ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ
Καρανλίκ Κιλισέ
Ταυτότητα του μνημείου
ναό της Αναλήψεως, σύμφωνα με την αφιέρωσή του, τον επονομαζόμενο
λαξευτών εκκλησιών και μοναστηριών της Μεσοβυζαντινής εποχής. Στις μέρες
μας, η κοιλάδα των Κοράμων υπάγεται στην αρμοδιότητα του Υπουργείου
Πολιτισμού της Τουρκίας και λειτουργεί ως «υπαίθριο μουσείο».
ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΟ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Οι διάφοροι χώροι που απαρτίζουν τη μονή Καρανλίκ λαξεύτηκαν την
ίδια χρονική περίοδο και αποτελούν ένα ομοιογενές σύνολο.
Η χρονολόγηση που προτείνεται για τη μονή στο σύνολό της συμπίπτει
με αυτή του ομώνυμου ναού, τον οποίο η γενικότερα αποδεκτή άποψη
στα μέσα του 11ου αιώνα με κριτήριο την αρχιτεκτονική και κυρίως το εικονογραφικό του πρόγραμμα. Ορισμένοι άλλοι μελετητές
εικονογράφησης του ευκτήριου οίκου στα τέλη του 12ου ή στις αρχές
του 13ου αιώνα, βασιζόμενοι κυρίως στην τεχνοτροπική
ανάλυση των τοιχογραφιών.
Το μοναστηριακό συγκρότημα στο σύνολό του είναι λαξευμένο στον
μαλακό βράχο που χαρακτηρίζει ολόκληρη την περιοχή της Καππαδοκίας.
Οι διάφοροι χώροι που το απαρτίζουν οργανώνονται σε δύο επίπεδα και καταλαμβάνουν τις τρεις πλευρές (ανατολική, δυτική και νότια) μιας
αναγνωρίζονται το ομώνυμο καθολικό της μονής και μια μεγάλη τράπεζα,
ενώ οι υπόλοιπες αίθουσες θα μπορούσαν να στεγάζουν τις καθημερινές δραστηριότητες των μοναχών ή να χρησιμεύουν ως αποθηκευτικοί χώροι.
Η πρόσβαση στην αυλή γίνεται μέσα από μια ανηφορική σήραγγα,
λαξευμένη στο βράχο, η οποία καταλήγει στη νοτιοδυτική γωνία της.
Το μέγεθος του μοναστηριακού συγκροτήματος και η ποιότητα της
λάξευσης σε συνδυασμό με την υπερυψωμένη θέση, η οποία του
εξασφαλίζει πανοραμική θέα και έλεγχο στη γύρω περιοχή, καθιστούν
τη μονή Καρανλίκ τη σημαντικότερη στην κοιλάδα του Κοράματος.
Στη νότια πλευρά της αυλής οι χώροι της μονής αναπτύσσονται σε δύο
επίπεδα. Στο ισόγειο υπάρχει ένας προθάλαμος που εκτείνεται σε
ανατολικής και της δυτικής πλευράς του προθαλάμου προς την αυλή
δηλώνει ότι η βόρεια πλευρά ήταν ανοιχτή από την κατασκευή της,
σχηματίζοντας έτσι ένα είδος ανοιχτής στοάς. Η επίπεδη οροφή της
αίθουσας έχει καταστραφεί στο μεγαλύτερο μέρος της. Το ανώτερο
στέφονται από πεταλόμορφα τόξα και κοσμούνται με γραπτούς κόκκινους σταυρούς. Στον ανατολικό τοίχο απεικονίζεται η παράσταση της Παναγίας βρεφοκρατούσας που πλαισιώνεται από δύο αρχαγγέλους. Τρεις είσοδοι
οδηγούν από τον προθάλαμο σε ισάριθμες λαξευτές αίθουσες της μονής.
Η μεσαία πόρτα του προθαλάμου οδηγεί στην αίθουσα 4, ενώ το
δυτικό άνοιγμα επιτρέπει την είσοδο στην αίθουσα 5, από την οποία
μια στενή σήραγγα οδηγεί στην αίθουσα 6. Η χρήση που γινόταν στους
τρεις αυτούς χώρους είναι δύσκολο να διευκρινιστεί. Το γεγονός όμως
ότι οι αίθουσες αυτές δεν ακολουθούν συγκεκριμένη τυπολογία ούτε
ορθοκανονική χάραξη, ενώ η πρόσβαση σε αυτές γινόταν άμεσα και
εύκολα από την αυλή, δηλώνουν ότι επρόκειτο για χώρους σχετικά
απροστάτευτους που θα μπορούσαν να στεγάζουν καθημερινές
δραστηριότητες ή που προορίζονταν για την αποθήκευση
αγαθών όχι ιδιαίτερα πολύτιμων.
Η ανατολική πόρτα του προθαλάμου οδηγεί στην τράπεζα του μοναστηριού.
Πρόκειται για μια αίθουσα μεγάλων διαστάσεων, σχεδιασμένη και
λαξευμένη με επιμέλεια, όπου ένας ελεύθερος χώρος στη δυτική πλευρά
διευκόλυνε την υποδοχή και την άνετη κυκλοφορία. Στην ανατολική πλευρά,
η οποία αποτελούσε το χώρο φαγητού, ένα στενόμακρο λαξευτό τραπέζι
περιβάλλεται περιμετρικά από ένα επίσης λαξευτό και συνεχόμενο κάθισμα
, τμήμα του οποίου έχει σήμερα καταστραφεί. Στις στενές πλευρές του
καθίσματος είναι λαξευμένες δύο αντικριστές και συμμετρικές αψίδες.
Από ένα άνοιγμα στη δυτική πλευρά της τράπεζας ξεκινά μια σκάλα,
λαξευμένη εξ ολοκλήρου μέσα στο βράχο, η οποία καταλήγει στον
επάνω όροφο. Περίπου στο μέσο της σκάλας σώζεται ένα αμυντικό
σύστημα, όπου μία κυκλική μυλόπετρα σε όρθια θέση μπορούσε να
κυλήσει και να φράξει το πέρασμα, εξασφαλίζοντας έτσι την ασφάλεια
του άνω ορόφου σε περίπτωση ληστείας ή εχθρικής επιδρομής. Στον
όροφο είναι λαξευμένα δύο απλά δωμάτια που επικοινωνούν μεταξύ
τους και τα οποία οδηγούν, καθένα από αυτά, στην αίθουσα 2.
Η σημαντικότερη αίθουσα του ορόφου βρίσκεται ακριβώς πάνω από τον
προθάλαμο και έχει τις ίδιες διαστάσεις με αυτόν. Η επιμήκης αυτή
αίθουσα χωρίζεται σε τέσσερα τμήματα που καλύπτονται εναλλάξ από
και ο διαφορετικός χειρισμός της στέγασής τους επιβάλλεται από
στατικούς λόγους. Οι επιφάνειες στο εσωτερικό κοσμούνται με
γεωμετρικά σχέδια από κόκκινο χρώμα, ζωγραφισμένα κατευθείαν
πάνω στην επιφάνεια του βράχου. Η ζωγραφική αυτού του είδους
συναντάται πολύ συχνά στα μνημεία της Καππαδοκίας και πιστεύεται ότι δημιουργοί αυτού του διακόσμου ήταν οι ίδιοι οι τεχνίτες, αμέσως αφού ολοκλήρωναν τη λάξευση ενός χώρου. Ο βορινός τοίχος της αίθουσας
έχει καταρρεύσει στο μεγαλύτερο μέρος του, αλλά στα σωζόμενα
τμήματα υπάρχει εξωτερικός διάκοσμος με δύο σειρές καθ’ ύψος από
πεταλόμορφες τυφλές κόγχες, σε αντιστοιχία με τη μορφολογία της
όψης του ισογείου. Ένας αριθμός μικρών ανοιγμάτων στους τοίχους
αποτελεί μαρτυρία της μετατροπής του μοναστηριού σε περιστερώνα
κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, γεγονός που αναφέρεται
άλλωστε, με φανερή απαισιοδοξία, και από τον G. de Jerphanion.4
Στην ανατολική πλευρά της αυλής ανοίγεται η πόρτα που οδηγεί στο
εσωτερικό του ναού της Αναλήψεως, ο οποίος ακολουθεί τον τύπο του
σταυροειδούς εγγεγραμμένου, με τρούλο στο κεντρικό τμήμα του.
Πέντε ακόμα τρούλοι και ημικυλινδρικοί θόλοι καλύπτουν τα υπόλοιπα
είναι προσαρτημένο ένα ταφικό διαμέρισμα. Το εσωτερικό είναι
τον κύκλο της ζωής του Χριστού συνδυάζονται με πολυπληθείς μορφές
προφητών, αγίων και μαρτύρων.
ΙΙ (Paris 1925-1942), σελ. 421-422· Thierry, N., “Notes critiques à propos des peintures
rupestres de Cappadoce”, Revue des Études Byzantines 26 (1968), σελ. 337-366·
Wharton-Epstein, A., “The Fresco Decoration of the Column Churches, Goreme valley,
Cappadocia. A Consideration of their Chronology and their Models”, Cahiers Archeologiques
29 (1980-1981), σελ. 27-45· Rodley, L., Cave Monasteries of Byzantine Cappadocia
(Cambridge – New York – Melbourne 1985), σελ. 182-183, 223-224· Jolivet-Lévy,
C., Les églises byzantines de Cappadoce. Le programme iconographique de l’abside et de
ses abords (Paris 1991), σελ. 135.
(Louvain-la-Neuve 1987), σελ. 165-166· Restle, M., Byzantine Wall-Painting in Asia Minor I
(Greenwich, Conn 1967), σελ. 56-64.
of Byzantine Cappadocia (Cambridge 1985), σελ. 48-56.
de l’art byzantin Ι (Paris 1925-1942), σελ. 430.
| |
ΠΗΓΕΣ
ΙΔΡΥΜΑ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ
ΦΩΤΟ ΝΤ..ΟΣΕΡΜΑΝ
ΦΩΤΟ DIADYKTIAKH PYLH
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ 2010 μ.Χ
Aνάρτηση από:dimiourgia-epikinonia.blogspot.gr

0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου