OI XΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ MAΣ - ΟUR CHRISTMAS STORIES

ΟΙ  XΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ   ΙΣΤΟΡΙΕΣ  ΜΑΣ

Αγαπημένοι ,  φίλοι  και αναγνώστες του blog μας,

Εν αναμονή των γιορτών, σκεφτήκαμε να μοιραστούμε

σκέψεις,  επιθυμίες και ιστορίες της καρδιάς μας για να

 μας κρατήσουν συντροφιά τα  κρύα  χειμωνιάτικα βράδια.

Θα ήταν μεγάλη μας χαρά, να συμμετέχετε σ’αυτό

 το Χριστουγεννιάτικο παιχνίδι.

Για να λάβετε μέρος, θα διαβάσετε πρώτα τα θέματα που

έχουμε σε κάθε ενότητα- ο σκοπός είναι να σας δώσουν ένα

έναυσμα, μία ιδέα για να χτίσετε

 τη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία σας  .

Μπορείτε  να γράψετε για όποια θέματα  θέλετε και

 όσο θέλετε, μπορείτε να γράψετε και ένα κείμενο

ολοκληρωμένο χωρίς ενότητες:

 OUR CHRISTMAS STORIES

Dear, friends and readers of our blog,

In anticipation of the holiday season, we thought we'd share

thoughts, desires and stories of our hearts to

keep us company on cold winter evenings.

It would be our great pleasure to participate in this

Christmas game.

To participate, you first read the threads

we have in each section-the purpose is to give you an ispriration , an idea to build

A Christmas Carol you.

You can write how, you'd like and

as much as you want, you can write a text

complete without sections:

1.     Ποια Χριστούγεννα θα σου μείνουν χαραγμένα στο νου; 

Γράψε μας δύο λόγια…

 (ή και περισσότερα ακόμη καλύτερα…) 

για τις γιορτές αυτές:

1st. Which Christmas will remain etched in your mind?Write us a few words ...(Or even better and more ...)holiday are:

2.     Πώς σκέφτεσαι  να περάσεις τις φετινές από τις

 γιορτές των Χριστουγέννων:

2nd. How do you think to spend this year than

Christmas celebrations:

3.     Τι  θα  ήθελες  να  σου φέρει  ο Άγιος  Βασίλης:

3rd. What would you like me to bring Santa Claus:

4.     Τι έχεις να θυμάσαι στην ιστορία σου 

από το 2013 που τώρα δύει;

4th. What do you remember the story

2013 sets now?

5.     Τι θα ήθελες να κάνεις και τι καλό να σου 

συμβεί στο 2014 που σε λίγο ανατείλει;

5. What would you like to do and what's good you wait to
happened in 2014 that eventually erupted?

Αφού ολοκληρώσετε τις σκέψεις σας  και τη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία σας, μπορείτε να τη στείλετε μέχρι την ημέρα των Χριστουγέννων 25.12.2013, στο email μας  pama32006@gmail.com με την ένδειξη:

 "για τις Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες ".
Όλες οι Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες και σκέψεις μας, θα αναρτηθούν στο blog μας κατά τη διάρκεια των εορτών. 

Όσοι φίλοι και αναγνώστες μας, θα συμμετέχουν στις «Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες μας», θα μας δώσουν τη χαρά να τους δωρίσουμε ένα μικρό 

συμβολικό δωράκι φτιαγμένο με μεράκι απ΄ τα χέρια μας.

After you complete your thoughts and A Christmas Carol, you can send your story with an  email to us pama32006@gmail.com  until Christmas Day, 25.12.2013 with thus: "Our Christmas Stories".
All Christmas stories and thoughts will be posted on our blog during  Christmas holidays.
Those friends and readers, we will participate in the "Our Christmas Stories" will give us the pleasure to donate a small symbolic gift made ​​with love by our hands.

  
2η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία από το Χαμομηλάκι - http://hamomilaki.blogspot.gr
 07/12/2013

Οδός Αγάπης

 Χριστουγεννιάτικο «παραμύθι»

Οι κάτοικοι της μικρής χιονισμένης πόλης, σαν ήρθε η παραμονή των Χριστουγέννων, ένιωσαν ότι φέτος κάτι περίεργο συνέβαινε... ότι κάτι έλλειπε... κάτι πολύ σημαντικό....
Το ένιωσε ο ζαχαροπλάστης, που τα μελομακάρονά του έβγαιναν από το φούρνο αλμυρά. Το ένιωσαν όσοι στόλιζαν τα χριστουγεννιάτικα δέντρα και, αντί για πολύχρωμα στολίδια, κρεμούσαν γκριζωπά κουρελάκια... το ένιωσαν και οι δρόμοι, που αντί να φορούν τα γιορτινά τους, ήταν βρώμικοι, σιωπηλοί και θλιμμένοι.
Πρωί - πρωί, ο μικρός Πέτρος ντύθηκε με ζεστά ρούχα, πήρε το τρίγωνό του και βγήκε, όπως και τα άλλα παιδιά, να πει τα κάλαντα.
Πρώτα πήγε στο ζαχαροπλάστη. Τον βρήκε στεναχωρημένο να προσπαθεί να καταλάβει γιατί κάθε φουρνιά με μελομακάρονα έβγαινε πιο αλμυρή από την προηγούμενη, γιατί οι κουραμπιέδες ήταν άνοστοι σήμερα το πρωί και σκληροί σαν πέτρα. Είχε βάλει το καλύτερο, το πιο αγνό βούτυρο.

Είχε καβουρντίσει τα πιο άσπρα αμυγδαλάκια. Κι όμως οι κουραμπιέδες ήταν χάλια. Όσο για τις δίπλες; Αδύνατον να διπλωθούν και να ρουφήξουν το μέλι.
— Να τα πούμε; ρώτησε ο Πέτρος.
— Και δεν τα λες, απάντησε αδιάφορα ο ζαχαροπλάστης.

Ο Πέτρος πάγωσε όταν άρχισε να χτυπά το τρίγωνό του...ο ήχος δεν ήταν ο σωστός!!! τα λόγια, που έλεγε ήταν κι αυτά... λάθος!!! Αν ήταν δυνατόν!!! 
Είχε ξεχάσει τα κάλαντα!!!
Δεν ήταν, όμως, ο μόνος... και τα άλλα παιδιά και ο Σπύρος και η Ελένη και ο Νίκος τα είχαν ξεχάσει και γεμάτα απορία ζητούσαν από τους μεγάλους να τους τα θυμίσουν. 
Η απάντηση, που έπαιρναν πάντοτε η ίδια :
— Κάτσε να δεις πώς είναι; Να κάπως έτσι ... αχ δεν είμαστε καλά!! Απίστευτο!!! Δεν τα θυμάμαι....

Τα παιδιά προβληματισμένα και πολύ στεναχωρημένα αποφάσισαν να πάνε στη δασκάλα τους.
Η δασκάλα τα άκουσε προσεκτικά. Πράγματι, και εκείνη είχε αισθανθεί ότι φέτος τα Χριστούγεννα ήταν περίεργα και παραξενεύτηκε που κανείς από τους μεγάλους δεν θυμόταν τα κάλαντα.
Όταν η Ελένη της ζήτησε να τους τα θυμίσει, εκείνη μούδιασε και γεμάτη κόκκινη ντροπή έκατσε στην καρέκλα της... ούτε αυτή τα θυμόταν. Η απογοήτευση ήταν μεγάλη. Μαζί με τα παιδιά άρχισε να ψάχνει στη βιβλιοθήκη της μέσα σε βιβλία μικρά και μεγάλα, παλιά και καινούργια... αλλά πουθενά τα κάλαντα!! Έλλειπαν από τις σελίδες. Φόβος κυρίευσε τη δασκάλα. Κάτι κακό είχε συμβεί γι΄ αυτό τα κάλαντα έλλειπαν και κανείς δεν τα θυμόταν, γι αυτό, φέτος, τα Χριστούγεννα ήταν περίεργα... κάτι που μόνο ένα μεγάλο μυαλό θα μπορούσε να εξηγήσει.

Ο Πέτρος μόλις το άκουσε σηκώθηκε. Ήξερε που έπρεπε να πάει. Ο Δρ Λι-γά-κι Μυαλωμένος ήταν ο μεγάλος επιστήμονας της πόλης, αυτός, ίσως, καταλάβαινε το πρόβλημα. Αν και ήταν λιγάκι ντροπαλός με τις επισκέψεις στο εργαστήριο του, δέχτηκε με χαρά τον Πέτρο και άκουσε το πρόβλημα.
— Και εγώ παρατήρησα ότι αυτά τα Χριστούγεννα είναι διαφορετικά και περίεργα, είπε ο Δρ Λι-γά-κι Μυαλωμένος και άρχισε να πηγαίνει πάνω κάτω στο εργαστήριό του σκεφτικός. Περπάτησε... σκέφτηκε... περπάτησε... ξύστηκε... ξανασκέφτηκε και απάντησε:
— Μα βέβαια!!! Κάποιος έκλεψε τα κάλαντα! Κάποιος έκλεψε τα κάλαντα και δημιούργησε αυτή την αναποδιά !!! έτσι εξηγείται γιατί τα Χριστούγεννα είναι φέτος περίεργα!

Ο Δρ Λι-γά-κι Μυαλωμένος είχε για άλλη μια φορά δίκιο. Το ερώτημα που έμενε ήταν ποιος το έκανε;; Και στο ερώτημα αυτό, ο μόνος που μπορούσε να απαντήσει ήταν ο Καίσαρας ο σούπερ υπολογιστής του επιστήμονα, που όμως, ο κακόμοιρος, είχε κολλήσει ιό και έβηχε τυλιγμένος σ’ ένα ζεστό κασκόλ.
— Λοιπόν, Καίσαρα, ποιος έκλεψε τα κάλαντα των Χριστουγέννων; Ρώτησε ο Δρ Λι-γάκι Μυαλωμένος.

Ο Καίσαρας έβηξε, φτερνίστηκε ανέβασε πυρετό και αφού άλλαξε διάφορα χρώματα στην οθόνη του απάντησε:
— Τα κάλαντα τα έκλεψε ο τρελομαέστρος ΡΕ-ΦΑ-ΛΑ.
Ο Δρ Λι-γάκι Μυαλωμένος είχε ακούσει γι΄ αυτόν. Ήταν ένας παράξενος κύριος, που δεν κυκλοφορούσε ποτέ τη μέρα, λίγοι τον ήξεραν και έμενε στην κορυφή του λόφου, έξω από την πόλη, στον πύργο του, τον Πύργο Τρομπόνι. Ο Πέτρος αποφάσισε να πάει και θα πήγαινε μόνος του, τόσο θαρραλέος ήταν!!

Είχε αρχίσει να βραδιάζει όταν ο Πέτρος έφτασε στο κατώφλι του Πύργου Τρομπόνι. Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη και μπήκε μέσα. 
Μπροστά του, σε μια τεράστια αίθουσα ήταν στρωμένο ένα τεράστιο τραπέζι και σε μια γωνιά του ένας παράξενος άνθρωπος καθόταν και ρούφαγε με θόρυβο τη σούπα του.
— Καθίστε ξένοι... ελάτε... γευματίστε μαζί μου αν θέλετε... μη δίνετε σημασία στους φρουρούς μου... έχουν σκουριασμένα μυαλά... εγώ ξέρω να ξεχωρίζω το καλό από το κακό, και εσείς είστε καλοί... ελάτε... καθίστε.
Ο Πέτρος πήρε το λόγο
— Μαέστρο μου, σας ευχαριστώ για την πρόσκληση αλλά βιάζομαι πολύ... πρέπει να βρούμε τα Κάλαντα. Τα Κάλαντα των Χριστουγέννων. Αν τα έχετε πάρει, κατά λάθος βεβαια, θερμά σας παρακαλούμε να μας τα επιστρέψετε....
— Τα Κάλαντα; Ααα ναι... κάτι θυμάμαι... το κλειδί του Σολ τα πήρε και έφυγε... το τεμπέλικο άσχημο κλειδί, που δεν κάνει τίποτα άλλο όλη μέρα παρά να κλαίει, τα πήγε, εδώ και καιρό, στην άλλη πλευρά της πόλης, στο δρόμο που δεν έχει όνομα.
— Μα τη Φα δίεση, τι σημαίνει αυτό; Πετάχτηκε ένα βιολί από τη γωνία και αγκάλιασε τον Πέτρο. Υπάρχει κανένας δρόμος στο χωριό που δεν έχει όνομα;
— Δεν ξέρω τι να πω, είπε ο Πέτρος, σαστισμένος. Πρώτη του φορά έβλεπε ένα βιολί να μιλάει, να κινείται σαν άνθρωπος.
— Έχω γυρίσει όλο το χωριό και ξέρω όλους τους δρόμους και τα ονόματά τους. Κανένα δρόμο χωρίς όνομα δε γνωρίζω.
— Θα έπρεπε όλοι σας, μικροί και μεγάλοι, να τον ξέρετε, απάντησε ο Τρελομαέστρος, αυτό είναι το πρόβλημά σας. Δεν έχει όνομα επειδή θέλετε να τον αγνοείτε. 

Αλήθεια πες μου, Πέτρο, τα ονόματα των δρόμων του χωριού.
— Ο κεντρικός δρόμος είναι ο δρόμος της Χαράς. Αριστερά και δεξιά του είναι οι δρόμοι της Ευτυχίας και της Ανεμελιάς. Και οι τρεις βγάζουν στην πλατεία του Γέλιου και από εκεί λοξά αριστερά ξεκινούν οι δρόμοι τηςΠλάκας, της Καλοπέρασης και της Ηρεμίας. Στα δεξιά ο ανηφορικός δρόμος της Γαλήνης μας βγάζει στο μεγάλο πάρκο της Δροσιάς με τα πολλά νερά και τα μεγάλα πλατάνια.
— Είσαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος;
— Ναι είμαι.
— Ποτέ κανένας σας στο χωριό δεν ενδιαφέρθηκε να ψάξει και να βρει το δρόμο που δεν έχει όνομα. 

Ελάτε θα σας δώσω το δικό μου αυτοκίνητο να πάτε εκεί, έχετε καλή καρδιά, σας συμπάθησα. 
Είπε ο Μαέστρος που κάθε άλλο παρά τρελός έδειχνε τώρα.

Το αυτοκίνητο έτρεξε σαν αστραπή. Πέρασε απ΄ όλους τους δρόμους του χωριού, τους δρόμους με τα ωραία ονόματα καιμέσα σε λίγη ώρα ο Πέτρος και το βιολί βρίσκονταν στην αρχή του δρόμου που δεν είχε όνομα. Ήταν σκοτεινά, πολύ σκοτεινά εκεί.
Αλλά κάτι πολύ παράξενο τους τράβηξε την προσοχή. Στην άλλη άκρη του ανώνυμου δρόμου υπήρχε ένα σπιτάκι κατάφωτο. Τράβηξαν προς τα κει, και όσο πλησίαζαν όλο και πιο καθαρά έφτανε στα αφτιά τους μια γνωστή μελωδία:
Σολ - λα - σι - ντο - σι - λα - σολ - φα - μι...
Τα κάλαντα, τα κάλαντα, ξεφώνισε ο Πέτρος.Το βιολί σήκωσε το δοξάρι και άρχισαν οι νότες να βγαίνουν σωστά και ρυθμικά:
Σολ - λα - σι - ντο - σι - λα - σολ - φα - μι...
Τα κάλαντα έβγαιναν μέσα απ’ το χαμηλό φτωχό σπιτάκι. Το κρύο έξω ήταν φοβερό. Πλησίασαν το φωτεινό παράθυρο και κοίταξαν μέσα. Πέντε παιδάκια είχαν τρίγωνα στα χέρια και είχαν κάνει ένα χαρούμενο κύκλο. Στη μέση του ήταν τα κάλαντα και όλοι μαζί χόρευαν στο ρυθμό τους.
Σολ - λα - σι - ντο - σι - λα - σολ - φα - μι...
Ήταν όλοι τους τόσο χαρούμενοι!! 
Είναι το μοναδικό σπίτι στο χωριό με τους δρόμους που έχουν ωραία ονόματα, που είναι σήμερα χαρούμενο. Μόνο εδώ τραγουδούν και χορεύουν!!
Ξαφνικά άνοιξε η πόρτα και πρόβαλε το κλειδί του Σολ.
-- Περάστε μέσα να μην κρυώνετε, τους είπε, κι εγώ θα σας λύσω όλες σας τις απορίες. Μπήκαν μέσα διστακτικά. Αμέσως μια γλυκιά ζέστη τους τύλιξε, αλλά πουθενά δεν υπήρχε φωτιά, ούτε σόμπα, ούτε τζάκι, ούτε καν ένα μαγκάλι. 
Μια ζέστη και μια υπέροχη μυρωδιά από φρεσκοφτιαγμένα γλυκά ήταν στην ατμόσφαιρα. Κοίταξαν από δω, κοίταξαν από κει, πουθενά γλυκά. Μόνο η μυρωδιά τους!!!
— Εδώ έκρυψα τα Κάλαντα που ψάχνετε να βρείτε, είπε το κλειδί του Σολ.
— Μα γιατί το έκανες αυτό, ρώτησε σαστισμένος ο Πέτρος.
— Ακόμη δεν κατάλαβες μικρέ; Για πες μου πως λένε τα παιδάκια που ζουν στο σπίτι αυτό; Σε ποια τάξη πηγαίνουν; Τους κάνετε παρέα; Είστε φίλοι τους;
Οι ερωτήσεις ήταν απανωτές. Έτριψε τα μάτια του ο Πέτρος και προσπάθησε να θυμηθεί τα πρόσωπα των μικρών παιδιών. Ούτε στο σχολείο τα έβλεπε, ούτε στο μεγάλο πάρκο... μα κάπου τα είχε δει... ήταν σίγουρος γι αυτό....
Μα ναι!! Τα δυο κοριτσάκια με τα γαλανά ματάκια, είναι οι μικρές που ζητιανεύουν στη γωνία του δρόμου της Ευτυχίας.... Το αγοράκι στα δεξιά τους, είναι ο μικρός που πλένει τα τζάμια των αυτοκινήτων στο φανάρι του κεντρικού δρόμου!! Τα άλλα αγόρια, κάπως μεγαλύτερα, είναι τα παιδιά που μαζεύουν τα σκουπίδια στο πάρκο!!

Στο μεταξύ το βιολί είχε γίνει ένα με τη χαρούμενη παρέα. 
Οι νότες και οι δοξαριές του σκόρπιζαν τη χαρά. Τα παιδιά ήταν τόσο ευτυχισμένα!!
Μόνα σας μένετε εδώ; Ρώτησε δειλά ο Πέτρος τα δυο κοριτσάκια.
— Ναι απάντησαν τα κοριτσάκια με τα γαλανά μάτια. Μόνα μας είμαστε. Ολόκληρο το χρόνο που μας πέρασε, δύσκολα τα βγάλαμε πέρα. Έχουμε όμως ο ένας τον άλλο κι έτσι ελπίζουμε ότι το αύριο θα είναι καλύτερο.
Το αύριο; Μα αύριο είναι Χριστούγεννα, σκέφτηκε ο Πέτρος και μέσα από την καρδιά του ξεπήδησε μια ιδέα που έκανε τα μάγουλά του να κοκκινίσουν από ευχαρίστηση.
— Αύριο, που είναι Χριστούγεννα, είπε δυνατά και με ενθουσιασμό, δεν πρέπει να τα περάσετε μόνοι σας. Σας προσκαλώ στο σπίτι μου. Ελάτε από τώρα. Θα φάμε όλοι μαζί, θα τραγουδήσουμε, θα χορέψουμε, θα περάσουμε όμορφα... θα δείτε!!!
Άνοιξε η πόρτα του μικρού σπιτιού από μόνη της. Πρώτα βγήκαν τα κάλαντα...
Σολ - λα - σι - ντο - σι - λα - σολ - φα - μι...
και φωτίστηκε με μιας όλο το χωριό. Λαμπάκια χρωματιστά παντού, χαρούμενοι Αγιοβασίληδες, έλκηθρα καμπανάκια, και μουσική, γλυκιά μουσική απλώθηκε παντού.Μια πινακίδα στη γωνία του δρόμου χωρίς όνομα έγραφε:

ΟΔΟΣ ΑΓΑΠΗΣ

Στο γωνιακό Ζαχαροπλαστείο άρχισε ένα πανηγύρι. Οι κουραμπιέδες μαλάκωσαν και μοσχοβολούσαν βουτυράκι και αμυγδαλάκι καβουρντισμένο. Οι δίπλες με τη μια ρούφηξαν το μέλι και τα μελομακάρονα γλύκαναν, λαχταριστά και πεντανόστιμα.Όλοι οι δρόμοι γέμισαν φωτάκια λαμπερά, πολύχρωμα, που αναβόσβηναν. 
Μουσική και τραγούδια ακούγονταν παντού μέσα στη μικρή χιονισμένη πόλη, που μέσα από την Αγάπη ξαναβρήκε τη χαρά της

.
ΤΕΛΟΣ

1η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία από τον 
 κ.Γαβριήλ Παναγιωσούλη
03/12/2013

Eχουμε τη χαρά να σας παρουσιάσουμε τις πρώτες Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες και τις σκέψεις για τις γιορτές των Χριστουγέννων που μας έστειλε ο φίλος μας κ. Γαβριήλ Παναγιωσούλης από τη μακρινή Νέα Υόρκη. 
Με ένα καταπληκτικό blog πραγματικού Έλληνα που κάνει
κατάθεση ψυχής και ανθρωπιάς:http://pylaros.blogspot.gr/

Χριστουγεννιάτικες σταλαγματιές  στο χωριό, δεκαετία 1940

Ένα χαρτόνι, ζωγραφισμένη μια φάτνη, στημένη σ’ ένα ξύλο, παιδικές φωνές να ψάλλουν τα κάλαντα,  το Χριστός γεννάτε σήμερον,  με την ελπίδα ένα φιλοδώρημα, μια μπουκιά ψωμί,  το χάραμα να τρέχουν στην εκκλησία  να κάνουν χρυσό δόντι, μετά   η λαχτάρα να γευτούν το Χριστουγεννιάτικο φτωχικό φαγητό εάν υπήρχε,  ο παπάς  ο άξονας της ύπαρξης του χωριού, αυτός που κρατούσε το ‘δεφτέρι’ λες και ήταν μπακάλης των βαπτίσεων, γάμων,  θανάτων,  αυτός που μας έλεγε για την γέννηση του θεανθρώπου.  Απ’ έξω απ’ την εκκλησία κόχλαζαν τα πάθη, οι σκοτωμοί,  η πείνα, η δυστυχία, η  κοινωνία μας  μικρή , ο κόσμος μας, τόσο κλειστός όσο χώραγε το μάτι σου.

Και όμως ήταν Χριστούγεννα!

 Χριστουγεννιάτικες Σταλαγματιές  Αθήνα 1949   

Πρώτη φορά στην Αθήνα σε υπόγειο στην Καλλιθέα το κρύο τσουχτερό, αποβραδίς  είχαμε  προμηθευτεί μια κονσέρβα Αργεντινής  Corned beef θα τρώγαμε κρέας. Του τηγανιού η λαδιά γέμισε την ατμόσφαιρα, μπήκε στα πνευμόνια μας,  μας γέμισε ελπίδα αισιοδοξία, στην επαρχία ο εμφύλιος συνεχιζόταν, κι όμως ήταν Χριστούγεννα.  

Χριστουγεννιάτικες Σταλαγματιές, Χάβρη Γαλλία 1950

Περπατούσαν στο μόλο και κοίταζαν το βαπόρι τύπου Λίμπερτι, έκανε κρύο, ο άνδρας φορούσε πανωφόρι σε ένα χρώμα λαδί καρό,  είχε τυλιγμένο το λαιμό του με  κασκόλ, στο κεφάλι φόραγε ένα μπερέ,  η γυναίκα και το παιδάκι ακολουθούσαν, φαινόταν ότι κρύωναν, σα να έτρεμαν. Κοίταξαν την Ελληνική σημαία που κυμάτιζε στην πρύμη του βαποριού μας, φαινόταν σα να δίσταζαν, μετά άνοιξαν βήμα και ανέβηκαν τη σκάλα.

Με το που μπήκαν ο άνδρας μας χαιρέτησε Ελληνικά, είμαι ράφτης είπε δουλειά δεν έχω, κάτι είπε στη γυναίκα και το κοριτσάκι στα Γαλλικά. Του είπαμε περάστε μέσα, «τότε ήμουν πιτσιρικάς 17 ετών,» κάθισαν στην τραπεζαρία τους σερβίρισα καφέ,  το μεσημέρι, τους σερβίραμε φαγητό, φαινόταν ότι πεινούσαν, ο μάγειράς μας δεν δυστρόπησε, ήταν κοντός στο ανάστημα καλός άνθρωπος  Κορίνθιος, ονομαζόταν  Αντρέας Καψάλης, φορούσε ένα καπέλο άσπρο ψηλό που έγερνε σε κάθε κίνηση του κεφαλιού του λες και φύσαγε αιγαιοπελαγίτικος μπάτης. Οι  επισκέπτες μας  κάθισαν μέχρι που βράδιασε, ξανά έφαγαν, έφυγαν, χάθηκαν στου λιμανιού τη σκοτεινιά.

Την άλλη μέρα πάλι ξαναήρθαν, ήταν Δεκέμβρης,  Χριστούγεννα του 1950.

Φάγαμε μαζί, παρακολουθούσα με αμηχανία την οικογένεια αυτή, μου έκανε εντύπωση το κοριτσάκι, τόσο ευγενικό!

Σήμερα σκέπτομαι:  άρα  το κοριτσάκι εκείνο θα  θυμάται ακόμη; 

Χριστουγεννιάτικες,  Σταλαγματιές Νέα Υόρκη, 1951

 Ήρθε η φιλόπτωχος, κάποιας ενορίας της Νέας Υόρκης, μερικές συμπαθητικές κυρίες, μαζί τους κι ένας ιερέας,  μας μοίρασαν δωράκια γλυκά απ’ την πατρίδα, ξημέρωνε Χριστούγεννα. Η σκηνή στα κρατητήρια του νησιού Έλλις.

Ήρθε και η ώρα συσσιτίου αυτοί μας φέρθηκαν πιο ανθρώπινα μας τάισαν γέμιση γαλοπούλας με cranberry sauce  μετά ήρθαν οι δεσμοφύλακες βαρώντας  τη μαγκούρα τους για  κλείσιμο,  σιωπητήριο.

Εκεί  ήρθαν τα   όνειρα, τα πολλά τα  κάγκελα είχαν φράξει την θέα απ το παράθυρο, αλλά εκεί στην κάτω δεξιά γωνιά, είχε μια τρύπα. Κολλούσα το μάτι μου σε αυτή και κοίταζα. Από τόση δα μικρή τρυπούλα χωρούσαν τόσα πολλά πράγματα! Απίστευτο. Φαινόταν σα να είχε ανοίξει ο ουρανός. Τεράστια στενόμακρα κτίρια είχαν κατεβεί και είχαν βάλει τις ρίζες τους πάνω στη γη σαν πλοκάμια θηρίου. Είχαν φυτρώσει στο απέναντι νησί Μανχάταν προσπαθούσαν ασφυκτικά να το πνίξουν. Φωτισμένα παράθυρα, άλλα κιτρινωπά χλωμά, άλλα στενόμακρα, άλλα κυκλικά, πολύχρωμα, μερικά σε ευθείες γραμμές, άλλα σε τεθλασμένες, όλα μαζί έδιναν την εντύπωση πλεξίματος δαντέλας. Για βελόνες οι τεράστιοι μυτεροί ουρανοξύστες.

Έβλεπα το φωτάκι της σημαδούρας να αναβοσβήνει, αυτής που βοηθούσε την πορεία των βαποριών τη νύχτα. Αγκυροβολημένη στον ποταμό χορεύοντας με την λικνιστική κίνηση των κυμάτων με το καμπανάκι της να ακούγεται ως το παράθυρό μου  ντιν,  νταν,  κοίταξα πιο ψηλά στον ουρανό τα αστέρια της νύχτας με το φως τους μου έστελναν την ελπίδα, ίσως να ήταν και το άστρο της Βηθλεέμ,   κοιτάζοντας αυτά, ένοιωσα μια γαλήνη σκέφθηκα ότι ήταν Χριστούγεννα, εκεί αποκοιμήθηκα.  Με ξύπνησε θόρυβος από κλειδιά αυτά που κουδούνιζαν  στα χέρια του δεσμοφύλακα, τρομαγμένος έτρεξα  στο κρεβάτι μου, κρύφτηκα κάτω απ τα σκεπάσματα, η θέα από την τρύπα ήδη είχε αρχίσει να χλομιάζει.

Και όμως ήταν Χριστούγεννα,  

Tα Χριστούγεννα που θα θυμάμαι για πάντα είναι αυτά που περιγράφω στο βιβλίο μου, Χριστουγεννιάτικες Σταλαγματιές,  Γουατεμάλα, Δεκαετία 1960

Ο κόσμος γλεντούσε στους δρόμους, μια μέρα χαράς και θρησκευτικής ευλάβειας.

Πολλοί κάτοικοι  είχαν αρχίσει να πίνουν αποβραδίς, γλεντούσαν και ξημερωνόταν κάνοντας επισκέψεις.   Εγώ ο ξένος, ο θαλασσοβρεγμένος ναυτικός, είχα αράξει σε μια πόλη χτισμένη σε οροπέδιο  με υψόμετρο 3.500 μέτρων με επίνειο στον Ειρηνικό ωκεανό,  τους κοίταζα προσπαθώντας να κατανοήσω τα έθιμά τους. Πριν τελειώσει η ημέρα μας επισκέφτηκε ο Πελαργός στοmaterno Infantil εκεί γεννήθηκε η πρώτη κόρη μου, από τότε εορτάζουμε διπλή εορτή, μαζί με τα Χριστούγεννα και τα γενέθλια της κόρης μου.

 Πιστεύω ότι οι φετινές Χριστουγεννιάτικες γιορτές θα είναι όπως αυτές που περιγράφω στις, Χριστουγεννιάτικες σταλαγματιές, Νέα Υόρκη 2013

Όλα είναι προγραμματισμένα, στο που θα πάμε να κάνουμε Χριστούγεννα, εννοώ σε ποιανού το σπίτι, γυρνώ το βλέμμα πίσω και σκέπτομαι, ξεκίνησα ένας, γίναμε δυο, γίναμε δεκατρείς, για πολλά χρόνια κάθε Χριστούγεννα σε διαφορετική πατρίδα, σήμερα όλοι μαζί, ρίξαμε άγκυρα στο Μπρονξ Νέας Υόρκης. Χαρούμενα κι ευτυχισμένα Χριστούγεννα σε όλους σας.

Ετσι  λοιπόν  και εφέτος,  θα  παρακολουθήσουμε από την μικρή οθόνη το χρυσό μήλο να πέφτει ακριβώς τα μεσάνυχτα, στην πόλη του μεγάλου Μήλου τη Νέα Υόρκη , καθώς θα διασκεδάζουμε με φίλους σε ένα οικογενειακό ρεβεγιόν, στο σπίτι, ευχόμενοι έναν ευτυχισμένο καινούργιο χρόνο γεμάτο καλή υγεία, μόνο αυτό να μας φέρει ο Άγιος Βασίλης Καλή υγειά.     

Ναι, θα ήθελα, το 2014 να έχω τη δύναμη να συνάξω εκατοντάδες σελίδες γραπτών μου που υπάρχουν σκορπισμένα εδώ κι εκεί,  ακόμα και σε υπολογιστές και να κατορθώσω να τα εκδώσω σε βιβλίο.

Χρειάζεται πολύ προσπάθεια, χρόνος  και υπομονή για να μπει κάθε κείμενο στην πρέπουσα σειρά…

    

Με αγάπη

Γαβριήλ Παναγιωσούλης     

    

Σας ευχαριστούμε πολύ κ. Γαβριήλ. Χρόνια Πολλά

και Καλές Γιορτές.

Με υγεία, Μαριέτα - Παύλος.

Από τους διαχειριστές του blog: dimiourgia-epikinonia.blogspot.gr
from the moderators of blog : dimiourgia - epikinonia.blogspot.gr