρει στις ΗΠΑ τα πατίνια (roller skates) με τέσσερα ροδάκια.

1865: Το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης ανοίγει την πρώτη του μόνιμη έδρα κοντά στην Wall Street, στη Νέα Υόρκη.

1884: Ιδρύεται στο Λονδίνο η Φαβιανή Εταιρία (Fabian Society). Πρόκειται για ένα βρετανικό κίνημα διανοουμένων με σοσιαλιστικές αποχρώσεις, που άνοιξε το δρόμο για τη δημιουργία του Εργατικού Κόμματος.

1885: Όργανο της τάξης χαστουκίζει τον Βρετανό επιτετραμμένο στην Αθήνα, Άρθουρ Νίκολσον, προκαλώντας διπλωματικό επεισόδιο.

1887: Εκλογές πραγματοποιούνται στην Ελλάδα. Νικητής αναδεικνύεται πανηγυρικά ο Χαρίλαος Τρικούπης. Το «Νεωτεριστικόν Κόμμα» συγκεντρώνει τις 90 από τους 150 έδρες και θα κυβερνήσει απρόσκοπτα για τρία χρόνια.

1887: Ο Παναγής Βαλλιάνος προσφέρει το ποσό των 2.500.000 δραχμών για την ανέγερση της Εθνικής Βιβλιοθήκης.

1896: Η Γιούτα γίνεται η 45η πολιτεία των ΗΠΑ.

1912: Η Γη έρχεται πιο κοντά από ποτέ με τη Σελήνη, στα 356.375 χιλιόμετρα.

1914: Η «Μόνα Λίζα» επιστρέφει στο Μουσείο του Λούβρου, απ' όπου είχε κλαπεί το 1911.

1924: Ο Ελευθέριος Βενιζέλος επιστρέφει στην Αθήνα, έπειτα από 38 μήνες αυτοεξορίας.

1926: Ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος ανακοινώνει ότι αναλαμβάνει προσωπικά την άσκηση της νομοθετικής και της εκτελεστικής εξουσίας, επιβάλλοντας έτσι απροκάλυπτα δικτατορικό καθεστώς.

1930: Αρχίζει τη λειτουργία της η Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδας, με πρώτο διοικητή τον δικηγόρο και πολιτικό Κωνσταντίνο Γόντικα. Τον Ιούλιο του 2012 το υγιές κομμάτι της θα απορροφηθεί από την Τράπεζα Πειραιώς.

1936: Το αμερικανικό μουσικό περιοδικό Billboard δημοσιεύει τους πρώτους καταλόγους επιτυχιών (charts).

1943: Εκτελείται, κατά τη διάρκεια της κατοχής, εξαιτίας της αντιστασιακής του δράσης εναντίον των γερμανών, ο Γεώργιος Ιβάνωφ, κολυμβητής και πολίστας του Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Προς τιμήν του, η ομάδα του Ηρακλή δίνει το όνομά του στο κλειστό γήπεδο του μπάσκετ.

 

1948: Τερματίζεται η κρίσιμη μάχη της Κόνιτσας με την αποχώρηση του Δημοκρατικού Στρατού, μετά την αποτυχημένη προσπάθειά του για την κατάληψη της πόλης, η οποία θα εξασφάλιζε για την «Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση» την επίσημη έδρα της. Την ίδια μέρα η πρώην βρετανική αποικία της Βαϊμάρης κηρύττει την ανεξαρτησία της, έπειτα από 62 χρόνια κατοχής.

1951: Υπογράφεται διάταγμα για την ίδρυση Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού.

1951: Κατά τον Πόλεμο της Κορέας, οι κινεζικές και βορειοκορεατικές δυνάμεις καταλαμβάνουν τη Σεούλ.

1953: Για πρώτη φορά, τα ταχυδρομεία του ελληνικού κράτους παρουσιάζουν πλεόνασμα 7 δισεκατομμυρίων δραχμών.

1956: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ιδρύει νέο πολιτικό φορέα με την επωνυμία Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση (ΕΡΕ).

1960: Οι χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης που δεν ανήκουν στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο, ούτε και στην ΕΟΚ, ιδρύουν το Σύνδεσμο Ελεύθερου Ευρωπαϊκού Εμπορίου EFTA.

1960: Σκοτώνεται σε τροχαίο δυστύχημα ο Γάλλος συγγραφέας, Αλμπέρ Καμί. «Στο ποδόσφαιρο χρωστάω όσα ξέρω για ηθική και καθήκον», έγραφε το 1957, χρονιά που τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Στα νεανικά του χρόνια στο Αλγέρι ασχολήθηκε ενεργά με το ποδόσφαιρο (έπαιζε τερματοφύλακας), το οποίο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει όταν αρρώστησε από φυματίωση.

1967: Οι Doors κυκλοφορούν το πρώτο άλμπουμ τους, που φέρει το όνομά τους. Περιέχει τις επιτυχίες: «Break On Through (To the Other Side)», «Alabama Song», «Light My Fire» και «The End».

1970: Οι Beatles, χωρίς τον Τζον Λένον, ξαναηχογραφούν τα φωνητικά και ένα κιθαριστικό σόλο για το τραγούδι του Πολ Μακάρτνεϊ Let It Be στα στούντιο της EMI στο Λονδίνο. Είναι η τελευταία εμφάνιση τους ως συγκρότημα.

1982: Ο πρωθυπουργός, Ανδρέας Παπανδρέου, απολύει τον υφυπουργό Εξωτερικών, Ασημάκη Φωτήλα, ενώ εκείνος βρίσκεται στις Βρυξέλλες.

1998: Ένας επιβάτης χάνει τη ζωή του από κρίση άσθματος κατά τη διάρκεια της πτήσης 417 της Ολυμπιακής Αεροπορίας για Νέα Υόρκη, επειδή η εταιρεία δε διαθέτει θέσεις μη καπνιζόντων. Η οικογένειά του κερδίζει δικαστικά 1,4 δολάρια.

1998: Πάνω από 172 άτομα σκοτώνονται σε τρία απομακρυσμένα χωριά, από σφαγές που λαμβάνουν χώρα στην Αλγερία.

2001: O Λίνους Τόρβαλντς, τη δέκατη χρονιά του Linux, εκδίδει τον Kernel 2.4.0

2004: Ο 37χρονος, Μιχαήλ Σαακασβίλι, κερδίζει τις προεδρικές εκλογές της Γεωργίας με 96% των ψήφων και γίνεται ο νεότερος σε ηλικία ηγέτης στην Ευρώπη.

2006: Ο σεΐχης Μοχάμετ μπιν Ρασίντ αλ Μακτούμ αναλαμβάνει κυβερνήτης του Ντουμπάι, μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδερφού του.

2010: Εγκαινιάζεται στο Ντουμπάι ο ψηλότερος ουρανοξύστης στον κόσμο, το Μπουρτζ Χαλίφα, γνωστό και ως Μπουρτζ Ντουμπάι, με ύψος 828 μέτρα.

2014: Ισλαμικές ένοπλες μονάδες τζιχαντιστών που προσκείνονται στο Ισλαμικό Κράτος, καταλαμβάνουν την ιρακινή πολλή Φαλούτζα.

Γεννήσεις

1334 - Αμεδαίος ΣΤ', κόμης της Σαβοΐας

1643 - Ισαάκ Νεύτων, Άγγλος φυσικός και μαθηματικός

1710 - Τζιοβάννι Μπαττίστα Περγκολέζι, Ιταλός συνθέτης και μουσικός

1737 - Λουί-Μπερνάρ Γκιτόν ντε Μορβό, Γάλλος χημικός και πολιτικός

1785 - Γιάκομπ Γκριμ, Γερμανός φιλόλογος και λαογράφος

1788 - Αθανάσιος Διάκος, Έλληνας οπλαρχηγός

1809 - Λουί Μπράιγ, Γάλλος καθηγητής, εφευρέτης του κώδικα Μπράιγ

1848 - Κατσούρα Ταρό, πρωθυπουργός της Ιαπωνίας

1896 - Αντρέ Μασόν, Γάλλος ζωγράφος και σχεδιαστής

1901 - Σίριλ Λάιονελ Ρόμπερτ Τζέιμς, Τρινιντιανός συγγραφέας

1913 - Μαλιετόα Τανουμαφίλι Β', βασιλιάς των Σαμόα

1914 - Ζαν-Πιερ Βερνάν, Γάλλος ιστορικός και ανθρωπολόγος

1921 - Τζουζέπε Μπενάτι, Ιταλός σκηνοθέτης

1930 - Σόρελ Μπουκ, Αμερικανός ηθοποιός

1933 - Πατριάρχης Γεωργίας Ηλίας Β'

1940 - Μπράιαν Τζόζεφσον, Ουαλός φυσικός

1941 - Τζωρτζ Κοσμάτος, Έλληνας σκηνοθέτης

1946 - Ράμσι Κάμπελ, Άγγλος συγγραφέας

1948 - Κώστας Δαβουρλής, Έλληνας ποδοσφαιριστής

1953 - Ανδρέας Βγενόπουλος, Έλληνας επιχειρηματίας

1957 - Σώτη Τριανταφύλλου, Ελληνίδα συγγραφέας

1966 - Κρίστιαν Κερν, Αυστριακός πολιτικός

1980 - Μπόμπι Ίντεν, Ολλανδέζα πορνογραφική ηθοποιός

1986 - Τζέιμς Μίλνερ, Άγγλος ποδοσφαιριστής

1988 - Ανέστης Αργυρίου, Έλληνας ποδοσφαιριστής

1990 - Τόνι Κρόος, Γερμανός ποδοσφαιριστής

Θάνατοι

1207 - Σιμόν Β', δούκας της Λωρραίνης

1248 - Σάντσο Β', βασιλιάς της Πορτογαλίας

1286 - Άννα Αγγελίνα της Ηπείρου, πριγκίπισσα της Αχαΐας

1424 - Τζάκομο Αττεντόλο Σφόρτσα, Ιταλός κοντοτιέρος

1428 - Φρειδερίκος Α΄, εκλέκτορας της Σαξονίας

1665 - Χέρμαν Φορτουνάτος, μάργραβος του Μπάντεν-Ρόντεμαχερν

1808 - Βενέδικτος της Σαβοΐας, Ιταλός στρατηγός

1825 - Φερδινάνδος Α', βασιλιάς των Δύο Σικελιών

1880 - Άνσελμ Φόιερμπαχ, Γερμανός ζωγράφος

1901 - Νικόλαος Γύζης, Έλληνας ζωγράφος

1941 - Ανρί Μπεργκσόν, Γάλλος φιλόσοφος

1943 - Γεώργιος Ιβάνοφ, Πολωνός αθλητής

1960 - Αλμπέρ Καμύ, Γάλλος φιλόσοφος

1961 - Έρβιν Σρέντινγκερ, Αυστριακός φυσικός

1962 - Χανς Λάμερς, Γερμανός αξιωματικός των SS

1965 - Τόμας Στερνς Έλιοτ, Αμερικανός ποιητής

1967 - Ντόναλντ Κάμπελ, Άγγλος οδηγός

1975 - Αύγουστος Θεολογίτης, Έλληνας πολιτικός

1976 - Επαμεινώνδας Θωμόπουλος, Έλληνας ζωγράφος

1977 - Ιμπραχίμ Μπιτσακτσίου, Αλβανός πολιτικός

1986 - Φιλ Λάινοτ, Ιρλανδός μουσικός

1989 - Θανάσης Μυλωνάς, Έλληνας ηθοποιός

1997 - Ιάσων Χατζηκρανιώτης, Έλληνας πολιτικός

2000 - Σπυρίδων Μαρκεζίνης, Έλληνας πολιτικός

2006 - Μάκτουμ μπιν Ρασίντ αλ Μάκτουμ, πρόεδρος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων

2007 - Μαράις Βιλιόεν, Νοτιαφρικανός πολιτικός

2007 - Σάντρο Σαλβαντόρε, Ιταλός ποδοσφαιριστής

2008 - Γιάννης Ταμτάκος, Έλληνας πολιτικός αγωνιστής

2010 - Γιόχαν Φεριέρ, πολιτικός από το Σουρινάμ

2011 - Μοχάμεντ Μπουαζίζι, Τυνήσιος ακτιβιστής

2013 - Νίκος Σαμαράς, Έλληνας βολεϊμπολίστας

https://www.newsbeast.gr/greece/arthro/6971762/san-simera-4-ianoyarioy-2 

Περισσότερα...

Στρατιωτική Ιστορία : Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα στην Κορέα-ΕΚΣΕ (1950 -1955)

 

 

Η πρώτη συμμετοχή της Ελλάδας σε ειρηνευτική αποστολή του ΟΗΕ πραγματοποιήθηκε το 1950, με την αποστολή του Eλληνικού Eκστρατευτικού Σώματος στην Κορέα (ΕΚΣΕ).

Η Κορέα είναι χώρα της Ανατολικής Ασίας και βρίσκεται στην ομώνυμη χερσόνησο, η οποία έχει μήκος 1000 περίπου χιλιομέτρων και έκταση 220.848 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Συνορεύει βόρεια με τη Μαντζουρία και Ρωσία, ενώ βρέχεται νότια από τον Πορθμό της Κορέας, δυτικά από την Κίτρινη θάλασσα και ανατολικά από την Ιαπωνική θάλασσα.

Μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η χώρα βρέθηκε χωρισμένη κατά μήκος του 38ου παραλλήλου στη Βόρεια με ανατολικό προσανατολισμό και στη Νότια με δυτικό. Προσπάθειες του ΟΗΕ για ενοποίηση με εκλογές απέτυχαν, παράλληλα από το 1945 η Ρωσία και η σύμμαχός της Κίνα έθεσαν τη Β. Κορέα υπό την άμεση επιρροή τους. Έτσι, δημιουργήθηκε μια περίοδος ψυχρού πολέμου μέχρι το 1950. Ταυτόχρονα όμως, έγιναν ενέργειες από τη Β. Κορέα για να επιβληθεί καθεστώς σοβιετικού τύπου και στη Ν. Κορέα.

Στις 25 Ιουνίου 1950, η Ν. Κορέα δέχτηκε αιφνιδιαστική εισβολή από τις δυνάμεις της Β. Κορέας, με αποτέλεσμα την κατάληψη της Σεούλ μέσα σε τέσσερις μέρες. Η αρχική δύναμη των Βορειοκορεατών ήταν δέκα (10) Μεραρχίες, με περίπου 240 άρματα Τ-34 και 1.400 πυροβόλα. Η επίθεση προκάλεσε την άμεση αντίδραση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, που αποφάσισε στις 29 Ιουνίου 1950, την ένοπλη επέμβαση της Διεθνούς Δυνάμεως ώστε να αποκατασταθεί η ειρήνη και η ασφάλεια στην περιοχή. Όλα τα κράτη – μέλη του ΟΗΕ, πλην της Ρωσίας και των χωρών μελών του πρώην Σοβιετικού Μπλόκ δέχθηκαν τη παραπάνω πρόσκληση του Συμβουλίου και συμμορφώθηκαν με τις αποφάσεις του.

Η Ελλάδα ως μέλος του ΟΗΕ, ανταποκρινόμενη στην απόφασή του, προχώρησε στη συγκρότηση Ειδικού Εκστρατευτικού Σώματος με την ονομασία «Εκστρατευτικό Σώμα Ελλάδος  (ΕΚΣΕ)» το οποίο περιελάμβανε δυνάμεις του Στρατού Ξηράς και της Αεροπορίας.

Οργάνωση του ΕΚΣΕ

Αρχικά καθορίσθηκε ο Στρατός Ξηράς να αποστείλει στη Κορέα Εκστρατευτικό Σώμα επιπέδου συνθέσεως Ταξιαρχίας και δυνάμεως 3.500 ανδρών περίπου. Τη βάση του Εκστρατευτικού Σώματος αποτέλεσε τμήμα της 42ης Ταξιαρχίας της IX ΜΠ, που εκπαιδευόταν τότε στη Κοζάνη. Διοικητής του  ορίστηκε ο Ταξίαρχος Γκίκας Σόλων. Μετά όμως από επανεκτίμηση της στρατιωτικής καταστάσεως από το Αρχηγείο των Ενωμένων Εθνών στην Άπω Ανατολή, αποφασίστηκε ο περιορισμός της δυνάμεως του ΕΚΣΕ σε 1.000 άνδρες. Έτσι, συγκροτήθηκαν η Διοίκηση με το Επιτελείο του Εκστρατευτικού Σώματος Ελλάδας με επικεφαλή τον  συνταγματάρχη (ΠΖ) Δασκαλόπουλο Ιωάννη, ενώ  Διοικητής του Τάγματος ορίσθηκε ο αντισυνταγματάρχης (ΠΖ) Αρμπουζής Διονύσιος.

 ΕΚΣΕ-Οργανόγραμμα

Το Τάγμα περιελάμβανε:

• Ομάδα Διοικήσεως
• 1 Λόχο Διοικήσεως
• 3 Λόχους τυφεκιοφόρων
• 1 Διμοιρία όλμων 81 χιλ.
• 1 Διμοιρία πολυβόλων 0,30 χιλ.
• 1 Διμοιρία Διαβιβάσεων
• 1 Διμοιρία Σκαπανέων
• 1 Διμοιρία Τραυματιοφορέων
• 1 Διμοιρία Διαχειρίσεως
• Συνεργείο Επισκευών
• Τμήμα Ενισχύσεων

Μετά την οργάνωση του ΕΚΣΕ, άρχισε η εκπαίδευσή του στη περιοχή της Λαμίας με πρόβλεψη για τη μεταφορά του στη Κορέα το πρώτο 15θήμερο του Νοεμβρίου 1950. Στις 15 Νοεμβρίου 1950, επιβιβάστηκαν στο αμερικανικό οπλιταγωγό «Τζένεραλ Χαν» και μετά από 24 ημέρες κατέφθασαν στο λιμάνι του Πουσάν στις 9 Δεκεμβρίου, όπου τους υποδέχθηκαν οι Κορεατικές αρχές και ο Δκτής της 8ης Αμερικανικής Στρατιάς. Το Τάγμα διατέθηκε στο 7ο Σύνταγμα Ιππικού της 1ης Αμερικανικής Μεραρχίας από τις 18 Δεκεμβρίου.

 

 

Το 13ο Σμήνος ήταν συνολικής δύναμης 67 ανδρών εκ των οποίων οι 25 ήταν ιπτάμενοι και περιελάμβανε 7 μεταφορικά αεροσκάφη C–47 Dakota. Διοικητής ορίσθηκε  ο Επισμηναγός Α. Γκορέγκο. Τα αεροσκάφη απογειώθηκαν από το αεροδρόμιο της Ελευσίνας με προορισμό την Ιαπωνία. Στις 3 Δεκεμβρίου, το Σμήνος εντάχθηκε στην 21η Μοίρα Μεταφορών της 374ης Πτέρυγας Μάχης της Αμερικανικής Αεροπορίας.

Μετά την ενημέρωση και τον εφοδιασμό του Τάγματος σε οπλισμό, πυρομαχικά, οχήματα και ιματισμό, ακολούθησε η μεταφορά του στη Σουβόν, είκοσι (20) μίλια Νότια της Σεούλ. Για την περιοδική ανανέωση του προσωπικού του Τάγματος σε Αξιωματικούς και Οπλίτες αποφασίστηκε ότι η παραμονή του προσωπικού  θα ήταν εξαμήνου διάρκειας. Κατά τη διάρκεια του εξαμήνου θα συγκροτούνταν στην Ελλάδα Τμήμα Αντικαταστάσεως αναλόγου αριθμού,  το οποίο θα μετέβαινε στη Κορέα με μεταγωγικά πλοία των Ηνωμένων Εθνών.   Όσοι κληρωτοί συμμετείχαν στον αγώνα θα απολύονταν τρεις (3) μήνες νωρίτερα των υπολοίπων, ενώ για τους μόνιμους ο χρόνος παραμονής τους στη Κορέα θα υπολογίζονταν ως συντάξιμος και ο χρόνος διοικήσεως στο διπλάσιο.

Επιχειρήσεις του  ΕΚΣΕ

Το πολεμικό έργο του ΕΚΣΕ ήταν αξιόλογο και συνέβαλε αποφασιστικά στη σωτηρία της Κορέας και στην προάσπιση των ανθρώπινων υψηλών ιδανικών της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της διεθνούς ηθικής, της αγάπης και της συνεργασίας των λαών της γης.

Οι επιχειρήσεις άρχισαν στις 18 Δεκεμβρίου 1950 και μέχρι στις 19 Δεκεμβρίου 1953 διεξήχθησαν σοβαρές αμυντικές, αλλά και επιθετικές επιχειρήσεις.

1. Από τις 18 Δεκεμβρίου 1950 μέχρι 23 Ιανουαρίου 1951 στην περιοχή Κούμκιο Ρι και βόρεια του ποταμού Χαν.
2. Από 24 Ιανουαρίου μέχρι 1 Μαρτίου 1951 επιθετικές ενέργειες στον άξονα Τσουντζιού – Ικτσόν – Κουάν – Νι, όπου έγιναν οι μάχες των υψωμάτων 381 και 402. Η άμυνα στο ύψωμα 381 ήταν η πρώτη μεγάλη πολεμική επιχείρηση του Ελληνικού Τάγματος.
3. Από 2 Μαρτίου μέχρι 21 Απριλίου 1951 με τις μάχες των υψωμάτων 325 και 326.
4. Από 23 Απριλίου μέχρι 3 Αυγούστου 1951 ενέργειες στον άξονα Σεούλ – Ουιζομπού – Ιμτζίν ποταμός – Γιοκτζόν.
5. Από 4 Αυγούστου μέχρι 27 Δεκεμβρίου 1951 με αμυντικές και επιθετικές επιχειρήσεις στις περιοχές Γιοκτσόν – Τοκμούν Νι – Ύψωμα 313 – Καλγκόκ.
6. Από 28 Δεκεμβρίου 1951 έως 25 Απριλίου 1952 αμυντική εγκατάσταση Τάγματος ανατολικά του ποταμού Ιμτζίν.
7. Από 26 Απριλίου μέχρι 25 Ιουλίου 1952, εφεδρεία της Στρατιάς και του Σώματος Στρατού στην περιοχή βόρεια Σεούλ – Σουνγκιάν – Νι.
8. Από 26 Ιουλίου έως 28 Οκτωβρίου 1952 αμυντική εγκατάσταση ανατολικά του Ιμτζίν ποταμού.
9. Από 29 Οκτωβρίου μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1952 αμυντικές επιχειρήσεις στην περιοχή Τσιρβόν.
10. Από 1 Ιανουαρίου μέχρι 18 Ιουνίου 1953 αμυντικές επιχειρήσεις στην περιοχή βόρεια Βανκζέμαλ στη γραμμή Μιζούρι, όπου έγινε η μάχη του υψώματος Χάρρυ.
11. Από 19 Ιουνίου μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1953 αμυντικές επιχειρήσεις στις περιοχές Γιομίνγκ – Πικεϊόμγ Νιόγκ.

 

Το φθινόπωρο του 1953 δημιουργήθηκε το Σύνταγμα (ΕΚΣΕ), το οποίο τέθηκε υπό τις διαταγές της 3ης Αμερικανικής Μεραρχίας Πεζικού, με Δκτη τον  Σχη (ΠΖ) Γεννηματά Ιωάννη.

Οι αποστολές του Συντάγματος ΕΚΣΕ ήταν οι ακόλουθες:

1. Από 1η Μαΐου έως 27 Ιουλίου 1954. Εγκατάσταση του Συντάγματος αμυντικά επί της τοποθεσίας Τσορβόν.
2. Από 28 Ιουλίου έως 7 Σεπτεμβρίου 1954. Το Σύνταγμα ως εφεδρεία επί της τοποθεσίας Τσορβόν.
3. Από 8 Σεπτεμβρίου 1954 έως Μάρτιο 1955. Το Σύνταγμα ως γενική εφεδρεία.

Στις 10 Μαρτίου του 1955, το Σύνταγμα ΕΚΣΕ περιορίστηκε πάλι σε Τάγμα και σταδιακά άρχισε ο επαναπατρισμός των Δυνάμεων, ο οποίος ολοκληρώθηκε το Δεκέμβριο του 1955.  Από τον Ιούλιο του 1955 έως το Δεκέμβριο μειώθηκε σε Λόχο. Αντιπροσωπευτικό τμήμα δυνάμεως ομάδος παρέμεινε στην περιοχή από τον Ιανουάριο του 1956 έως τον Μάιο του 1958.

Κυριότερες μάχες

1. 29 Ιανουαρίου 1951. Μάχη του υψώματος 381.
2. 7-8 Μαρτίου 1951. Μάχη του υψώματος 326.
3. 3-10 Οκτωβρίου 1951. Επίθεση και κατάληψη του υψώματος 313 (Σκοτς).
4. 17-18 Ιουνίου 1953. Μάχη υψώματος Χάρρυ.

ΕΚΣΕ-Μάχη υψ.381

Το 13ο Σμήνος επίσης, επέδειξε γενναιοψυχία, ευτολμία και μαχητικότητα και εκτέλεσε 2.916 πολεμικές αποστολές σε 13.777 ώρες πτήσης. Μετέφερε συνολικά 70.568 επιβάτες, 9.243 τραυματίες, 11.104.550 λίβρες υλικού και έκανε ρίψεις πυρομαχικών και εφοδίων βάρους 17.000 λιβρών. Παρέμεινε στην Κορέα μέχρι τον Μάιο του 1955. Οι αποστολές διεκόπησαν στις 26 Μαΐου και άρχισε η προετοιμασία μεταφοράς υλικών και αεροσκαφών για την αεροπορική βάση Ashiya, όπου θα γίνονταν οι απαραίτητες εργασίες και επιθεωρήσεις για την επιστροφή στην πατρίδα.

Η Ελληνική κοινή γνώμη για την αποστολή του ΕΚΣΕ στην Κορέα

Πόλεμος της Κορέας-Εφημερίδες

Η ελληνική κοινή γνώμη παρακολουθούσε με ζωηρή συγκίνηση την πορεία του ΕΚΣΕ καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής του στην Κορέα. Αυτό μαρτυρούν τα δημοσιεύματα του Ημερήσιου Τύπου της εποχής, στα οποία ο ελληνικός λαός εμφανίζεται ως σύμμαχος των Ελλήνων μαχητών που, για άλλη μια φορά, ήταν έτοιμοι να υπερασπιστούν τα δίκαια των ελεύθερων λαών.

Ο ελληνικός λαός αποχαιρέτισε το Τάγμα του ΕΚΣΕ, με τη βεβαιότητα ότι οι στρατιώτες του θα έπρατταν το καθήκον τους με τόλμη και ευψυχία, και θα εκτελούσαν την αποστολή τους με ευθύνη και πίστη. Οι ευχές και η αγάπη του κόσμου περιέβαλε τους Έλληνες μαχητές, οι οποίοι για πρώτη φορά έδιναν έναν ηρωικό αγώνα τόσο μακριά από την πατρίδα τους. Ο ελληνικός τύπος εξήρε τη γενναιοψυχία του ελληνικού στρατεύματος, καθώς αυτό αποδεικνυόταν αντάξιο της πολεμικής του ιστορίας.

Η περιγραφή των κατορθωμάτων των Ελλήνων στρατιωτών προκαλούσε τεράστιο ενθουσιασμό στις ψυχές των Ελλήνων, και οι νίκες εναντίον του εχθρού έκαναν υπερήφανους τους Έλληνες πολίτες, αφού η Ελλάδα βρισκόταν και πάλι στην πρωτοπορία της ελευθερίας. Τα δημοσιεύματα των εφημερίδων παραλλήλιζαν την ανδρεία των μαχητών του ΕΚΣΕ μ’ εκείνη που επέδειξαν οι Έλληνες στρατιώτες στον πόλεμο εναντίον των Ιταλών και Γερμανών κατακτητών. Το γεγονός αυτό επιβεβαίωνε περίτρανα ότι οι Έλληνες μάχονταν με το ίδιο σθένος για τα υψηλά ιδεώδη της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας ακόμη και όταν δεν είχαν ίδιον όφελος. Μεγάλη συγκίνηση και αβάσταχτο πόνο επέφεραν στους Έλληνες πολίτες οι δυσάρεστες ειδήσεις για τις απώλειες στο πεδίο της μάχης.

Φιλανθρωπικό και πολιτιστικό έργο του προσωπικού του ΕΚΣΕ

 

Οι Αξιωματικοί Όπλων και Σωμάτων που συμμετείχαν στο Εκστρατευτικό Σώμα Ελλάδος στην Κορέα, πέρα από την πολύτιμη υποστήριξη που παρείχαν στους Έλληνες μαχητές καθ’ όλη τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων, επέδειξαν αξιόλογο φιλανθρωπικό έργο προς όφελος των Νοτιοκορεατών, καθώς και σημαντική πολιτιστική δραστηριότητα.

Τα μέγιστα προς την κατεύθυνση αυτή και ειδικότερα στη διάδοση της Ορθόδοξης Χριστιανικής πίστης στην περιοχή, συνέβαλαν οι Στρατιωτικοί Ιερείς του ΕΚΣΕ. Ο εκάστοτε Στρατιωτικός ιερέας, εκτός των παγίων καθηκόντων του  -ιερουργούσε ανελλιπώς, σύμφωνα με τα κελεύσματα της Εκκλησίας και κοντά στη γραμμή του μετώπου, ενώ παράλληλα μεριμνούσε, με συχνές επισκέψεις των τμημάτων, για την παροχή πνευματικής βοήθειας στο προσωπικό του ΕΚΣΕ- αναζήτησε και βρήκε τους λίγους, αρχικά, Κορεάτες Ορθόδοξους Χριστιανούς στη Σεούλ, και τη μοναδική ερειπωμένη εκκλησία τους. Αμέσως το Τάγμα, δια του στρατιωτικού ιερέα, ανέλαβε την αναδημιουργία της Ορθόδοξης Κοινότητας  της Σεούλ. Μάλιστα, με έρανο που έγινε μεταξύ του προσωπικού του ΕΚΣΕ, πραγματοποιήθηκε αργότερα η ανέγερση της Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου στο κέντρο της Σεούλ. Με τη χειροτόνηση Κορεάτη ιερέα από τον Ορθόδοξο Επίσκοπο στο Τόκιο, συγκεντρώθηκε ο πυρήνας των Ορθοδόξων της Σεούλ, ενώ με τη βοήθεια του ΕΚΣΕ σημαντικός αριθμός Κορεατών προσελκύστηκε στην Ορθοδοξία. Το Σύνταγμα ΕΚΣΕ συνέχισε δραστήρια το έργο του Τάγματος, συστηματοποίησε και επαύξησε την τέλεση βαπτίσεων Κορεατοπαίδων από Αξιωματικούς και οπλίτες στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου της Σεούλ, συλλειτουργούντος του ιερέα του ΕΚΣΕ και του Κορεάτη ιερέα.

 

Όμως, σημαντική ήταν και η προσφορά των μελών του Υγειονομικού Σώματος του ΕΚΣΕ στους ντόπιους κατοίκους. Συγκεκριμένα, ιατροί του ΕΚΣΕ παρείχαν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε τραυματίες Κορεάτες, ενήλικες και παιδιά, που πολλές φορές βάλλονταν από αντίπαλα πυρά. Επιπλέον, υπάρχουν πλείστες αναφορές για αξιωματικούς και οπλίτες Διοικητικής Μέριμνας, οι οποίοι διένειμαν τρόφιμα του ΕΚΣΕ σε Νοτιοκορεάτες της περιοχής επιχειρήσεων (συνήθως ορφανά παιδιά 14–18 ετών που ακολουθούσαν το ΕΚΣΕ και είχαν τεθεί υπό την προστασία του).

Ηθικές Αμοιβές

Το ΕΚΣΕ για την ηρωική του δράση στον Κορεατικό πόλεμο τιμήθηκε με Εύφημο μνεία και Ευαρέσκεια του Προέδρου των Η.Π.Α. και του Προέδρου της Δημοκρατίας της Κορέας. Ενδεικτικά σημειώνετε ότι η κυβέρνηση των Η.Π.Α. απένειμε στη σημαία και τους μαχητές του ΕΚΣΕ 6 πολεμικούς σταυρούς (Distinguished Service), 32 Silver Stars, 110 Bronze Stars, Επίσης 19 Air Medals σε άνδρες του 13ου Σμήνους. Ανάλογα Πολεμικά Μετάλλια απονεμήθηκαν στο ΕΚΣΕ και από την κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κορέας.

Η Ν. Κορέα, ευγνωμονούσα το ΕΚΣΕ, ανήγειρε στην τοποθεσία Γιουτζού Κιουν Τζι Ντο, κοντά στη Σεούλ (την περίφημη Κοιλάδα των Ηρώων), μεγαλοπρεπέστατο μνημείο για τους πεσόντες Έλληνες μαχητές, όπου σε πλάκα αναγράφεται: «Οι γενναίοι αυτοί στρατιώτες της Ελλάδας ενσάρκωσαν το εύδαιμον το ελεύθερον, το δε ελεύθερον το έμψυχον. Τιμή και δόξα τοις πεσούσι πολεμισταίς.» Σ’ άλλη πλάκα έχει χαραχθεί σύντομη εξιστόρηση της συμμετοχής του ΕΚΣΕ στον πόλεμο της Κορέας.

Οι ελληνικές μονάδες έχοντας ενταχθεί  σε Αμερικανικούς Σχηματισμούς ανταποκρίθηκαν πλήρως στις προσδοκίες και τις παραδόσεις του Έθνους μας καθ’ όλη τη διάρκεια των επιχειρήσεων στη Κορέα. Οι μάχες ήταν κατά κανόνα σκληρές και αιματηρές, διεξήχθησαν σε πολύ απομακρυσμένες από την Ελλάδα περιοχές και υπό ιδιαίτερα δύσκολες κλιματολογικές συνθήκες. Παρά τις δυσκολίες, το ηθικό του ΕΚΣΕ ήταν πάντοτε ακμαίο, η μαχητικότητα σε υψηλό επίπεδο και η θέληση για τη νίκη ακλόνητη. Εκτός από τις ιδιότυπες συνθήκες του περιβάλλοντος και του καιρού, το ΕΚΣΕ και οι υπόλοιπες δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών αντιμετώπισαν κατά τις επιχειρήσεις πολυαριθμότερες δυνάμεις του εχθρού, που δεν υπολόγιζε τις απώλειες του και πολέμησε με τυφλό φανατισμό.

Στις 25 Μαρτίου 1954, στο στρατόπεδο του Συντάγματος έγινε λαμπρή τελετή με πλήρη επισημότητα. Παρευρέθησαν μέλη της κυβερνήσεως της Ν. Κορέας, ο Πρόεδρος της Κορεατικής Βουλής, οι Διοικητές της 8ης Αμερικανικής Στρατιάς, του ΙΧ Αμερικανικού Σώματος Στρατού και της 3ης Αμερικανικής Μεραρχίας, ο Διοικητής της Κορεατικής Στρατιάς, ο Έλληνας Σύνδεσμος του Στρατηγείου Ενωμένων Εθνών Άπω Ανατολής και αντιπρόσωποι των Συμμαχικών Μονάδων. Μετά την παράταξη και τη δοξολογία, επακολούθησε η απονομή της Προεδρικής Ευαρεσκείας στην Πολεμική Σημαία του Συντάγματος της Προεδρικής Ευαρεσκείας.

Ελήφθησαν συγχαρητήριες επιστολές του Προέδρου Σύγκμαν Ρη, του Αρχιστρατήγου Άπω Ανατολής, των Διοικητών της 8ης Αμερικανικής Στρατιάς, της 3ης Αμερικανικής Μεραρχίας, της 1ης Αμερικανικής Μεραρχίας Πεζοναυτών και άλλων.

 

Θα πρέπει ιδιαίτερα να τονιστούν τα θετικά σχόλια που απέσπασε το ΕΚΣΕ, απόρροια της γενναιότητας των μαχητών του. Μετά τη νίκη του Ελληνικού Τάγματος στο ύψωμα 381 (29-30 Ιαν 1951), ο Στρατηγός Ρίτζγουαιη είπε για τη μάχη «Τα Ενωμένα Έθνη οφείλουν πολλά στον Ελληνικό Λόχο που αμύνθηκε υποδειγματικά επί του υψώματος 381 και δεν έδωσε την ευκαιρία στον Κινέζο Στρατηγό να ανατρέψει το γενικότερο σχέδιο της 8ης Αμερικανικής Στρατιάς». Ο ίδιος Αμερικανός Στρατηγός κατά τη διάρκεια άλλης τελετής (25 Μαρ 1951) χαρακτήρισε τους Έλληνες μαχητές στην Κορέα άξιους κληρονόμους των παραδόσεων του Μαραθώνα και των Θερμοπυλών, ενώ παρασημοφόρησε το Δκτή του Ελληνικού Τάγματος και τους Αξκούς-Οπλίτες που διακρίθηκαν στο πεδίο της μάχης. Επίσης η δήλωση του Αμερικανού Δκτού του 7ου Συντάγματος Ιππικού : «Αξίζει για κάθε άνθρωπο να γνωρίζει πώς πολεμούν οι Έλληνες».

Θα πρέπει να τονισθεί και  η λαμπρή συμμετοχή του 13ου Ελληνικού Σμήνους.  Κατά την διάρκεια του κορεατικού πολέμου, το σμήνος ανέλαβε μεταφορές τραυματιών, προσωπικού, αιχμαλώτων και πάσης φύσεως υλικού προς και από τα προκεχωρημένα σημεία του μετώπου, καθώς και ρίψεις εφοδίων και πυρομαχικών σε προκεχωρημένα ή αποκομμένα φίλια τμήματα. Επίσης, εκτέλεσε νυκτερινές πτήσεις σε βάθος μέσα στο εχθρικό έδαφος για την συλλογή επιχειρησιακών πληροφοριών, την άσκηση ψυχολογικού πολέμου στον εχθρό και τέλος τον ανεφοδιασμό των συμμαχικών βάσεων που βρίσκονταν μέσα στις κατεχόμενες από τον εχθρό περιοχές. Χαρακτηριστικά επισημαίνεται η συμβολή της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας κατά την επιχείρηση στη περιοχή Χουνγκάμ, όπου παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες κατάφερε να διασωθούν όλοι οι τραυματίες και να αποσυρθούν τα συμμαχικά στρατεύματα χωρίς σημαντικές απώλειες

 

Η εκτίμηση των Προϊσταμένων Υπηρεσιών προς το μικρό αλλά αεικίνητο Ελληνικό Σμήνος εκδηλώθηκε με κάθε τρόπο. Πέρα από τις ηθικές διακρίσεις απενεμήθησαν :

1. Εύφημος Μνεία του Προέδρου των Η.Π.Α. για τη δράση του κατά τις επιχειρήσεως εκκενώσεως του αεροδρομίου Χανγκάρυ στο τέλος του 1950, κατά την οποία συνέβαλε στη διάσωση χιλιάδων Συμμάχων τραυματιών.
2. Εύφημος Μνεία του Προέδρου της Νοτίου Κορέας.
3. Εύφημος Μνεία του Προέδρου της Νοτίου Κορέας που απονεμήθηκε στη 315 Αεροπορική Αμερικανική Μεραρχία και στις υπ’ αυτήν Μονάδες μεταξύ των οποίων και το Ελληνικό Σμήνος.

Απώλειες

Συνολικά στην επιχείρηση της Κορέας έλαβαν μέρος 10.255 άνδρες (669 αξιωματικοί και 9.586 οπλίτες). Οι απώλειες για τους Έλληνες ανήλθαν στους 186 νεκρούς, από τους οποίους 12 ήταν της Πολεμικής Αεροπορίας και 577 τραυματίες (αξ/κούς και οπλίτες). Επίσης, απωλέσθησαν τέσσερα αεροσκάφη τύπου C- 47 Dakota.

Επίλογος

Όλοι οι υπηρετήσαντες Έλληνες αξιωματικοί και οπλίτες στο ΕΚΣΕ διακατέχονταν από τις παραδοσιακές στρατιωτικές αρετές, το πνεύμα του καθήκοντος και της υπερηφάνειας του Στρατού μας. Ιδιαίτερα πρέπει να σημειωθεί η γενναία δραστηριότητα των Διοικητών – Υποδιοικητών και Διμοιριτών όλων των Λόχων, που αψηφώντας κινδύνους, κόπους και κακουχίες, επέτυχαν να οδηγήσουν  τους Έλληνες στρατιώτες στο δρόμο του καθήκοντος με αποτέλεσμα την επίτευξη των προσδοκώμενων αποτελεσμάτων.

Η εξαιρετική επιχειρησιακή ετοιμότητα και οι συνεχείς πολεμικές επιτυχίες του ΕΚΣΕ (Μονάδας Πεζικού και Σμήνους Αεροσκαφών)  στην Κορέα οφείλονταν στην υψηλή εκπαίδευση, στην πολεμική πείρα των στελεχών, στην εξαίρετη πειθαρχία και στο υπέροχο ηθικό τους.

https://stratistoria.wordpress.com/1901-1950/19500625-korea/1950_korea-ekse/?fbclid=IwAR2pFfyoRqNBRcz7q_zI0jAMRIJKnz-EL616XfiGCCJ7eNPDVkIBjrSRSOQ

Επιμέλεια : Paul P Nounis

Περισσότερα...