Πρωτομαγιά. Από τις ελάχιστες γιορτές χωρίς θρησκευτικό περιεχόμενο που
έχουν διατηρηθεί ως τις μέρες μας, πιθανόν κατάλοιπο πανάρχαιων
προχριστιανικών δοξασιών σχετικών μετη γονιμότητα και την καρποφορία της
γης.
Χαρακτηριστικό ότι οι βασικές εκδηλώσεις
της, όπως η έξοδος των ανθρώπων στην ύπαιθρο μεσυνοδεία χορών και
τραγουδιών και το μάζεμα λουλουδιών για να πλεχτούνστεφάνια, τα οποία
στη συνέχεια κρεμιούνται σε εμφανή θέση των σπιτιών, συναντώνται ι στον
λαϊκό πολιτισμό πολλών ευρωπαϊκών λαών.
Στη Σουηδία,π.χ., την Πρωτομαγιά
οι χωρικοί μαζεύουν πράσινα κλαδιά που τα αναρτούνστα σπίτια τους, ενώ
τραγουδούν τραγούδια που μιλούν για ευφορία και ευτυχία. Σε χωριά της
Γερμανίας την 1η Μαΐου ένα κλαδί στολισμένο με ταινίες (το Maibaum)
τοποθετείται στην κεντρική πλατεία και γύρω τουστήνονται ξέφρενοι χοροί.
Ακόμη εκλέγουν το πιο όμορφο κορίτσι τουχωριού ως Βασίλισσα του Μαΐου
(Maikonigin), το οποίο και ντύνουν με κάτασπρο φόρεμα.
Ενα από τα
πιο τυπικά έθιμα της Πρωτομαγιάς, το μαγιάτικο κλαδί ή το στεφάνι,
είναι πιθανόν να έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα. Είναι γνωστό ότι
στην αρχαία Ελλάδα τέτοια κλαδιά ή στεφάνιατα χρησιμοποιούσαν πολύ
συχνά. Δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι δενέλειπαν από καμιά σημαντική
εκδήλωση του δημόσιου, ιδιωτικού ή θρησκευτικού βίου. Επιπλέον είναι
αξιοπρόσεκτο ότι η πιο σημαντική γιορτή ενός μήνα των αρχαίων, του
Θαργηλιώνος, που πάνω - κάτω αντιστοιχούσε με τον δικό μας Μάιο,
περιελάμβανε στα δρώμενά της τηνκατασκευή ενός κλαδιού ανάλογου με το
μαγιάτικο. Πιο συγκεκριμένα, στα Θαργήλια, γιορτή που έδωσε και το όνομά
της σ' ολόκληρο τον μήνα,σχημάτιζαν μια λατρευτική πομπή προς τιμήν του
Ηλίου και των Ωρών (Εποχών), που συντελούν τα μέγιστα στην ωρίμανση των
καρπών. Στην πομπή περιέφεραν ένα πράσινο κλαδί που μόλις είχε πετάξει
φύλλα. Το τύλιγαν με ταινίες και πάνω του κρεμούσαν σύκα, διάφορα
ψωμάκια και μικρά φλασκιά γεμάτα κρασί, λάδι και μέλι. Το κλαδί αυτό,
η«ειρεσιώνη» των γραπτών πηγών, μοιάζει εξαιρετικά με το πρωτομαγιάτικο
στεφάνι, και αυτό μας το βεβαιώνει και το γεγονός ότι σε παλιότερες
εποχές το τελευταίο το έφτιαχναν όχι με άνθη αλλά με κλαδιά οπωροφόρων
δένδρων που έφεραν καρπούς και στα οποία αναρτούσαν κρεμμύδια και
σκόρδα.
Η Ψευδο-ηροδότεια βιογραφία του Ομήρου μάς διασώζει και
τα λόγια που τραγουδούσαν τα παιδιά καθώς περιέφεραν την «ειρεσιώνη":
«Ερχόμαστε στο σπίτι ενός πλούσιου νοικοκύρη. Αφήστε τις πόρτες
ανοιχτές, γιατί μπαίνει ο Πλούτος και μαζί του η Χαρά και η Ειρήνη. Να
'ναι γεμάτα πάντα τα σταμνιά του και στη σκάφη του ζυμώματος το ζυμάρι
να φουσκώνει ψηλά. Ο γιος του σπιτιού να παντρευτεί, και η κόρη να
υφάνει ένα πανώριο υφαντό» (μτφρ.Ι. Κακριδή). Το καταστόλιστο αυτό κλαδί
στο τέλος της γιορτής το κρεμούσαν στις θύρες των ναών και των σπιτιών
τους. Εκεί το άφηναν ώσπου να ξεραθεί για να μπορεί να καεί και να
αντικατασταθεί την επόμενηχρονιά από ένα νέο.
Τα Θαργήλια ήταν
κυρίως αγροτική γιορτή. Στη διάρκειά της γινόταν προσφορά των πρώτων
καρπών της νέας συγκομιδής στους θεούς, ουσιαστικά ακάμωτων ακόμη, αφού
τη γιόρταζαν πριν από τον θερισμό. Με τέτοιες πράξεις ο άνθρωπος ήθελε
να ευχαριστήσει το θείο για όσα του πρόσφερε και να ζητήσει τη συνέχιση
της εύνοιάς του. Ωστόσο το ότι συμπεριλάμβανε στο πρόγραμμά της και μια
σκοτεινή καθαρτήρια τελετή η όλη γιορτή ήταν αφιερωμένη στον Απόλλωνα,
τον θεό της κάθαρσης δείχνει ότι ξεπερνούσε τον αγροτικό χαρακτήρα και
προσέγγιζε ακόμη και τον χώρο της μαγείας.
Πιο συγκεκριμένα, στη
διάρκεια της γιορτής επέλεγαν ένα ή δύο περιθωριακά άτομα, τους
γνωστούς«φαρμακούς» ή τα «καθάρματα» των πηγών και κτυπώντας και
πετροβολώντας τα, τα απομάκρυναν ως αποδιοπομπαίους τράγους έξω από τα
όρια της πόλης τους. Μερικές φορές μάλιστα αναφέρεται και θανάτωση των
«καθαρμάτων» (= των θυμάτων της κάθαρσης!). Ο καθαρμός ως προϋπόθεση για
να είναι πλούσια η νέα σοδειά και γενικά για να έχει επιτυχία κάθε νέα
αρχή είναι πολύ γνωστός σε πρωτόγονες κοινωνίες και όχι μόνον.
Το
πράσινο κλαδί με τα φύλλα του συμβόλιζε τη ζωή και την ανανέωσή της και
υποτίθεται ότι χάριζε στον κάτοχό του υγεία, καλή τύχη, ειρήνη, ευτυχία
και ευφορία. Ανάλογο συμβολισμό πρέπει πιθανόν να δούμε και στο
πρωτομαγιάτικο στεφάνι, ο οποίος στις μέρες μας δύσκολα μπορεί να
ανιχνευτεί, αφού για μας το στεφάνι αυτό δεν αποτελεί ίσως τίποτε
περισσότερο από μια ωραία και εύοσμη άνθινη σύνθεση. Μπορεί οι αρχαίοι
θεοί και οι ειδωλολατρικές δοξασίες να έχουν από καιρό σβήσει, ωστόσο
ορισμένα δρώμενα που σχετίζονταν με αυτά εμφανίζουν αξιοθαύμαστη αντοχή
στον χρόνο.
Αλλά δεν είναι μόνον το μαγιάτικο κλαδί που βεβαιώνει
για τη σχέση ανάμεσα στον προχριστιανικό και χριστιανικό Μάιο. Σε
πολλές χώρες που γνώρισαν ρωμαιοκρατία, όπως η Ελλάδα, υπάρχει μια
προκατάληψη για τον μήνα αυτόν, που γενικά θεωρείται μιαρός. Ετσι, π.χ.,
πιστεύουν ότι οι γάμοι που γίνονται στη διάρκειά του είναι
καταδικασμένοι σε αποτυχία. Το ίδιο ακριβώς συνέβαινε και στην αρχαία
Ρώμη. Στην εποχή μας για την αντίληψη αυτή προβάλλεται συνήθως η
δικαιολογία ότι ο Μάιος δεν μπορεί να είναι ευνοϊκός για τους νεόνυμφους
αφού πρόκειται για μήνα κατά τη διάρκεια του οποίου έχουν οργασμό οι
συμπαθητικοί γάιδαροι! Ωστόσο ο αρχικός λόγος της «απαγόρευσης» αυτής
είναι πιθανότατα τα Λεμούρια (Lemuria), μια πένθιμη οικογενειακή γιορτή
των Ρωμαίων, που τη γιόρταζαν στις 9, 11 και 13 Μαΐου. Σύμφωνα με τις
δοξασίες των αρχαίων και όχι μόνον, τα πνεύματα των νεκρών επανέρχονται
σε τακτά χρονικά διαστήματα στη γη και μπορούν να βλάψουν τους
ζωντανούς. Ετσι η κάθε οικογένεια όφειλε να φροντίζει για την περιποίηση
και το καλόπιασμα των δικών της νεκρών. Ενας μήνας που ήταν αφιερωμένος
στον παγερό κόσμο των νεκρών σίγουρα δεν ήταν ο καταλληλότερος για να
ακουστεί ο υμέναιος, το γαμήλιο τραγούδι.
Και κάτι για το όνομα
του μήνα Μάϊου. Αλλοι το συσχετίζουν με το επίθετο majus ( μεγαλύτερος),
είτε αυτό αναφέρεται στον Δία είτε στους συγκλητικούς που τιμούνταν τον
μήνα αυτόν. Αλλοι όμως το συσχετίζουν και με το όνομα της Μαίας, της
μάνας του Ερμή, θεωρώντας την προσωποποίηση της γης, της Μεγάλης Μητέρας
όλων.
Πρωτομαγιά και Βυζάντιο
Τα βυζαντινά χρόνια στην
Κωνσταντινούπολη πραγματοποιούνταν ειδική τελετή στο Στάδιο της πόλης
με την παρουσία του αυτοκράτορα στη διάρκεια της οποίας ο λαός
υποδεχόταν με ύμνους τον ερχομό της άνοιξης. Oι χρονογράφοι και οι
ιστορικοί, που κατέγιναν με την ιστορία της Eπτανήσου, διέσωσαν την
περιγραφή των εθίμων της Πρωτομαγιάς από την μεσαιωνική Κέρκυρα όπου
ήταν αληθινή τελετουργία! Το νησί από το 1272 ως το 1386 έμεινε κάτω από
την κυριαρχία των Aνδεγαυών, Γάλλων αρχόντων της Nεάπολης. Το νησί
χωρίστηκε σε μερίδια, σε τιμάρια και τα μοιράστηκαν οι Iταλοί και Γάλλοι
πολεμικοί αρχηγοί, που βοήθησαν τους Aνδεγαυούς στην κατάκτηση του
νησιού. Ένα από τα τιμάρια αυτά ήταν και«των Aτσιγγάνων», γιατί όλοι οι
Aτσίγγανοι, που ήταν τότε στην Kέρκυρα ήταν δούλοι της γης σ αυτό το
τιμάριο.
O Bαρώνος, που ήταν εξουσιαστής του τιμαρίου είχε το
δικαίωμα να φυλακίζει, να εξορίζει και να βασανίζει τους δούλους του
Aτσιγγάνους. Oι Aτσίγγανοι, λοιπόν, κάθε πρώτη του Mάη έμπαιναν στην
πόλη της Kέρκυρας όλοι μαζί. Mπροστά πήγαινε η σημαία με τα σήματα
ευγενείας του Bαρώνου και ακολουθούσαν μουσικά όργανα, φλογέρες και
τύμπανα. Έφερναν μαζί τους από την εξοχή κι ένα κορμό κυπαρισσιού,
στολισμένο με πολύχρωμα λουλούδια, κορδέλλες, μεταξωτά μαντήλια,
μπαμπάκι σε τούφες, κόκκινα αυγά του Πάσχα, κουκουνάρες, περιστέρια και
ορνίθια ζωντανά, φρούτα χρυσωμένα και κάθε τι που βγαίνει την άνοιξη. M
αυτόν τον μεγαλόπρεπο «Mάη» πήγαιναν έξω από το μέγαρο του Bαρώνου και
τον εγκωμίαζαν με στίχους. Την επόμενη της Πρωτομαγιάς ο Bαρώνος
επιθεωρούσε τους δούλους του κι εισέπραττε από τον καθένα τους τον
τιμαριωτικό φόρο: 17 άσπρα και 2 όρνιθες για κάθε παντρεμένο και 1 χρυσό
φλουρί για τον σημαιοφόρο.
Μερικά από τα πρωτομαγιάτικα αυτά
εξακολουθούν και σήμερα στην Kέρκυρα. Bέβαια, σήμερα δεν
υπάρχουν«τιμάρια» και δούλοι της γης... Mα σε πολλά χωριά διατηρείται
ακόμα και σήμερα το έθιμο του στολισμένου κυπαρισσιού. Eξακολουθούν και
σήμερα οι χωρικοί να στολίζουν ένα κυπαρίσσι με κίτρινα, κόκκινα και
πολύχρωμα λουλούδια, με κορδέλλες, με χρωματιστά μαντήλια και να το
περιφέρουν στα σπίτια και «να λένε το «Mάη».
Φτιάξτε το δικό σας πρωτομαγιάτικο στεφάνι
Ίσως
το μοναδικό ζωντανό ακόμα έθιμο από τη μέρα της Πρωτομαγιάς και μια
ευκαιρία να κάνετε ένα περίπατο λίγο έξω από τη πόλη, διασκεδάζοντας και
δημουργώντας το δικό σας στεφάνι όχι με λουλούδια του εμπορίου αλλά με
όσα αγριολούλουδα βρείτε. Το ότι θα το έχετε φτιάξει με τα χέρια σας,
ακόμα κι αν δεν έχει παρά μόνο μαργαρίτες, σίγουρα θα το κάνει
ξεχωριστό......
Θα χρειαστείτε 2-3 ευλύγιστα κλαριά, από λυγαριά ή
κληματόβεργες μήκους περίπου 1 μέτρου. Αν σας είναι δύσκολο να βρείτε,
θα καταφύγετε στη λύση του σύρματος. Λυγίστε τα κλαριά ή το σύρμα
δημιουργώντας έναν κύκλο, ώστε η μιά του άκρη να καλύψει την άλλη
περίπου κατά μια παλάμη και δέστε σφιχτά με σπάγγο ή σύρμα. Κάντε
ακριβώς το ίδιο με ένα ακόμα κλαρί, ή κομμάτι σύρμα που σε κάποια σημεία
θα περάσετε και θα στερεώσετε, μέσα από τον προηγούμενο κύκλο.
Αν
έχετε χρησιμοποιήσει σύρμα ντύστε το γύρω γύρω με ξερό χόρτο ή σκοινί
για να αποκτήσει ο κύκλος του στεφανιού περισσότερο όγκο. Αν βρείτε
λυγαριά ή κληματόβεργες ο σκελετός του στεφανιού σας είναι ήδη έτοιμος.
Για
τους "προνοητικούς", μια πολύ εξυπηρετική ιδέα είναι να δημιουργήσετε
ένα γερό σκελετό από λυγαριά ή οποιοδήποτε άλλο εύκαμπτο υλικό, που δεν
θα τον πετάξετε όταν μαραθούν τα λουλούδια σας, αλλά θα τον φυλάξετε για
το στεφάνι της επόμενης χρονιάς.
Κόψτε λουλούδια με μακρύ
κοτσάνι και δέστε τα με λεπτό σπάγγο πάνω στο στεφάνι, ή περάστε τα
ανάμεσα από τα κλαριά, πότε το ένα πίσω από το άλλο και πότε το ένα
δίπλα στο άλλο, επικαλύπτοντας κάθε φορά τα κοτσάνια των λουδουδιών και
τον σκελετό του στεφανιού, αυξάνοντας τον όγκο του μέχρι όσο εσείς
θέλετε.
Φτιάξτε θηλιά μ΄ ένα σκοινάκι στο κέντρο του κύκλου και
κρεμάστε το στη πόρτα του σπιτιού. Τώρα αν θέλετε να μείνετε πιστοί στην
παράδοση του εθίμου... θα πρέπει να προσθέσετε ένα φυτό ..αποτρεπτικό
του κακού, όπως το σκόρδο ή η τσουκνίδα και να το αφήσετε στη πόρτα σας
μέχρι του Αι Γιαννιού του θεριστή, που έκαιγαν τα μαγιάτικα στεφάνια
στις φωτιές.
madata.gr
logiosermis
Τα ήθη και τα έθιμα της Πρωτομαγιάς
Και ενώ συνεχίζονται οι συζητήσεις για τον αν η
σημερινή ημέρα είναι αργία ή απεργία, εμείς κάνουμε μία αναδρομή στο
πολύ μακρινό παρελθόν για να ανακαλύψουμε μαζί τις ρίζες αυτής της
γιορτής που υποδέχεται τον Μάη, τον μήνα που η φύση βρίσκεται στα
καλύτερά της.
Από τον Μάη του 1886 που τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν
διεκδικώντας 8ωρη εργασία με καλύτερες συνθήκες, η πρώτη Μαΐου έχει
καθιερωθεί ως ημέρα των εργατών. Είναι συνδεδεμένη με τους εργατικούς
αγώνες και αποτελεί φόρο τιμής στα πρόσωπα που χάθηκαν προκειμένου να
αφήσουν στις επόμενες γενιές παρακαταθήκη φυσιολογικές εργασιακές
συνθήκες. Σήμερα, για τον περισσότερους δεν είναι παρά μία αφορμή για
αποχή από την εργασία, για χαλάρωση και ανάπαυση, μία ευκαιρία να
βρεθούν κοντά στη φύση και μακριά από τη ρουτίνα της καθημερινότητας.
Ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς όμως, δεν είναι μία συνήθεια του 19ου
αιώνα. Έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα καθώς οι εκδηλώσεις που
γίνονταν είτε για τη Θεά Δήμητρα είτε για τον Διόνυσο είχαν σκοπό να
γιορτάσει ο κόσμος τη γονιμότητα των αγρών, την καρποφορία της γης, την
άνθιση της φύσης, το οριστικό τέλος του χειμώνα και τον ερχομό του
καλοκαιριού. Από την αρχαία Ελλάδα στο Βυζάντιο και ύστερα σε όλη την
Ευρώπη, την Πρωτομαγιά λάμβαναν χώρα πλήθος εορταστικών τελετών και
εθιμοτυπικών διαδικασιών πολλές εκ των οποίων έχουν παραμείνει ως τις
μέρες μας.
Στην Ελλάδα το πιο διαδεδομένο έθιμο είναι η δημιουργία του
πρωτομαγιάτικου στεφανιού από λουλούδια κομμένα από τους αγρούς.
Παραλλαγή του εθίμου εντοπίζεται και στην αρχαιότητα, όταν στο πλαίσιο
της εορτής των Θαργηλίων, οι συμμετέχοντες έπαιρναν ένα πράσινο κλαδί
που μόλις είχε πετάξει φύλλα, το τύλιγαν με ταινίες και επάνω του
κρεμούσαν σύκα, ψωμί, φλασκιά με λάδι, κρασί και μέλι, συμβολίζοντας την
ζωή, την υγεία, την καλή τύχη, την καλή σοδειά και την ευφορία. Στην
πάροδο των χρόνων, βέβαια, το έθιμο άλλαξε πολλές φορές για να πάρει
τελικά τη μορφή που έχει σήμερα. Στη σύγχρονη εποχή, απαλλαγμένοι από
τέτοιου είδους συμβολισμούς, το στεφάνι της Πρωτομαγιάς αποτελεί
περισσότερο μία ευχάριστη δραστηριότητα για τα παιδιά τα οποία
απολαμβάνουν την ημέρα χωρίς σχολείο και προσπαθούν να φτιάξουν το
ομορφότερο στεφάνι της γειτονιάς. Το κρεμούν στην πόρτα ή το μπαλκόνι
όπου και το κρατούν μέχρι τις 23 Ιουνίου, παραμονή του Αη Γιάννη του
Κλήδονα, οπότε και το καίνε.
Η παράδοση θέλει τους αγρότες να φτιάχνουν από μόνοι τους τα
πρωτομαγιάτικα στεφάνια με κάπως διαφορετικό τρόπο από αυτόν που έχουμε
συνηθίσει. Στη Σέριφο, ήδη από το βράδυ της πρωτομαγιάς, κρεμούν στην
πόρτα του σπιτιού τους ένα στεφάνι από λουλούδια, προσθέτοντας όμως και
τσουκνίδες, κριθάρι και σκόρδο. Στην Αγιάσο της Λέσβου, φτιάχνουν
στεφάνια από όλα τα λουλούδια και βάζουν μέσα "δαιμοναριά", άγριο χόρτο
με πλατιά φύλλα και κίτρινα λουλούδια για να δαιμονίζονται οι γαμπροί.
Στα μέρη της Μικράς Ασίας σε κάθε στεφάνι έβαζαν, εκτός από λουλούδια,
ένα σκόρδο για τη βασκανία, ένα αγκάθι για τον εχθρό κι ένα στάχυ για
την καλή σοδειά. Το μαγιάτικο στεφάνι στόλιζε τις πόρτες των σπιτιών ως
του Αϊ - Γιαννιού του Θεριστή και τότε, το καίγανε στις φωτιές του
αγίου.
Εκτός από το μαγιάτικο στεφάνι, σε κάποιες περιοχές της Ελλάδας
αναβιώνουν ακόμα και στις μέρες μας κάποια ενδιαφέροντα έθιμα που έχουν
λυτρωτικές, εξαγνιστικές ιδιότητες και κυρίως έχουν να κάνουν με την
καλοτυχία και την υγεία. Στην Κέρκυρα, ένα νησί που φημίζεται για τις
ξεχωριστές της παραδόσεις και για τους ανθρώπους της που παραμένουν
πιστοί σε αυτές, το Μαγιόξυλο έχει την τιμητική του. Οι κάτοικοι
περιφέρουν έναν κορμό κυπαρισσιού, σκεπασμένο με κίτρινες μαργαρίτες που
γύρω του έχει ένα στεφάνι με χλωρά κλαδιά. Με το μαγιόξυλο αυτό, οι
νέοι εργάτες ντυμένοι με κάτασπρα παντελόνια και πουκάμισα και κόκκινα
μαντήλια στο λαιμό βγαίνουν στους δρόμους, τραγουδώντας το Μάη.
Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας το πήδημα στη φωτιά είναι μία
απαραίτητη τελετουργική διαδικασία που θα αποτρέψει τις αρρώστιες
εξασφαλίζοντας την καλή υγεία. Νέοι και γυναίκες μεγάλης ηλικίας
μαζεύονται την παραμονή της Πρωτομαγιάς, μόλις δύσει ο ήλιος και ανάβουν
φωτιές με ξερά κλαδιά που έχουν συγκεντρώσει αρκετές μέρες πριν. Όσο η
φωτιά είναι αναμμένη οι γυναίκες χορεύουν κυκλικούς χορούς γύρω από τη
φωτιά και τραγουδούν παραδοσιακά τραγούδια για την Πρωτομαγιά. Τα νέα
παιδιά, αφού βρέξουν τα μαλλιά και τα ρούχα τους, πηδούν πάνω από τις
φωτιές σαν μία συμβολική πράξη που αποσκοπεί στο να διώξει τον χειμώνα
και την αρρώστια. Στην συνέχεια όλοι παίρνουν έναν δαυλό από φωτιά και
την πηγαίνουν στο σπίτι τους για να φύγουν όλα τα κακά.
Σήμερα Πρωτομαγιά, βγαίνουν τα φίδια απ΄ τη φωλιά, ούτε ήλιος να τα δει, ούτε μπροστά μου να φανεί
Στην Ήπειρο, την παραμονή της Πρωτομαγιάς, τα παιδιά πηγαίνουν στους
κήπους, χτυπώντας μαγειρικά σκεύη και λέγοντας μαγικά ξόρκια για να
διώξουν μακριά τα φίδια. Τα ξόρκια και τα μάγια είναι συνδεδεμένα με τον
μήνα Μάιο, γιατί κατά τα ρωμαϊκά χρόνια ο Μάιος ήταν ο μήνας
αφιερωμένος στους νεκρούς. Κρατώντας κάποια στοιχεία δεισιδαιμονίας
ακόμα και σήμερα, τον μήνα αυτό σε πολλά μέρη δεν γίνονται γάμοι, ενώ
πολλές νοικοκυρές έχουν φυλαγμένη μία από τις κουλούρες της Μ. Πέμπτης
στο εικονοστάσι, με σκοπό να καταναλωθεί την Πρωτομαγιάγια να
προστατεύονται τα μέλη της οικογένειας από τα μάγια.
Ένα πολύ θεατρικό έθιμο είναι η Ανάσταση του Μαγιόπουλου, που το
συναντάμε σε περιοχές όπως ο Βόλος, το Ζαγόρι Ηπείρου, ο Καστανιάς
Στυμφαλίας κ.α. Ανά περιοχές μπορεί να το ακούσετε ως Φουσκοδένδρι ή
Ζαφείρη. Ένας έφηβος παριστάνει στους αγρούς τον πεθαμένο Διόνυσο. Οι
κόρες του χωριού του τραγουδούν τον "Κορμό" ένα θρηνητικό τραγούδι με
σκοπό να τον αναστήσουν και μαζί με αυτόν και ολόκληρη τη φύση.
Η Πρωτομαγιά είναι μία από τις λίγες αργίες που δεν κρύβουν κάποιο
θρησκευτικό λόγο και οι ιστορικές πηγές αποκαλύπτουν ότι είναι ένα έθιμο
που εντοπίζεται από τα βάθη των αρχαίων χρόνων. Είτε πιστεύουμε είτε
όχι στις συμβολικές διαστάσεις των εθίμων αυτών, δεν παύουν να αποτελούν
ένα σημαντικό κομμάτι της λαογραφικής μας παράδοσης που αν μη τι άλλο
μας επιτρέπει να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα και να απολαύσουμε τη
φύση που βρίσκεται στα καλύτερά της.
Εσείς πού θα πιάσετε τον Μάη φέτος; Είτε βρίσκεστε σε κάποια μεγάλη
πόλη είτε στην επαρχία, η Ελλάδα είναι γεμάτη πράσινο και λουλούδια που
μας επιτρέπουν, έστω για το καλό, να φτιάξουμε το δικό μας
πρωτομαγιάτικο στεφάνι.
Καλό Μήνα!
πηγή:http://tvkosmos.gr/article.asp?newsid=2230963#.U2H4Zlcuwy4
.png "English"){kind=small}
