OI XΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ MAΣ - ΟUR CHRISTMAS STORIES

ΟΙ  XΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ   ΙΣΤΟΡΙΕΣ  ΜΑΣ

Αγαπημένοι ,  φίλοι  και αναγνώστες του blog μας,

Εν αναμονή των γιορτών, σκεφτήκαμε να μοιραστούμε

σκέψεις,  επιθυμίες και ιστορίες της καρδιάς μας για να

 μας κρατήσουν συντροφιά τα  κρύα  χειμωνιάτικα βράδια.

Θα ήταν μεγάλη μας χαρά, να συμμετέχετε σ’αυτό

 το Χριστουγεννιάτικο παιχνίδι.

Για να λάβετε μέρος, θα διαβάσετε πρώτα τα θέματα που

έχουμε σε κάθε ενότητα- ο σκοπός είναι να σας δώσουν ένα

έναυσμα, μία ιδέα για να χτίσετε

 τη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία σας  .

Μπορείτε  να γράψετε για όποια θέματα  θέλετε και

 όσο θέλετε, μπορείτε να γράψετε και ένα κείμενο

ολοκληρωμένο χωρίς ενότητες:

 OUR CHRISTMAS STORIES

Dear, friends and readers of our blog,

In anticipation of the holiday season, we thought we'd share

thoughts, desires and stories of our hearts to

keep us company on cold winter evenings.

It would be our great pleasure to participate in this

Christmas game.

To participate, you first read the threads

we have in each section-the purpose is to give you an ispriration , an idea to build

A Christmas Carol you.

You can write how, you'd like and

as much as you want, you can write a text

complete without sections:

1.     Ποια Χριστούγεννα θα σου μείνουν χαραγμένα στο νου; 

Γράψε μας δύο λόγια…

 (ή και περισσότερα ακόμη καλύτερα…) 

για τις γιορτές αυτές:

1st. Which Christmas will remain etched in your mind?Write us a few words ...(Or even better and more ...)holiday are:

2.     Πώς σκέφτεσαι  να περάσεις τις φετινές από τις

 γιορτές των Χριστουγέννων:

2nd. How do you think to spend this year than

Christmas celebrations:

3.     Τι  θα  ήθελες  να  σου φέρει  ο Άγιος  Βασίλης:

3rd. What would you like me to bring Santa Claus:

4.     Τι έχεις να θυμάσαι στην ιστορία σου 

από το 2013 που τώρα δύει;

4th. What do you remember the story

2013 sets now?

5.     Τι θα ήθελες να κάνεις και τι καλό να σου 

συμβεί στο 2014 που σε λίγο ανατείλει;

5. What would you like to do and what's good you wait to
happened in 2014 that eventually erupted?

Αφού ολοκληρώσετε τις σκέψεις σας  και τη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία σας, μπορείτε να τη στείλετε μέχρι την ημέρα των Χριστουγέννων 25.12.2013, στο email μας  pama32006@gmail.com με την ένδειξη:

 "για τις Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες ".
Όλες οι Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες και σκέψεις μας, θα αναρτηθούν στο blog μας κατά τη διάρκεια των εορτών. 

Όσοι φίλοι και αναγνώστες μας, θα συμμετέχουν στις «Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες μας», θα μας δώσουν τη χαρά να τους δωρίσουμε ένα μικρό 

συμβολικό δωράκι φτιαγμένο με μεράκι απ΄ τα χέρια μας.

After you complete your thoughts and A Christmas Carol, you can send your story with an  email to us pama32006@gmail.com  until Christmas Day, 25.12.2013 with thus: "Our Christmas Stories".
All Christmas stories and thoughts will be posted on our blog during  Christmas holidays.
Those friends and readers, we will participate in the "Our Christmas Stories" will give us the pleasure to donate a small symbolic gift made ​​with love by our hands.



7η, Χριστουγεννιάτικη Ιστορία τής αγαπημένης μας
      φίλης Μαρία-Έλενα από τον Πειραιά

http://glykia-zoi.blogspot.gr/

http://maria-elena-jewellery.blogspot.gr/

Δύο πολύ τυχερά παιδιά

          Μια φορά και έναν καιρό ζούσε στον Πειραιά μια οικογένεια με δύο παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Τα ονόματά τους ήταν Δημήτρης και Αφροδίτη και ήταν 14 και 13 χρονών αντίστοιχα. Περνούσαν πολύ καλά με τους γονείς τους οι οποίοι τους λάτρευαν κυριολεκτικά και ήταν μια πολύ ευτυχισμένη οικογένεια.

          Αρχές Δεκεμβρίου ο Δημήτρης και η Αφροδίτη με την βοήθεια των γονιών τους στόλισαν το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Έτσι κάθε βράδυ καθόντουσαν κάτω απ’ το δέντρο βλέποντας τα Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια να αναβοσβήνουν και περίμεναν να έρθει η παραμονή Χριστουγέννων για να πουν τα κάλαντα. Παραμονή Χριστουγέννων ο Δημήτρης και η Αφροδίτη ξεχύθηκαν στους δρόμους πολύ πρωί για να πουν τα κάλαντα. 

Οι γονείς τους δεν είχαν αντίρρηση να πάνε μόνοι τους μια που είχαν ο ένας τον άλλον και ήταν και αρκετά μεγάλα παιδιά για να φροντίσουν τον εαυτό τους. Χτύπησαν την πρώτη πόρτα και από μέσα τους αποκρίθηκαν:

-      Ποιος είναι;

-      Να τα πούμε;

-      Πείτε τα, τους είπαν και τους άνοιξαν την πόρτα τους και τους έβαλαν στο σπίτι τους.

Τα παιδιά μπήκαν στο σπίτι και ξεκίνησαν να λένε τα κάλαντα των Χριστουγέννων. Το σπίτι ήταν στολισμένο με διάφορα χριστουγεννιάτικα στολίδια και στο σαλόνι υπήρχε ένα μεγάλο Χριστουγεννιάτικο δέντρο με πολλές και ωραίες μπάλες. Στο τραπέζι υπήρχαν μελομακάρονα, κουραμπιέδες και δίπλες σε διάφορα σχέδια και πραγματικά δεν ήξερες τι να πρωτοδιαλέξεις για να φας.

Από ένα δωμάτιο όταν μπήκανε είδαν πως μπήκε ένα κοριτσάκι περίπου 13 χρονών που παρόλο που ήταν ωραία ντυμένο το βλέμμα της είχε κάτι πένθιμο.

Τους έβλεπε να λένε τα κάλαντα αλλά δεν συμμετείχε. Μόνο τους κοιτούσε και αναρωτιόταν αν ήταν αδέρφια ή φίλοι. Όταν τελείωσαν ο Δημήτρης και η Αφροδίτη τα κάλαντα οι οικοδεσπότες τους κέρασαν μελομακάρονα, κουραμπιέδες, δίπλες. Ο Δημήτρης πήρε ένα μελομακάρονο και η Αφροδίτη μια δίπλα μια που της άρεσαν πολύ. Το κοριτσάκι που καθόταν σκεφτικό τόση ώρα δεν είχε μιλήσει καθόλου. Όταν έφαγαν τα γλυκά τους και οι γονείς της τους έδωσαν και κάποια χρήματα στον καθένα τους ετοιμάστηκαν να φύγουν.

-      Πως σε λένε αγοράκι; είπε στον Δημήτρη.

-      Με λένε Δημήτρη και αυτή είναι η αδερφή μου η Αφροδίτη. Εσένα πως σε  λένε;

-      Το όνομά μου είναι Ιουλίτα και δεν έχω αδέρφια. Νοιώθω πολύ μόνη που   δεν έχω κάποιον να παίζω μαζί του. Εσείς είσαστε πολύ τυχεροί που έχετε ο ένας τον άλλον και παίζετε. Πόσο σας ζηλεύω. Θέλετε να κάτσετε λίγο να παίξουμε ή δεν μπορείτε;

-      Ιουλίτα μπορούμε να κάτσουμε να παίξουμε λίγο μαζί σου αλλά αν δεν έχουν αντίρρηση και οι γονείς σου θέλεις να έρθεις μαζί μας να πούμε τα κάλαντα;

-      Εμείς δεν έχουμε αντίρρηση. Μόνο να έρθετε νωρίς και να είσαστε συνέχεια μαζί, είπε ο πατέρας της Ιουλίτας.

-      Ααα τέλεια. Πάω να ντυθώ και έρχομαι παιδιά.

Καθώς η Ιουλίτα πήγε να ντυθεί ο Δημήτρης σκεφτόταν γιατί αυτό το κοριτσάκι ένιωθε τόσο μόνο του. Το να μην έχεις αδέρφια να παίζεις είναι μεν ένα πρόβλημα αλλά υπήρχαν και υπέρ όταν είσαι μοναχοπαίδι. Οι γονείς σου σε προσέχουν περισσότερο και σε αγαπάνε πολύ μια που δεν υπάρχει άλλο παιδί να τους κλέβει την αγάπη τους. Όλα τα παιχνίδια που παίρνουν τα παίζεις μόνο εσύ και δεν χρειάζεται να τα μοιραστείς με κανέναν και σου κάνουν όλα τα χατίρια.

Δεν είχε ιδιαίτερο πρόβλημα με την Αφροδίτη. Την αγαπούσε πολύ και χαιρόταν που είχε μια αδερφή αλλά μερικές φορές ήθελε να κάτσει μόνος του να παίξει και δεν γινόταν. Έπρεπε να παίζει με την Αφροδίτη και να την προσέχει όπως έλεγε ο πατέρας τους γιατί ήταν ο μεγαλύτερος. Δεν είχε ποτέ στιγμές για τον εαυτό του παρά μόνο όταν η Αφροδίτη έπαιζε με τις φίλες της στο δωμάτιό της ή πήγαινε στα σπίτια τους.   Η Αφροδίτη από την άλλη της άρεσε που είχε έναν αδερφό που την βοηθούσε σε ότι πρόβλημα και να είχε. Τον αγαπούσε και πίστευε πως ότι έλεγε  ο Δημήτρης ήταν το σωστό και όλοι οι άλλοι έλεγαν ψέματα. Θυμόταν την πρώτη μέρα που με τα μικρά της ματάκια τον είχε δει πάνω από την κούνια της να της χαμογελάει και συγκινιόταν. Από μικρή ήταν ο ήρωάς της και του είχε μεγάλη αδυναμία σε σημείο που ήθελε να πηγαίνει όπου πήγαινε αυτός. Κάτι που δεν μπορούσε να γίνει πάντα γιατί ο Δημήτρης ήθελε να πάει και κάπου με τους φίλους του.

Όταν βγήκε η Ιουλίτα ήταν και οι δύο στις σκέψεις τους που δε πήραν είδηση πως πέρασε από μπροστά τους.

-      Παιδιά πάμε; Έτοιμη είμαι.

-      Πάμε, είπε ο Δημήτρης και αφού πήραν τα χρήματα που τους έδωσαν οι γονείς της Ιουλίτας φύγανε.

Δεν ήξεραν προς τα πού να πάνε αλλά διάλεξαν έναν δρόμο και κατά σειρά άρχισαν να χτυπάνε τα κουδούνια. Παντού οι νοικοκυραίοι τους καλοδέχονταν. Τους πρόσφεραν γλυκά και τους έδιναν κάτι και για τα κάλαντα. Περνούσαν πολύ ωραία και δεν κατάλαβαν πότε μεσημέριασε. Κοιτάζοντας το ρολόι του ο Δημήτρης πρότεινε να πήγαιναν στο σπίτι τους να φάνε.

-      Ιουλίτα θέλεις να έρθεις στο σπίτι μας να φάμε και να συζητήσουμε;

-      Θέλω αλλά πρώτα να περάσουμε από το σπίτι μου για να το πούμε στους γονείς μου για να μην ανησυχούν. Τι λέτε;

-      Φυσικά και θα περάσουμε από τους γονείς σου Ιουλίτα. Είναι κρίμα να ανησυχούνε, είπε η Αφροδίτη.

Τελειώνοντας με τα κάλαντα πήγαν πάλι στο σπίτι της Ιουλίτας και ενημέρωσαν τους γονείς της πως θα πήγαιναν στο σπίτι τους για να φάνε και να συζητήσουν. Δεν είχανε αντίρρηση και έτσι πήγανε στο σπίτι τους όπου η γλυκιά τους μητερούλα τους είχε μαγειρέψει. Σύστησαν την Ιουλίτα στους γονείς τους που την καλοδέχτηκαν και κάθισαν στο τραπέζι σαν ευτυχισμένη οικογένεια και έφαγαν το φαγητό τους ευχόμενοι Καλά Χριστούγεννα ο ένας στον άλλον.

Μετά το φαγητό μέτρησαν τα χρήματά τους και τα έδωσαν στη μητέρα τους να τους τα φυλάξει. Τα παιδιά πήγαν στο δωμάτιο του Δημήτρη για να συζητήσουνε όπως είπανε και αργότερα να παίζανε και κανένα παιχνίδι.

-           Ιουλίτα πόσο χρονών είσαι; είπε ο Δημήτρης.

-      Είμαι 13 χρονών και πάω στην πρώτη γυμνασίου αλλά δεν έχω φίλους απ’ το σχολείο.

-      Γιατί δεν έχεις φίλους Ιουλίτα; Ποιος φταίει; Είπε η Αφροδίτη.

-      Οι γονείς μου επειδή πηγαίνω στο γυμνάσιο κοντά στο σπίτι μου τα παιδιά τους φαίνονται περίεργα και δεν με αφήνουν να κάνω φίλους και να τους καλέσω στο σπίτι. Νομίζουν πως παίρνουν Ναρκωτικά και φοβούνται να μην αρχίσω να παίρνω και εγώ.

-      Αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα. Οι γονείς σου δεν σου έχουν εμπιστοσύνη και πιστεύουν πως θα μπλέξεις με τα Ναρκωτικά. Δεν είναι αυτή όμως λύση. Πρέπει να κάνεις φίλους για να έχεις να παίζεις και να συζητάς με κάποιον, είπε η Αφροδίτη.

-      Θα ήθελες να έχεις έναν αδερφό ή μια αδερφή και να συζητάς μαζί τους ότι σε απασχολεί; είπε ο Δημήτρης.

-      Αν είχα αδέρφια οι γονείς μου δε θα φοβόντουσαν μη με χάσουν και ίσως και με άφηναν και εμένα να ζήσω λίγο την δική μου ζωή. Όμως η μητέρα μου όταν γέννησε εμένα, έπαθε μια μόλυνση και δυστυχώς δεν μπορεί να κάνει άλλο παιδί.

-      Ναι αλλά είσαι μόνη σου και έχεις όλη την αγάπη των γονιών σου και ότι τους το ζητήσεις θα στο πάρουν, είπε ο Δημήτρης.

-      Καλύτερα να είχα αδέρφια παρά τώρα που είμαι μόνη μου και δεν θα με ένοιαζε αν μοιραζόμουν την αγάπη των γονιών μου.

          Τα παιδιά με την συζήτηση είδαν πως πέρασε η ώρα και έπρεπε η Ιουλίτα να γυρίσει στο σπίτι της. Την πήγανε οι ίδιοι και μετά γύρισαν σπίτι τους όπου στο σαλόνι ο πατέρας τους  τα φώναξε κοντά του για να τους πει για τους Καλικάντζαρους. Ο Δημήτρης και η Αφροδίτη  φανερά ενθουσιασμένοι κάθισαν κοντά του στο τζάκι και ο μπαμπάς τους άρχισε την διήγησή του:

«Παραμονή Χριστουγέννων ως τα Θεοφάνια, ανεβαίνουν στη γη οι κακομούτσουνοι, ξερακιανοί και ζαβολιάρηδες καλικάντζαροι. Όλο το χρόνο ζουν στα έγκατα της γης, πελεκούν και πριονίζουν το δέντρο που τη στηρίζει. Παραμονή Χριστουγέννων, το δέντρο είναι έτοιμο να πέσει, να γκρεμιστεί ο κόσμος, κι οι καλικάντζαροι ανεβαίνουν στη γη.   Δώδεκα νύχτες πηδούν, χορεύουν κι αλωνίζουν παντού. Τρυπώνουν στα σπίτια, βρωμίζουν ρούχα και φαγητά, τα κάνουν όλα γης Μαδιάμ. Αν βρουν κάποιον στο δρόμο, τον βάζουν να χορέψει μέχρι να ξεβιδωθεί. άλλες φορές, μια τον πετούν ψηλά, μια τον βροντάνε κάτω. Αν τους μιλήσει, του παίρνουν τη μιλιά.   Τα βράδια οι άνθρωποι κρατούν αναμμένο το δαδί, γιατί οι καλικάντζαροι φοβούνται τη φωτιά. Το τζάκι μένει αναμμένο κι έξω απ’ τη πόρτα βάζουν ένα κόσκινο. Οι καλικάντζαροι αρχίζουν να μετρούν τις τρύπες. Καθυστερούν με το μέτρημα, κι όταν λαλήσουν τα κοκόρια, γίνονται καπνός. Τη μέρα όμως των Φώτων, ξανατρυπώνουν κάτω απ΄τη γη λέγοντας:

    -  Φύγετε να φεύγουμε, έρχεται ο ζουρλόπαπας  με την αγιαστούρα του και με τη βρεχτούρα του.

Κάτω απ’ τη γη, τι να δουν! Ο κορμός του δέντρου έχει ξαναθρέψει. Αρχίζουν ξανά να τον πριονίζουν.»

Τα παιδιά ευχαριστήθηκαν απ’ την διήγηση του πατέρα τους και πήγαν στα κρεβάτια τους για να κοιμηθούν.

Ξημερώνοντας Χριστούγεννα η μητέρα τους είχε ξυπνήσει πολύ νωρίς για να φτιάξει το Χριστόψωμο. Αφού το ζύμωσε το έψησε και το στόλισε με ένα σταυρό και κάθε λογής πλουμίδια από ζυμάρι, για να γίνουν πραγματικότητα τα όνειρά της οικογένειας. Το μεσημέρι το έβαλαν στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι και στόλισε γύρω του φρούτα ή ξηρούς καρπούς.

Ο Δημήτρης έβλεπε το χριστουγεννιάτικο τραπέζι και ήθελε να προτείνει κάτι αλλά δεν ήξερε πως θα το πάρουν οι γονείς τους. Όταν το αποφάσισε φώναξε την Αφροδίτη στο δωμάτιό του και της είπε να πούνε στους γονείς τους να φωνάξουν την Ιουλίτα και τους γονείς της για να μην είναι μόνοι τους. Της Αφροδίτης της άρεσε η ιδέα και έτσι έτρεξε να την πει στην μητέρα της.

-      Μαμά θα μπορούσαμε να καλέσουμε για το μεσημέρι την Ιουλίτα και τους γονείς της για να μην είναι μόνοι τους;

-      Αφροδίτη αν το θέλετε εσείς πηγαίνετε να τους πείτε πως θα ήταν μεγάλη μας τιμή να έρθουν να μας τιμήσουν.

Ο Δημήτρης και η Αφροδίτη φύγανε για το σπίτι της Ιουλίτας και οι γονείς τους σκεφτόντουσαν πόσο τυχεροί ήταν που είχαν τόσο καλά παιδιά.

Όταν φτάσανε στο σπίτι της Ιουλίτας οι γονείς της δέχτηκαν με χαρά την πρόσκλησή τους και αφού ετοιμάστηκαν μαζί με τον Δημήτρη και την Αφροδίτη  πήγανε στο σπίτι τους. Όταν φτάσανε κάνανε τις συστάσεις και για να μην κρυώσουν τα φαγητά καθίσανε στο τραπέζι.

Τα φαγητά σερβιρίστηκαν απ΄την μητέρα τους και τα παιδιά ήταν χαρούμενα απ’ τα πολλά φαγητά που βρισκόντουσαν στο τραπέζι. Στο τέλος ο μπαμπάς τους έκοψε το χριστόψωμο με πολλές ευχές και ξεκίνησαν να τρώνε.

Οι γονείς της Ιουλίτας αισθανόντουσαν πολύ υποχρεωμένοι αλλά και ευτυχισμένοι που τους είχαν καλέσει για φαγητό οι γονείς της Αφροδίτης και του Δημήτρη και δεν ήξεραν τι να κάνουν για να τους ευχαριστήσουν. Δεν μπορούσαν να σκεφτούν κάτι εκείνη την στιγμή αλλά ήταν σίγουρο πως όταν πήγαιναν στο σπίτι τους θα σκεφτόντουσαν.

-      Όλα ήταν φανταστικά είπε η μητέρα της Ιουλίτας. Τι θα λέγατε αύριο να κάναμε μια εκδρομούλα μέχρι την Σαρωνίδα και να σας κάναμε το τραπέζι στο εξοχικό μας.

Δεν πρόλαβε να μιλήσει κανένας από τους γονείς του Δημήτρη και της Αφροδίτης γιατί πήραν αυτοί το λόγο και συμφώνησαν λέγοντας πως θα περνούσαν φανταστικά. Οι γονείς λίγο αργότερα είπαν πως δεν είχαν αντίρρηση.

Όταν πέρασαν στο σαλόνι όλοι σερβιρίστηκαν από την οικοδέσποινα σπιτικά μελομακάρονα, κουραμπιέδες και δίπλες συζητώντας για τα παιδιά τους. Είδαν πως είχαν πολλά κοινά μεταξύ τους και αποφάσισαν να κάνουνε παρέα. Όμως όχι μόνο για τα παιδιά τους αλλά και για τους ίδιους που τους άρεσε πολύ η παρέα των άλλων.

Αυτοί οι άνθρωποι συνέχισαν να κάνουμε παρέα και να θυμούνται πάντα τα Χριστούγεννα που τους γνώρισαν και τους έδεσαν για πολλά χρόνια.

Αγαπημένη φίλη μας Μαρία-Έλενα
 πολύ όμορφη η Χριστουγεννιάτικη ιστορία σου 
ευχαριστούμε πολύ για την συμμετοχή και κατάθεση 
των Χριστουγεννιάτικων σκέψεων τούτες τις άγιες ημέρες...
Καλά Χριστούγεννα με αγάπη και λιγότερη φτώχια!!!

Παύλος & Μαριέτα

6η, Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του φίλου μας
 κ. Ντένη Κονταρίνη

http://hellascafe.blogspot.gr 

Το ουράνιο σημάδι, που οδήγησε τους τρεις Μάγους στο μακρινό τους ταξίδι.

“Με οδηγό τους το φως αστέρος ον είδον εν τη ανατολή” 
αναγράφεται στα ιερά βιβλία.  
“Αστρον λαμπρόν τους οδηγεί.”  τραγουδάει ο λαός μας.

Υπήρξε το αστέρι της Βηθλεέμ ή απλά προστέθηκε στο γεγονός της Γέννησης του Ιησού για να δώσει μια μεγαλοπρέπεια; Ήταν ένα ουράνιο φυσικό φαινόμενο ή ένα θαύμα του Θεού για τον ερχομό του Θεανθρώπου στη γη;

Οπωσδήποτε η ύπαρξη ενός τέτοιου λαμπερού και υπερμεγέθους αστέρα υπήρξε το κίνητρο για τον θαυμασμό και την πίστη των ανθρώπων αλλά και το κέντρισμα της επιστήμης για μια λογική εξήγηση.

Αν προσπαθήσουμε να συγκεντρώσουμε τις αποδείξεις των ερευνών που έχουν γίνει μέχρι σήμερα για το άστρο της Βηθλεέμ θα διαπιστώσουμε ότι είναι πάρα πολύ λίγες.

Το άστρο της Βηθλεέμ, το φωτεινό ουράνιο φαινόμενο που οδήγησε τους τρεις Μάγους στη φάτνη που γεννήθηκε ο Χριστός αποτελεί το μεγάλο μυστήριο και απασχολεί τους ανθρώπους, ιδιαίτερα τους επιστήμονες, για πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια.

Τι να συνέβει άραγε την Άγια εκείνη νύχτα στον ουρανό της Βηθλεέμ; Κανείς ακριβώς δεν γνωρίζει και κανείς δεν μπορεί να πει υπεύθυνα τι ακριβώς εσυνέβει.

Γεγονός είναι ότι όλοι οι επιστήμονες που ασχολήθηκαν με την ύπαρξη ή όχι του αστεριού, προβληματίστηκαν τόσο με την απόσταση που διένυσαν οι τρεις Μάγοι από την Χαλδαία μέχρι την Βηθλεέμ όσο και από την έλλειψη της ακριβούς ημερομηνίας της γέννησης του Ιησού.

Αστρονόμοι σε όλον τον κόσμο προσπαθούν  να εξηγήσουν το φαινόμενο σε συνδυασμό με κάποια από τα αστρονομικά φαινόμενα που είχαν παρατηρηθεί την εποχή της γέννησης του Χριστού. Οι θεωρίες που διατυπώθηκαν είναι πάρα πολλές χωρίς όμως καμία να δίνει μία λογικοφανή εξήγηση. Οι τρεις πιθανές, σύμφωνα με την γνώμη των επιστημόνων, είναι ότι επρόκειτο για κάποιον κομήτη ή κάποιον καινοφανή αστέρα και ακόμη ότι επρόκειτο για μια συνάντηση των πλανητών Δία και Κρόνου.

Ο φημισμένος αστρολόγος του 17^ου αιώνα, Γιόχαν Κέπλερ εξέδωσε το 1614 ένα βιβλίο με τον δικό του υπολογισμό της γέννησης του Χριστού στο οποίο γράφει. “Το άστρον αυτό δεν ήταν ένας κομήτης ή οποιοδήποτε άλλο άστρο, αλλά με έναν ιδιαίτερα θαυμαστόν τρόπον κινούνταν στο κατώτερο στρώμα της ατμόσφαιρας....για να οδηγήσει τους τρεις Μάγους από την Χαλδαία στην Βηθλεέμ.”

Πολλοί είναι αυτοί που αμφισβητούν τις σκέψεις αυτές του Κέπλερ αφού θα πρέπει να λάβει κανείς υπ΄όψη του τις θρησκευτικές προκαταλήψεις που επικρατούσαν τότε στην Ευρώπη.

Με το άστρο της Βηθλεέμ έχουν καταπιαστεί ακόμη και Κινέζοι επιστήμονες, και υπήρχαν πάρα πολλοί εκείνη την εποχή, οι οποίοι κατέγραψαν παρόμοια με το άστρο της Βηθλεέμ φαινόμενα. Μάλιστα στο χρονικό Chien-han-shu αναφέρεται ότι ένα αντικείμενο, πιθανώς νέο αστέρι, είχε παρατηρηθεί στον ουράνιο χώρο της Βηθλεέμ τον Μάρτιο του 5^ου πΧ. αιώνα και παρέμενε ορατό για πάνω από εβδομήντα ημέρες.

Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι το αστέρι αυτό, που αναφέρουν οι Κινέζει επιστήμονες, εμφανίστηκε κοντά στο αστέρι Theta Aquilae και παρέμεινε ακίνητο σε σχέση με τους κομήτες οι οποίοι εκινούντο

Το γεγονός ότι η ημερομηνία εμφάνισης του αστεριού, η μεγάλη διάρκεια ορατότητος και η θέση του στον ουρανό συμπίπτουν με τις θέσεις των Κινέζων επιστημόνων, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι μάλλον το αστέρι της Βηθλεέμ θα πρέπει να ήταν αυτό.

Από ελληνικής πλευράς με το φαινόμενο του αστεριού της Βηθλεέμ έχει ασχοληθεί ο καθηγητής της Αστρονομίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Χ. Βάρβογλης,
 ο οποίος αποκλείει την εμφάνιση κάποιου φωτεινού κομήτη ή κάποιου νέου άστρου την νύχτα της γέννησης του Ιησού και μάλλον φαίνεται να συμφωνεί με τις απόψεις των Κινέζων επιστημόνων.

Είναι γεγονός ότι οι φωτεινοί κομήτες, όπως και ένα καινοφανές άστρο, αποτελούν τα πιό φαντασμαγορικά φαινόμενα που μπορεί να είναι ορατά και με γυμνό μάτι και να προσελκύουν την προσοχή. Σύμφωνα με όλα τα στοιχεία που υπάρχουν και τις ιστορικές αναφορές, εκείνη την εποχή δεν έχει καταγραφεί πουθενά η εμφάνιση κάποιου νέου κομήτη. Υπήρχε όμως ένας καινοφανής αστέρας, περίπου τον 5^ο αιώνα πΧ αλλά αφ΄ενός δεν φαίνεται να ήταν ένα σπουδαίο αστρονομικό φαινόμενο, αφ΄εταίρου, ακόμη και αν αυτό ήταν το άστρο των Χριστουγέννων θα ήταν ορατό από πάρα πολύ κόσμο και όχι 
μόνο από τους τρεις Μάγους.

Δεν θα πρέπει να παραλείψουμε και το γεγονός ότι κάποιοι ερευνητές των Γραφών υποστηρίζουν ότι το άστρο της Βηθλεέμ δεν υπήρξε ποτέ στον ουρανό αλλά επρόκειτο απλώς και μόνο για το συμβολικό άστρο των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης για τον προσδοκώμενο Μεσσία.

Γύρω στα 1302 ο Ιταλός ζωγράφος Τζιόντο Ντι Μποτόνε ζωγραφίζει για πρώτη φορά το Χριστουγεννιάτικο αστέρι σε μια τοιχογραφία στο παρεκκλήσι Scrovegni στην Πάντοβα.Αυτή η ζωγραφιά είναι η πρώτη και πιό γνωστή αναπαράσταση του άστρου της Βηθλεέμ και από τότε έχει καθιερωθεί να αποτελεί ένα από τα πιό όμορφα στολίδια τις μέρες της μεγάλης χριστιανικής  γιορτής.

Αστέρι ή κομήτης, ουράνιο φαινόμενο ή σημάδι του μεγάλου γεγονότος της Γέννησης του Ιησού, το αστέρι της Βηθλεέμ αποτελεί πλέον ένα κύριο μέρος της μεγάλης γιορτής της Χριστιανοσύνης. Είναι το λαμπερό στολίδι που οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, με κάποιο δέος αντικρίζουν τις μέρες της μεγάλης γιορτής να στολίζει τα σπίτια, τους δρόμους, τα παράθυρα, τους τοίχους. 
Αστέρια φωτεινά, μικρά και μεγάλα στέλνουν στις
 καρδιές όλων το μεγάλο μήνυμα.  “Εγεννήθει Χριστός”.

Χρόνια σας πολλά καλές και ευτυχισμένες γιορτές.

Ντένης Κονταρίνης.

Ντένη φίλε μου, σ'ευχαριστούμε για το αναλυτικό και εμπεριστατωμένο άρθρο σου. Το άστρο της Βηθλεέμ ήταν και θα είναι δια μέσου των αιώνων συμβολικά η αρχή του χαρμόσυνου γεγονότος της Γέννησης του Θεανθρώπου. Αυτό που έριξε άπλετο φως στην Ανθρωπότητα και οδήγησε στη γέννηση του Χριστού.    Καλά Χριστούγεννα με αγάπη και υγεία
προσωπική και οικογενειακή.
Με εκτίμηση
Παύλος-Μαριέτα 
--------------------------------------------------------------------
5η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία από τη Μαριέτα της Δημιουργίας & Επικοινωνίας
http://dimiourgia-epikinonia.blogspot.gr/2013/12/blog-post_2835.html

Όλα ξεκίνησαν στις αρχές Δεκεμβρίου, με το στολισμό του δέντρου και  το πολυπόθητο γράμμα στον ΄Αγιο Βασίλη.  Ο γιός μου μόλις  5 ετών στο νηπιαγωγείο, μη γνωρίζοντας γραφή , έκοψε από τα διαφημιστικά φυλλάδια της εταιρείας το δώρο που ήθελε, το έβαλε στο φάκελο και για να μην κάνει λάθος ο ΄Αγιος κόλλησε έξω από το φάκελο, μια μικρή φωτογραφία του και τη φωτογραφία του Αγίου Βασίλη … 

Στολίσαμε το δέντρο και στην κορυφή, αντί για αστέρι, βάλαμε το γράμμα για να έρθει ο Άγιος να το πάρει ώστε  να δώσει την παραγγελία στους βοηθούς του να το ετοιμάσουν.

Κάθε πρωί, τρεχάτος ο Π. πήγαινε στο δέντρο, να δει αν έλειπε το γράμμα, αν ο Άγιος ήρθε. (βάζαμε έναν κουραμπιέ και ένα ποτήρι κονιάκ για να πιει ο Άγιος γιατί κρύωνε επειδή ήταν βράδυ και πεινούσε). «Αχ,  μαμά, ακόμη δε βρήκε το σπίτι μας… μήπως δεν έρθει σε μένα;» η αγωνία του Π. Του εξηγούσα, ότι δεν μπορεί, θα έρθει, αυτός ο καλός Άγιος, δεν ξεχνά κανένα παιδάκι. 

Ένα πρωί, φωνές, «τλέχα μαμά, ήλθε ήλθε, έφαγε και το κουμπαριέ, ήπιε και το κρασάκι…τλέχα μαμά». 

Ηρέμησε το παιδί… τώρα άλλος καημός … πότε θα έρθει… μήπως μπερδέψει το σπίτι και δεν με βρει γιατί δεν έγραψα το δρόμο μας, «αχ , του χρόνου που θα πάω στο μεγάλο σχολείο του Νίκου(ο μεγαλύτερος ξάδελφος, μοντέλο προς μίμηση), θα μάθω πρώτα πρώτα το δρόμο μας να γράφω». 

Ηρθε επιτέλους η παραμονή των Χριστουγέννων-25^η Δεκεμβρίου και ενώ ήμασταν στο τραπέζι και τρώγαμε το βράδυ, χτυπάει η πόρτα, λέω εγώ, «να πάω να δω, τέτοια ώρα ποιος είναι;» 

Ανοίγω και μπαίνει μέσα ένας χοντρούλης Άγιος με μακριά άσπρα γένια και μια κόκκινη στολή, «καλησπέρα, μήπως μένει εδώ ο μικρός της φωτογραφίας;»… δε χρειάστηκε να φωνάξω… τρεχάτος ήρθε, «εγώ είμαι Αη Βασίλη μου…». Του λέει ο ΄Αγιος, «τι κάνεις; Πώς σε λένε;» Το παιδί από την ταραχή του έχασε τη φωνούλα του…, «πάρε το δώρο σου και να παίξεις πολύ στη νέα χρονιά…» ο Π. του λέει, «Ναι σα παίζω και του χρόνου θα σου γράψω και το δρόμο μας για να μη χαθείς, θα ξέρω να τον γράφω…» και τρεχάτος έσκισε το χαρτί για να πάρει το δώρο του μια πυροσβεστική που ήταν η αγαπημένη του. 

Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκε αγκαλιά με την πυροσβεστική και ένα γαλήνιο χαμόγελο στο γλυκό παιδικό του προσωπάκι. Ήταν Χριστούγεννα του 2001.

---------------------------------------------------------------------------
4η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία - Σκέψεις 
από το Νίκο Μουσαβερές - 
http://parathuro.blogspot.gr/

http://antithetoikosmoi.blogspot.gr/

"Θυμάμαι κάποια Χριστούγεννα που πέρασα όμορφα.Δε μπορώ όμως να ξεχωρίσω κάποιο απ' όλα για να περάσει και μείνει στην ιστορία σαν αξέχαστο.Κρατάω μόνον την ομορφιά τους και γι' αυτό δε θέλω να τα ξεχωρίσω!Τα πιο πολλά βρίσκονται σε παλιές εποχές τότε που ήμασταν πιο αθώοι, αυθεντικοί και ξένοιαστοι.Από φέτος έχω πάψει να κάνω σχέδια για τη ζωή, πόσο μάλλον για τα Χριστούγεννα.Για μένα είναι ακόμα μακρινά κι αποτελούν ένα απλό ξεγέλασμα.Μόνο αυτοσχεδιασμούς της στιγμής μπορώ να κάνω από δω και πέρα.Αν κι εφόσον είμαστε καλά μέχρι τότε, κάτι θα βρω, αν κι έχω κάτι υπόψη μου!Ο Αϊ Βασίλης έχει φαίνεται μεγαλώσει αρκετά κι έγινε πλέον βαρύκοος.Τόσα χρόνια άλλα του ζητούσα κι άλλα μου έφερνε.Οπότε φέτος λέω να μην ευχηθώ τίποτα για μένα.Υγεία, αγάπη κι ειρήνη θα ευχηθώ μόνο σ' ολόκληρο τον κόσμο.Το έτος που έφυγε, ενώ ήρθε στην αρχή με καλή διάθεση, στην πορεία εξελίχθηκε αληθινός εφιάλτης.Είδα το χάρο με τα μάτια.Έφτασα στο παραένα να χάσω αγαπημένο μου πρόσωπο.Γι' αυτό φέτος τη νέα χρονιά θα 'θελα(πρώτα ο Θεός) να ζήσω όλα όσα δεν πρόλαβα.Να νιώσω σαν ένα μικρό παιδί.Να ρουφήξω όλες τις απολαύσεις και τις ξενοιασιές της.Απ' τα πιο απλά μέχρι τα σύνθετα και πολύπλοκα.Να γνωρίσω και να γνωριστώ… και γιατί όχι να γίνουμε όλοι μας μια παρέα και να συναντηθούμε.Δεν ξέρω πως και που θα βρίσκομαι.Δεν ξέρω καν τι μου επιφυλάσσει πλέον η μέρα, χρονιά ή ακόμα το μέλλον ολόκληρο.Γι' αυτό δε θέλω κανένα κακό και κανένα καλό… όχι μόνο σε μένα, αλλά και σ' όλον τον κόσμο.Την υγεία και την ησυχία μου θέλω, όπως και να 'μαι… αυτή και μόνο μου φτάνει κι αναπνέω!"



Αγαπητέ μου φίλε, σ'ευχαριστούμε πολύ για την μεγάλη προσπάθεια που έκανες να μας στείλεις τις σκέψεις σου για τις γιορτές. Είναι πολύ σημαντικό που οι μεγάλες δυσκολίες ξεπεράστηκαν και πλέον η κατάσταση είναι αντιμετωπίσιμη. Αυτό γίνεται παράδειγμα για να αξιολογήσουμε πόσο σημαντικό είναι οτι ξημερώνει η μέρα και βλέπουμε το φώς του ήλιου. Να καταλάβουμε την αξία του καλημέρα και τη δύναμη που κρύβει η  αγκαλιά της καληνύχτας. ΄Ονειρα καλέ μου φίλε, κάνεις και αυτό με χαροποιεί στις σκέψεις σου, το πιό κοντινό και κοινό μας όνειρο είναι το "το ταξίδι που λέγαμε ..." και ένα καλό που συνέβη στη χρονιά που πέρασε είναι οι νέοι φίλοι που ήρθανε στο δρόμο μας και μας βοηθάνε να ονειρευτούμε και να πραγματοποιήσουμε πολλές φορές,  μια ζεστή κουβέντα, ένα ποτήρι τσίπουρο στην πλατάνα του χωριού, ένα τηλέφωνο που χτυπά για να πούμε ενα γειά... Καλή σου μέρα και Μια καλή και γερή Νέα Χρονιά. Με την αγάπη μας και τη σκέψη μας κοντά σας, Μαριέτα-Παύλος. 
----------------------------------------------------------------------------------
3η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία 
από τη Μαρία Nικόλ  Λιακοπούλου - http://dimiourgiesstoxeri.blogspot.gr/

Χριστούγεννα στη Βενεζουέλα

Τα Χριστούγεννα είναι και δική μου αγαπημένη γιορτή ! Η γέννηση του Θείου βρέφους , αναγεννά  στην ψυχή πολλά συναισθήματα σκονισμένα!

Τα Χριστούγεννα των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων ( λόγω καταγωγής) τα έχω ζήσει στην Βενεζουέλα . Οι Βενεζολάνοι είναι άνθρωποι εξωστρεφείς που αγαπούν την μουσική , τον χορό και τις γιορτές! Τέλος Νοέμβρη γινόταν ο στολισμός των σπιτιών και των καταστημάτων ( που είχαμε και εμείς). Τις μέρες αυτές δουλεύαμε σε ρυθμούς τρελούς , με τη μουσική στη διαπασών και μόνο Χριστουγεννιάτικα τραγούδια και κυρίως το  Feliz Navidad.

Εκεί λοιπόν με την ζέστη και με ρούχα άκρως καλοκαιρινά  προετοιμάζαμε τα Χριστουγεννιάτικα εδέσματα , εμπνευσμένα και από τις δυο πατρίδες. .

Κύρια πιάτα  Hallacas Venezolanas, paella και η χειροποίητη  Sangria. Συνήθως περνούσαμε με φίλους  κυρίως όταν οι γονείς επέστρεψαν στην Ελλάδα . Η ανταλλαγή των δώρων μας γινόταν με επιφωνήματα χαράς και ενθουσιασμού .

Χριστούγεννα 1996

Τα ωραιότερα και πιο ζεστά Χριστούγεννα . Και τα τελευταία που περάσαμε στη γενέτειρά μου !

Ανήμερα των Χριστουγέννων περάσαμε στο ράντσο του αγαπημένου μας φίλου  Jose Luis .

Αποχαιρετιστήριο πάρτυ , εφ΄ όσον επρόκειτο να μετοικήσουμε στην Ελλάδα .

Δεν έχω λόγια , ούτε είναι δυνατόν να περιγράψω το πλήθος των συναισθημάτων μου .

Αγκαλιές ζεστές , φίλοι ,δάκρυα , συγκίνηση ,αγωνία για την επιστροφή , αμέτρητα δώρα και σημειώσεις .

Χριστούγεννα στην Ελλάδα

Τα πρώτα μου  Χριστούγεννα  μου φάνηκαν ανιαρά , εφ΄όσον  δεν θύμιζαν την ενέργεια και την ζωντάνια των προηγούμενων χρόνων . Αδιανόητο μου φάνηκε να στολίζουν το δέντρο λίγες μέρες πριν  , τώρα βέβαια άλλαξαν και εδώ και γιορτάζονται   για περισσότερες μέρες.

Εκείνο που αγάπησα είναι ο Εκκλησιασμός την παραμονή των Χριστουγέννων , τα τροπάρια μα κυρίως τα κάλαντα . 

Η  γενικότερη κρίση που περνά η πατρίδα μας  , οικονομική αλλά και αξιών μας πληγώνει όλους  και εκείνο που μου μένει από το 2013 είναι οι πεινασμένοι άνθρωποι , οι άνεργοι , οι παγωμένοι , οι νεκροί  και η αναλγησία του κράτους .

Προσωπικά για το 2014 επιθυμώ ¨

λιγότερη πείνα 

λιγότερη ανεργία 

καθόλου αυτοκτονίες

δύναμη και θάρρος να αποκαθηλώσουμε  όσους με την ψήφος μας ενθρονίσαμε!!

Ευχαριστώ για την  πρόσκληση

Με την αγάπη μου 

Μαρία-Νικόλ Λιακοπούλου

Αγαπητή μας Μαρία-Νικόλ, ένα μεγάλο ευχαριστώ για τη θετική σου ανταπόκριση στο Χριστουγεννιάτικο κάλεσμα. Μέσα από τις εικόνες που τόσο παραστατικά μας περιγράφεις, ξετυλίγονται η ζεστασιά και το ταμπεραμέντο ενός λαού δυναμικού, που χορεύει στο ρυθμό της ζωής και της αγάπης. Είναι μεγάλη περιουσία αυτές οι αναμνήσεις και οι εμπειρίες που έχεις αποκομίσει από τη μετάβασή σου και στις δύο χώρες και στις δύο κουλτούρες. Εύχομαι ότι καλύτερο έχεις στην καρδιά σου να σου δίνει πνοή και πλάνο ζωής για να χτίσεις ένα φωτεινό αύριο. Ευχαριστούμε για τη δύναμη σου να μοιραστείς μαζί μας τόσες ομορφιές αλλά και τον πόνο και τις αγωνίες σου για τις δυσκολίες οικονομικές και κοινωνικές που βιώνει τούτος ο πονεμένος τόπος και οι άνθρωποι που τον κατοικούν. Σε φιλώ και σου ευχόμαστε ότι καλύτερο στη νέα Χρονιά ... λιγότερος πόνος στην ανθρωπότητα... για να νοιώθουμε όλοι καλύτερα. Μαριέτα-Παύλος. 

------------------------------------------------------------------------------------------------------

2η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία από το Χαμομηλάκι - http://hamomilaki.blogspot.gr

 07/12/2013

Οδός Αγάπης

 Χριστουγεννιάτικο «παραμύθι»

Οι κάτοικοι της μικρής χιονισμένης πόλης, σαν ήρθε η παραμονή των Χριστουγέννων, ένιωσαν ότι φέτος κάτι περίεργο συνέβαινε... ότι κάτι έλλειπε... κάτι πολύ σημαντικό....
Το ένιωσε ο ζαχαροπλάστης, που τα μελομακάρονά του έβγαιναν από το φούρνο αλμυρά. Το ένιωσαν όσοι στόλιζαν τα χριστουγεννιάτικα δέντρα και, αντί για πολύχρωμα στολίδια, κρεμούσαν γκριζωπά κουρελάκια... το ένιωσαν και οι δρόμοι, που αντί να φορούν τα γιορτινά τους, ήταν βρώμικοι, σιωπηλοί και θλιμμένοι.
Πρωί - πρωί, ο μικρός Πέτρος ντύθηκε με ζεστά ρούχα, πήρε το τρίγωνό του και βγήκε, όπως και τα άλλα παιδιά, να πει τα κάλαντα.
Πρώτα πήγε στο ζαχαροπλάστη. Τον βρήκε στεναχωρημένο να προσπαθεί να καταλάβει γιατί κάθε φουρνιά με μελομακάρονα έβγαινε πιο αλμυρή από την προηγούμενη, γιατί οι κουραμπιέδες ήταν άνοστοι σήμερα το πρωί και σκληροί σαν πέτρα. Είχε βάλει το καλύτερο, το πιο αγνό βούτυρο.

Είχε καβουρντίσει τα πιο άσπρα αμυγδαλάκια. Κι όμως οι κουραμπιέδες ήταν χάλια. Όσο για τις δίπλες; Αδύνατον να διπλωθούν και να ρουφήξουν το μέλι.
— Να τα πούμε; ρώτησε ο Πέτρος.
— Και δεν τα λες, απάντησε αδιάφορα ο ζαχαροπλάστης.

Ο Πέτρος πάγωσε όταν άρχισε να χτυπά το τρίγωνό του...ο ήχος δεν ήταν ο σωστός!!! τα λόγια, που έλεγε ήταν κι αυτά... λάθος!!! Αν ήταν δυνατόν!!! 
Είχε ξεχάσει τα κάλαντα!!!
Δεν ήταν, όμως, ο μόνος... και τα άλλα παιδιά και ο Σπύρος και η Ελένη και ο Νίκος τα είχαν ξεχάσει και γεμάτα απορία ζητούσαν από τους μεγάλους να τους τα θυμίσουν. 
Η απάντηση, που έπαιρναν πάντοτε η ίδια :
— Κάτσε να δεις πώς είναι; Να κάπως έτσι ... αχ δεν είμαστε καλά!! Απίστευτο!!! Δεν τα θυμάμαι....

Τα παιδιά προβληματισμένα και πολύ στεναχωρημένα αποφάσισαν να πάνε στη δασκάλα τους.
Η δασκάλα τα άκουσε προσεκτικά. Πράγματι, και εκείνη είχε αισθανθεί ότι φέτος τα Χριστούγεννα ήταν περίεργα και παραξενεύτηκε που κανείς από τους μεγάλους δεν θυμόταν τα κάλαντα.
Όταν η Ελένη της ζήτησε να τους τα θυμίσει, εκείνη μούδιασε και γεμάτη κόκκινη ντροπή έκατσε στην καρέκλα της... ούτε αυτή τα θυμόταν. Η απογοήτευση ήταν μεγάλη. Μαζί με τα παιδιά άρχισε να ψάχνει στη βιβλιοθήκη της μέσα σε βιβλία μικρά και μεγάλα, παλιά και καινούργια... αλλά πουθενά τα κάλαντα!! Έλλειπαν από τις σελίδες. Φόβος κυρίευσε τη δασκάλα. Κάτι κακό είχε συμβεί γι΄ αυτό τα κάλαντα έλλειπαν και κανείς δεν τα θυμόταν, γι αυτό, φέτος, τα Χριστούγεννα ήταν περίεργα... κάτι που μόνο ένα μεγάλο μυαλό θα μπορούσε να εξηγήσει.

Ο Πέτρος μόλις το άκουσε σηκώθηκε. Ήξερε που έπρεπε να πάει. Ο Δρ Λι-γά-κι Μυαλωμένος ήταν ο μεγάλος επιστήμονας της πόλης, αυτός, ίσως, καταλάβαινε το πρόβλημα. Αν και ήταν λιγάκι ντροπαλός με τις επισκέψεις στο εργαστήριο του, δέχτηκε με χαρά τον Πέτρο και άκουσε το πρόβλημα.
— Και εγώ παρατήρησα ότι αυτά τα Χριστούγεννα είναι διαφορετικά και περίεργα, είπε ο Δρ Λι-γά-κι Μυαλωμένος και άρχισε να πηγαίνει πάνω κάτω στο εργαστήριό του σκεφτικός. Περπάτησε... σκέφτηκε... περπάτησε... ξύστηκε... ξανασκέφτηκε και απάντησε:
— Μα βέβαια!!! Κάποιος έκλεψε τα κάλαντα! Κάποιος έκλεψε τα κάλαντα και δημιούργησε αυτή την αναποδιά !!! έτσι εξηγείται γιατί τα Χριστούγεννα είναι φέτος περίεργα!

Ο Δρ Λι-γά-κι Μυαλωμένος είχε για άλλη μια φορά δίκιο. Το ερώτημα που έμενε ήταν ποιος το έκανε;; Και στο ερώτημα αυτό, ο μόνος που μπορούσε να απαντήσει ήταν ο Καίσαρας ο σούπερ υπολογιστής του επιστήμονα, που όμως, ο κακόμοιρος, είχε κολλήσει ιό και έβηχε τυλιγμένος σ’ ένα ζεστό κασκόλ.
— Λοιπόν, Καίσαρα, ποιος έκλεψε τα κάλαντα των Χριστουγέννων; Ρώτησε ο Δρ Λι-γάκι Μυαλωμένος.

Ο Καίσαρας έβηξε, φτερνίστηκε ανέβασε πυρετό και αφού άλλαξε διάφορα χρώματα στην οθόνη του απάντησε:
— Τα κάλαντα τα έκλεψε ο τρελομαέστρος ΡΕ-ΦΑ-ΛΑ.
Ο Δρ Λι-γάκι Μυαλωμένος είχε ακούσει γι΄ αυτόν. Ήταν ένας παράξενος κύριος, που δεν κυκλοφορούσε ποτέ τη μέρα, λίγοι τον ήξεραν και έμενε στην κορυφή του λόφου, έξω από την πόλη, στον πύργο του, τον Πύργο Τρομπόνι. Ο Πέτρος αποφάσισε να πάει και θα πήγαινε μόνος του, τόσο θαρραλέος ήταν!!

Είχε αρχίσει να βραδιάζει όταν ο Πέτρος έφτασε στο κατώφλι του Πύργου Τρομπόνι. Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη και μπήκε μέσα. 
Μπροστά του, σε μια τεράστια αίθουσα ήταν στρωμένο ένα τεράστιο τραπέζι και σε μια γωνιά του ένας παράξενος άνθρωπος καθόταν και ρούφαγε με θόρυβο τη σούπα του.
— Καθίστε ξένοι... ελάτε... γευματίστε μαζί μου αν θέλετε... μη δίνετε σημασία στους φρουρούς μου... έχουν σκουριασμένα μυαλά... εγώ ξέρω να ξεχωρίζω το καλό από το κακό, και εσείς είστε καλοί... ελάτε... καθίστε.
Ο Πέτρος πήρε το λόγο
— Μαέστρο μου, σας ευχαριστώ για την πρόσκληση αλλά βιάζομαι πολύ... πρέπει να βρούμε τα Κάλαντα. Τα Κάλαντα των Χριστουγέννων. Αν τα έχετε πάρει, κατά λάθος βεβαια, θερμά σας παρακαλούμε να μας τα επιστρέψετε....
— Τα Κάλαντα; Ααα ναι... κάτι θυμάμαι... το κλειδί του Σολ τα πήρε και έφυγε... το τεμπέλικο άσχημο κλειδί, που δεν κάνει τίποτα άλλο όλη μέρα παρά να κλαίει, τα πήγε, εδώ και καιρό, στην άλλη πλευρά της πόλης, στο δρόμο που δεν έχει όνομα.
— Μα τη Φα δίεση, τι σημαίνει αυτό; Πετάχτηκε ένα βιολί από τη γωνία και αγκάλιασε τον Πέτρο. Υπάρχει κανένας δρόμος στο χωριό που δεν έχει όνομα;
— Δεν ξέρω τι να πω, είπε ο Πέτρος, σαστισμένος. Πρώτη του φορά έβλεπε ένα βιολί να μιλάει, να κινείται σαν άνθρωπος.
— Έχω γυρίσει όλο το χωριό και ξέρω όλους τους δρόμους και τα ονόματά τους. Κανένα δρόμο χωρίς όνομα δε γνωρίζω.
— Θα έπρεπε όλοι σας, μικροί και μεγάλοι, να τον ξέρετε, απάντησε ο Τρελομαέστρος, αυτό είναι το πρόβλημά σας. Δεν έχει όνομα επειδή θέλετε να τον αγνοείτε. 

Αλήθεια πες μου, Πέτρο, τα ονόματα των δρόμων του χωριού.
— Ο κεντρικός δρόμος είναι ο δρόμος της Χαράς. Αριστερά και δεξιά του είναι οι δρόμοι της Ευτυχίας και της Ανεμελιάς. Και οι τρεις βγάζουν στην πλατεία του Γέλιου και από εκεί λοξά αριστερά ξεκινούν οι δρόμοι τηςΠλάκας, της Καλοπέρασης και της Ηρεμίας. Στα δεξιά ο ανηφορικός δρόμος της Γαλήνης μας βγάζει στο μεγάλο πάρκο της Δροσιάς με τα πολλά νερά και τα μεγάλα πλατάνια.
— Είσαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος;
— Ναι είμαι.
— Ποτέ κανένας σας στο χωριό δεν ενδιαφέρθηκε να ψάξει και να βρει το δρόμο που δεν έχει όνομα. 

Ελάτε θα σας δώσω το δικό μου αυτοκίνητο να πάτε εκεί, έχετε καλή καρδιά, σας συμπάθησα. 
Είπε ο Μαέστρος που κάθε άλλο παρά τρελός έδειχνε τώρα.

Το αυτοκίνητο έτρεξε σαν αστραπή. Πέρασε απ΄ όλους τους δρόμους του χωριού, τους δρόμους με τα ωραία ονόματα καιμέσα σε λίγη ώρα ο Πέτρος και το βιολί βρίσκονταν στην αρχή του δρόμου που δεν είχε όνομα. Ήταν σκοτεινά, πολύ σκοτεινά εκεί.
Αλλά κάτι πολύ παράξενο τους τράβηξε την προσοχή. Στην άλλη άκρη του ανώνυμου δρόμου υπήρχε ένα σπιτάκι κατάφωτο. Τράβηξαν προς τα κει, και όσο πλησίαζαν όλο και πιο καθαρά έφτανε στα αφτιά τους μια γνωστή μελωδία:
Σολ - λα - σι - ντο - σι - λα - σολ - φα - μι...
Τα κάλαντα, τα κάλαντα, ξεφώνισε ο Πέτρος.Το βιολί σήκωσε το δοξάρι και άρχισαν οι νότες να βγαίνουν σωστά και ρυθμικά:
Σολ - λα - σι - ντο - σι - λα - σολ - φα - μι...
Τα κάλαντα έβγαιναν μέσα απ’ το χαμηλό φτωχό σπιτάκι. Το κρύο έξω ήταν φοβερό. Πλησίασαν το φωτεινό παράθυρο και κοίταξαν μέσα. Πέντε παιδάκια είχαν τρίγωνα στα χέρια και είχαν κάνει ένα χαρούμενο κύκλο. Στη μέση του ήταν τα κάλαντα και όλοι μαζί χόρευαν στο ρυθμό τους.
Σολ - λα - σι - ντο - σι - λα - σολ - φα - μι...
Ήταν όλοι τους τόσο χαρούμενοι!! 
Είναι το μοναδικό σπίτι στο χωριό με τους δρόμους που έχουν ωραία ονόματα, που είναι σήμερα χαρούμενο. Μόνο εδώ τραγουδούν και χορεύουν!!
Ξαφνικά άνοιξε η πόρτα και πρόβαλε το κλειδί του Σολ.
-- Περάστε μέσα να μην κρυώνετε, τους είπε, κι εγώ θα σας λύσω όλες σας τις απορίες. Μπήκαν μέσα διστακτικά. Αμέσως μια γλυκιά ζέστη τους τύλιξε, αλλά πουθενά δεν υπήρχε φωτιά, ούτε σόμπα, ούτε τζάκι, ούτε καν ένα μαγκάλι. 
Μια ζέστη και μια υπέροχη μυρωδιά από φρεσκοφτιαγμένα γλυκά ήταν στην ατμόσφαιρα. Κοίταξαν από δω, κοίταξαν από κει, πουθενά γλυκά. Μόνο η μυρωδιά τους!!!
— Εδώ έκρυψα τα Κάλαντα που ψάχνετε να βρείτε, είπε το κλειδί του Σολ.
— Μα γιατί το έκανες αυτό, ρώτησε σαστισμένος ο Πέτρος.
— Ακόμη δεν κατάλαβες μικρέ; Για πες μου πως λένε τα παιδάκια που ζουν στο σπίτι αυτό; Σε ποια τάξη πηγαίνουν; Τους κάνετε παρέα; Είστε φίλοι τους;
Οι ερωτήσεις ήταν απανωτές. Έτριψε τα μάτια του ο Πέτρος και προσπάθησε να θυμηθεί τα πρόσωπα των μικρών παιδιών. Ούτε στο σχολείο τα έβλεπε, ούτε στο μεγάλο πάρκο... μα κάπου τα είχε δει... ήταν σίγουρος γι αυτό....
Μα ναι!! Τα δυο κοριτσάκια με τα γαλανά ματάκια, είναι οι μικρές που ζητιανεύουν στη γωνία του δρόμου της Ευτυχίας.... Το αγοράκι στα δεξιά τους, είναι ο μικρός που πλένει τα τζάμια των αυτοκινήτων στο φανάρι του κεντρικού δρόμου!! Τα άλλα αγόρια, κάπως μεγαλύτερα, είναι τα παιδιά που μαζεύουν τα σκουπίδια στο πάρκο!!

Στο μεταξύ το βιολί είχε γίνει ένα με τη χαρούμενη παρέα. 
Οι νότες και οι δοξαριές του σκόρπιζαν τη χαρά. Τα παιδιά ήταν τόσο ευτυχισμένα!!
Μόνα σας μένετε εδώ; Ρώτησε δειλά ο Πέτρος τα δυο κοριτσάκια.
— Ναι απάντησαν τα κοριτσάκια με τα γαλανά μάτια. Μόνα μας είμαστε. Ολόκληρο το χρόνο που μας πέρασε, δύσκολα τα βγάλαμε πέρα. Έχουμε όμως ο ένας τον άλλο κι έτσι ελπίζουμε ότι το αύριο θα είναι καλύτερο.
Το αύριο; Μα αύριο είναι Χριστούγεννα, σκέφτηκε ο Πέτρος και μέσα από την καρδιά του ξεπήδησε μια ιδέα που έκανε τα μάγουλά του να κοκκινίσουν από ευχαρίστηση.
— Αύριο, που είναι Χριστούγεννα, είπε δυνατά και με ενθουσιασμό, δεν πρέπει να τα περάσετε μόνοι σας. Σας προσκαλώ στο σπίτι μου. Ελάτε από τώρα. Θα φάμε όλοι μαζί, θα τραγουδήσουμε, θα χορέψουμε, θα περάσουμε όμορφα... θα δείτε!!!
Άνοιξε η πόρτα του μικρού σπιτιού από μόνη της. Πρώτα βγήκαν τα κάλαντα...
Σολ - λα - σι - ντο - σι - λα - σολ - φα - μι...
και φωτίστηκε με μιας όλο το χωριό. Λαμπάκια χρωματιστά παντού, χαρούμενοι Αγιοβασίληδες, έλκηθρα καμπανάκια, και μουσική, γλυκιά μουσική απλώθηκε παντού.Μια πινακίδα στη γωνία του δρόμου χωρίς όνομα έγραφε:

ΟΔΟΣ ΑΓΑΠΗΣ

Στο γωνιακό Ζαχαροπλαστείο άρχισε ένα πανηγύρι. Οι κουραμπιέδες μαλάκωσαν και μοσχοβολούσαν βουτυράκι και αμυγδαλάκι καβουρντισμένο. Οι δίπλες με τη μια ρούφηξαν το μέλι και τα μελομακάρονα γλύκαναν, λαχταριστά και πεντανόστιμα.Όλοι οι δρόμοι γέμισαν φωτάκια λαμπερά, πολύχρωμα, που αναβόσβηναν. 
Μουσική και τραγούδια ακούγονταν παντού μέσα στη μικρή χιονισμένη πόλη, που μέσα από την Αγάπη ξαναβρήκε τη χαρά της

.
ΤΕΛΟΣ

http://hamomilaki.blogspot.gr

Αγαπημένο μας χαμομηλάκι, η χριστουγεννιάτικη ιστορία σου, στάζει στην καρδιά ζεστασιά, διδάσκει την αξία της αγάπης, του σεβασμού και της ανθρώπινης ισότητας. Σ'ευχαριστούμε πολύ γιατί δέχτηκες να μοιραστείς μαζί μας τη σοφία και τη γνώση σου. Καλές Γιορτές, Παύλος-Μαριέτα.

1η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία από τον 
 κ.Γαβριήλ Παναγιωσούλη
03/12/2013

Eχουμε τη χαρά να σας παρουσιάσουμε τις πρώτες Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες και τις σκέψεις για τις γιορτές των Χριστουγέννων που μας έστειλε ο φίλος μας κ. Γαβριήλ Παναγιωσούλης από τη μακρινή Νέα Υόρκη. 
Με ένα καταπληκτικό blog πραγματικού Έλληνα που κάνει
κατάθεση ψυχής και ανθρωπιάς:http://pylaros.blogspot.gr/

Χριστουγεννιάτικες σταλαγματιές  στο χωριό, δεκαετία 1940

Ένα χαρτόνι, ζωγραφισμένη μια φάτνη, στημένη σ’ ένα ξύλο, παιδικές φωνές να ψάλλουν τα κάλαντα,  το Χριστός γεννάτε σήμερον,  με την ελπίδα ένα φιλοδώρημα, μια μπουκιά ψωμί,  το χάραμα να τρέχουν στην εκκλησία  να κάνουν χρυσό δόντι, μετά   η λαχτάρα να γευτούν το Χριστουγεννιάτικο φτωχικό φαγητό εάν υπήρχε,  ο παπάς  ο άξονας της ύπαρξης του χωριού, αυτός που κρατούσε το ‘δεφτέρι’ λες και ήταν μπακάλης των βαπτίσεων, γάμων,  θανάτων,  αυτός που μας έλεγε για την γέννηση του θεανθρώπου.  Απ’ έξω απ’ την εκκλησία κόχλαζαν τα πάθη, οι σκοτωμοί,  η πείνα, η δυστυχία, η  κοινωνία μας  μικρή , ο κόσμος μας, τόσο κλειστός όσο χώραγε το μάτι σου.

Και όμως ήταν Χριστούγεννα!

 Χριστουγεννιάτικες Σταλαγματιές  Αθήνα 1949   

Πρώτη φορά στην Αθήνα σε υπόγειο στην Καλλιθέα το κρύο τσουχτερό, αποβραδίς  είχαμε  προμηθευτεί μια κονσέρβα Αργεντινής  Corned beef θα τρώγαμε κρέας. Του τηγανιού η λαδιά γέμισε την ατμόσφαιρα, μπήκε στα πνευμόνια μας,  μας γέμισε ελπίδα αισιοδοξία, στην επαρχία ο εμφύλιος συνεχιζόταν, κι όμως ήταν Χριστούγεννα.  

Χριστουγεννιάτικες Σταλαγματιές, Χάβρη Γαλλία 1950

Περπατούσαν στο μόλο και κοίταζαν το βαπόρι τύπου Λίμπερτι, έκανε κρύο, ο άνδρας φορούσε πανωφόρι σε ένα χρώμα λαδί καρό,  είχε τυλιγμένο το λαιμό του με  κασκόλ, στο κεφάλι φόραγε ένα μπερέ,  η γυναίκα και το παιδάκι ακολουθούσαν, φαινόταν ότι κρύωναν, σα να έτρεμαν. Κοίταξαν την Ελληνική σημαία που κυμάτιζε στην πρύμη του βαποριού μας, φαινόταν σα να δίσταζαν, μετά άνοιξαν βήμα και ανέβηκαν τη σκάλα.

Με το που μπήκαν ο άνδρας μας χαιρέτησε Ελληνικά, είμαι ράφτης είπε δουλειά δεν έχω, κάτι είπε στη γυναίκα και το κοριτσάκι στα Γαλλικά. Του είπαμε περάστε μέσα, «τότε ήμουν πιτσιρικάς 17 ετών,» κάθισαν στην τραπεζαρία τους σερβίρισα καφέ,  το μεσημέρι, τους σερβίραμε φαγητό, φαινόταν ότι πεινούσαν, ο μάγειράς μας δεν δυστρόπησε, ήταν κοντός στο ανάστημα καλός άνθρωπος  Κορίνθιος, ονομαζόταν  Αντρέας Καψάλης, φορούσε ένα καπέλο άσπρο ψηλό που έγερνε σε κάθε κίνηση του κεφαλιού του λες και φύσαγε αιγαιοπελαγίτικος μπάτης. Οι  επισκέπτες μας  κάθισαν μέχρι που βράδιασε, ξανά έφαγαν, έφυγαν, χάθηκαν στου λιμανιού τη σκοτεινιά.

Την άλλη μέρα πάλι ξαναήρθαν, ήταν Δεκέμβρης,  Χριστούγεννα του 1950.

Φάγαμε μαζί, παρακολουθούσα με αμηχανία την οικογένεια αυτή, μου έκανε εντύπωση το κοριτσάκι, τόσο ευγενικό!

Σήμερα σκέπτομαι:  άρα  το κοριτσάκι εκείνο θα  θυμάται ακόμη; 

Χριστουγεννιάτικες,  Σταλαγματιές Νέα Υόρκη, 1951

 Ήρθε η φιλόπτωχος, κάποιας ενορίας της Νέας Υόρκης, μερικές συμπαθητικές κυρίες, μαζί τους κι ένας ιερέας,  μας μοίρασαν δωράκια γλυκά απ’ την πατρίδα, ξημέρωνε Χριστούγεννα. Η σκηνή στα κρατητήρια του νησιού Έλλις.

Ήρθε και η ώρα συσσιτίου αυτοί μας φέρθηκαν πιο ανθρώπινα μας τάισαν γέμιση γαλοπούλας με cranberry sauce  μετά ήρθαν οι δεσμοφύλακες βαρώντας  τη μαγκούρα τους για  κλείσιμο,  σιωπητήριο.

Εκεί  ήρθαν τα   όνειρα, τα πολλά τα  κάγκελα είχαν φράξει την θέα απ το παράθυρο, αλλά εκεί στην κάτω δεξιά γωνιά, είχε μια τρύπα. Κολλούσα το μάτι μου σε αυτή και κοίταζα. Από τόση δα μικρή τρυπούλα χωρούσαν τόσα πολλά πράγματα! Απίστευτο. Φαινόταν σα να είχε ανοίξει ο ουρανός. Τεράστια στενόμακρα κτίρια είχαν κατεβεί και είχαν βάλει τις ρίζες τους πάνω στη γη σαν πλοκάμια θηρίου. Είχαν φυτρώσει στο απέναντι νησί Μανχάταν προσπαθούσαν ασφυκτικά να το πνίξουν. Φωτισμένα παράθυρα, άλλα κιτρινωπά χλωμά, άλλα στενόμακρα, άλλα κυκλικά, πολύχρωμα, μερικά σε ευθείες γραμμές, άλλα σε τεθλασμένες, όλα μαζί έδιναν την εντύπωση πλεξίματος δαντέλας. Για βελόνες οι τεράστιοι μυτεροί ουρανοξύστες.

Έβλεπα το φωτάκι της σημαδούρας να αναβοσβήνει, αυτής που βοηθούσε την πορεία των βαποριών τη νύχτα. Αγκυροβολημένη στον ποταμό χορεύοντας με την λικνιστική κίνηση των κυμάτων με το καμπανάκι της να ακούγεται ως το παράθυρό μου  ντιν,  νταν,  κοίταξα πιο ψηλά στον ουρανό τα αστέρια της νύχτας με το φως τους μου έστελναν την ελπίδα, ίσως να ήταν και το άστρο της Βηθλεέμ,   κοιτάζοντας αυτά, ένοιωσα μια γαλήνη σκέφθηκα ότι ήταν Χριστούγεννα, εκεί αποκοιμήθηκα.  Με ξύπνησε θόρυβος από κλειδιά αυτά που κουδούνιζαν  στα χέρια του δεσμοφύλακα, τρομαγμένος έτρεξα  στο κρεβάτι μου, κρύφτηκα κάτω απ τα σκεπάσματα, η θέα από την τρύπα ήδη είχε αρχίσει να χλομιάζει.

Και όμως ήταν Χριστούγεννα,  

Tα Χριστούγεννα που θα θυμάμαι για πάντα είναι αυτά που περιγράφω στο βιβλίο μου, Χριστουγεννιάτικες Σταλαγματιές,  Γουατεμάλα, Δεκαετία 1960

Ο κόσμος γλεντούσε στους δρόμους, μια μέρα χαράς και θρησκευτικής ευλάβειας.

Πολλοί κάτοικοι  είχαν αρχίσει να πίνουν αποβραδίς, γλεντούσαν και ξημερωνόταν κάνοντας επισκέψεις.   Εγώ ο ξένος, ο θαλασσοβρεγμένος ναυτικός, είχα αράξει σε μια πόλη χτισμένη σε οροπέδιο  με υψόμετρο 3.500 μέτρων με επίνειο στον Ειρηνικό ωκεανό,  τους κοίταζα προσπαθώντας να κατανοήσω τα έθιμά τους. Πριν τελειώσει η ημέρα μας επισκέφτηκε ο Πελαργός στοmaterno Infantil εκεί γεννήθηκε η πρώτη κόρη μου, από τότε εορτάζουμε διπλή εορτή, μαζί με τα Χριστούγεννα και τα γενέθλια της κόρης μου.

 Πιστεύω ότι οι φετινές Χριστουγεννιάτικες γιορτές θα είναι όπως αυτές που περιγράφω στις, Χριστουγεννιάτικες σταλαγματιές, Νέα Υόρκη 2013

Όλα είναι προγραμματισμένα, στο που θα πάμε να κάνουμε Χριστούγεννα, εννοώ σε ποιανού το σπίτι, γυρνώ το βλέμμα πίσω και σκέπτομαι, ξεκίνησα ένας, γίναμε δυο, γίναμε δεκατρείς, για πολλά χρόνια κάθε Χριστούγεννα σε διαφορετική πατρίδα, σήμερα όλοι μαζί, ρίξαμε άγκυρα στο Μπρονξ Νέας Υόρκης. Χαρούμενα κι ευτυχισμένα Χριστούγεννα σε όλους σας.

Ετσι  λοιπόν  και εφέτος,  θα  παρακολουθήσουμε από την μικρή οθόνη το χρυσό μήλο να πέφτει ακριβώς τα μεσάνυχτα, στην πόλη του μεγάλου Μήλου τη Νέα Υόρκη , καθώς θα διασκεδάζουμε με φίλους σε ένα οικογενειακό ρεβεγιόν, στο σπίτι, ευχόμενοι έναν ευτυχισμένο καινούργιο χρόνο γεμάτο καλή υγεία, μόνο αυτό να μας φέρει ο Άγιος Βασίλης Καλή υγειά.     

Ναι, θα ήθελα, το 2014 να έχω τη δύναμη να συνάξω εκατοντάδες σελίδες γραπτών μου που υπάρχουν σκορπισμένα εδώ κι εκεί,  ακόμα και σε υπολογιστές και να κατορθώσω να τα εκδώσω σε βιβλίο.

Χρειάζεται πολύ προσπάθεια, χρόνος  και υπομονή για να μπει κάθε κείμενο στην πρέπουσα σειρά…

    

Με αγάπη

Γαβριήλ Παναγιωσούλης     

    

Σας ευχαριστούμε πολύ κ. Γαβριήλ. Χρόνια Πολλά

και Καλές Γιορτές.

Με υγεία, Μαριέτα - Παύλος.

Από τους διαχειριστές του blog: dimiourgia-epikinonia.blogspot.gr
from the moderators of blog : dimiourgia - epikinonia.blogspot.gr