Δημοσιεύθηκε στις 16 Μάι 2012
και το Thalassa Karadeniz)
Η χαλαρδία εγρίλεψεν ολόεν την Ματσούκαν,
επέρεν την Λαραχανήν, ς' ση Κουσπιδή εκχύεν...
Εσείεν το Καπίκιοϊν, η Λιβερά 'χαλάεν,
έρθεν κα η Δανίαχα και ούλια τα χωρία,
ντ' ευρίουσαν δεξιά-ζερβά 'ς σα δύο τα ποτάμια,
... Εκεί έρθεν κι η Σουμελά, κι ο Βαζελώντς Αγιάννες.
'Σ σην Ζύγαναν που έσανε και 'ς σο Κουλάτ' π' εφάνθαν,
έρθαν και κοντοστάθανε και με τοι άλλτς ενώθαν,
ενώθαν τα κλαψίματα και τα μοιρολογίας,
κι εσκέπασαν τη ποταμί τον βοετόν το άγρεν.
Απ' έναν έναν σείσκουνταν, απ' έναν έναν ρούζνε,
τοι χωρίων τα εγκλησιάς και τα καμπαναρία.
Τα καμπάνας ραγίσκουνταν, τα σήμαντρα τσακούνταν...
... Και κρούγνε χίλια σήμαντρα, και μύρια καμπάνας...
Τα ράχα εγκαλιάστανε, τ' υστερνόν την λαλίαν
ντ' εφήκανε τα σήμαντρα, ντ' εφήκαν τα καμπάνας,
και κάθαν χτύπον έκρυψαν 'ς σα σπέλα τα βαθέα,
ν' ακούγν' σήμαντρα «τη Χριστού» και την Λαμπρήν καμπάναν.
Ο Ήλεν να άφτ, το κερίν, κι ο Φέγγον τα καντήλας,
και τ' άστρα κι ο Αυγερινόν, ν' άφνε τα μανουάλια...
να λειτουργίουνταν οι Νέοι, οι Γέρ' που επεστάθαν
και οι Γυναίκ' και τα Μωρά, π' επέμναν και 'κ' ετάφαν...
και ούλ' εκείν', 'ς ση χαμονής 'ς σην στράταν που εχάθαν...
VI
Ενώθαν τα κλαψίματα και τα μοιρολογίας,
ενώθαν ούλ'... κι επήρανε τη ποταμί τον δρόμον...
Η στράτα παρεστένευεν και οι διαβάτ' 'κ' εχώρναν.
Σε κάθε βήμαν και ποδάρ', έρχουσαν κι άλλ' κι ενούσαν,
ας σα χωρία τα μικρά και τα κεφαλοχώρα
ας σα ψηλά, 'ς σα χαμελά, και ας σα ποταμάκρα...
Η χαλαρδία εγρίλεψεν ολόεν την Ματσούκαν,
επέρεν την Λαραχανήν, ς' ση Κουσπιδή εκχύεν...
Εσείεν το Καπίκιοϊν, η Λιβερά 'χαλάεν,
έρθεν κα η Δανίαχα και ούλια τα χωρία,
ντ' ευρίουσαν δεξιά-ζερβά 'ς σα δύο τα ποτάμια,
... Εκεί έρθεν κι η Σουμελά, κι ο Βαζελώντς Αγιάννες.
'Σ σην Ζύγαναν που έσανε και 'ς σο Κουλάτ' π' εφάνθαν,
έρθαν και κοντοστάθανε και με τοι άλλτς ενώθαν,
ενώθαν τα κλαψίματα και τα μοιρολογίας,
κι εσκέπασαν τη ποταμί τον βοετόν το άγρεν.
Απ' έναν έναν σείσκουνταν, απ' έναν έναν ρούζνε,
τοι χωρίων τα εγκλησιάς και τα καμπαναρία.
Τα καμπάνας ραγίσκουνταν, τα σήμαντρα τσακούνταν...
... Και κρούγνε χίλια σήμαντρα, και μύρια καμπάνας...
Τα ράχα εγκαλιάστανε, τ' υστερνόν την λαλίαν
ντ' εφήκανε τα σήμαντρα, ντ' εφήκαν τα καμπάνας,
και κάθαν χτύπον έκρυψαν 'ς σα σπέλα τα βαθέα,
ν' ακούγν' σήμαντρα «τη Χριστού» και την Λαμπρήν καμπάναν.
Ο Ήλεν να άφτ, το κερίν, κι ο Φέγγον τα καντήλας,
και τ' άστρα κι ο Αυγερινόν, ν' άφνε τα μανουάλια...
να λειτουργίουνταν οι Νέοι, οι Γέρ' που επεστάθαν
και οι Γυναίκ' και τα Μωρά, π' επέμναν και 'κ' ετάφαν...
και ούλ' εκείν', 'ς ση χαμονής 'ς σην στράταν που εχάθαν...
VI
Ενώθαν τα κλαψίματα και τα μοιρολογίας,
ενώθαν ούλ'... κι επήρανε τη ποταμί τον δρόμον...
Η στράτα παρεστένευεν και οι διαβάτ' 'κ' εχώρναν.
Σε κάθε βήμαν και ποδάρ', έρχουσαν κι άλλ' κι ενούσαν,
ας σα χωρία τα μικρά και τα κεφαλοχώρα
ας σα ψηλά, 'ς σα χαμελά, και ας σα ποταμάκρα...


1 σχόλια:
Φιλαράκια μου απίστευτη αυτή η αναδημοσίευση!!!συγχαρητήρια και σ'εσας αλλά και στο kampanapontou.!!!
Δημοσίευση σχολίου