Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες του κ.Γαβριήλ Παναγιωσούλη

Eχουμε τη χαρά να σας παρουσιάσουμε τις πρώτες Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες και τις σκέψεις για τις γιορτές των Χριστουγέννων που μας έστειλε ο φίλος μας κ. Γαβριήλ Παναγιωσούλης από τη μακρινή Νέα Υόρκη. 

Με ένα καταπληκτικό blog πραγματικού Έλληνα που κάνει

κατάθεση ψυχής και ανθρωπιάς:http://pylaros.blogspot.gr/

Χριστουγεννιάτικες σταλαγματιές  στο χωριό, δεκαετία 1940

Ένα χαρτόνι, ζωγραφισμένη μια φάτνη, στημένη σ’ ένα ξύλο, παιδικές φωνές να ψάλλουν τα κάλαντα,  το Χριστός γεννάτε σήμερον,  με την ελπίδα ένα φιλοδώρημα, μια μπουκιά ψωμί,  το χάραμα να τρέχουν στην εκκλησία  να κάνουν χρυσό δόντι, μετά   η λαχτάρα να γευτούν το Χριστουγεννιάτικο φτωχικό φαγητό εάν υπήρχε,  ο παπάς  ο άξονας της ύπαρξης του χωριού, αυτός που κρατούσε το ‘δεφτέρι’ λες και ήταν μπακάλης των βαπτίσεων, γάμων,  θανάτων,  αυτός που μας έλεγε για την γέννηση του θεανθρώπου.  Απ’ έξω απ’ την εκκλησία κόχλαζαν τα πάθη, οι σκοτωμοί,  η πείνα, η δυστυχία, η  κοινωνία μας  μικρή , ο κόσμος μας, τόσο κλειστός όσο χώραγε το μάτι σου.

Και όμως ήταν Χριστούγεννα!

 Χριστουγεννιάτικες Σταλαγματιές  Αθήνα 1949   

Πρώτη φορά στην Αθήνα σε υπόγειο στην Καλλιθέα το κρύο τσουχτερό, αποβραδίς  είχαμε  προμηθευτεί μια κονσέρβα Αργεντινής  Corned beef θα τρώγαμε κρέας. Του τηγανιού η λαδιά γέμισε την ατμόσφαιρα, μπήκε στα πνευμόνια μας,  μας γέμισε ελπίδα αισιοδοξία, στην επαρχία ο εμφύλιος συνεχιζόταν, κι όμως ήταν Χριστούγεννα.  

Χριστουγεννιάτικες Σταλαγματιές, Χάβρη Γαλλία 1950

Περπατούσαν στο μόλο και κοίταζαν το βαπόρι τύπου Λίμπερτι, έκανε κρύο, ο άνδρας φορούσε πανωφόρι σε ένα χρώμα λαδί καρό,  είχε τυλιγμένο το λαιμό του με  κασκόλ, στο κεφάλι φόραγε ένα μπερέ,  η γυναίκα και το παιδάκι ακολουθούσαν, φαινόταν ότι κρύωναν, σα να έτρεμαν. Κοίταξαν την Ελληνική σημαία που κυμάτιζε στην πρύμη του βαποριού μας, φαινόταν σα να δίσταζαν, μετά άνοιξαν βήμα και ανέβηκαν τη σκάλα.

Με το που μπήκαν ο άνδρας μας χαιρέτησε Ελληνικά, είμαι ράφτης είπε δουλειά δεν έχω, κάτι είπε στη γυναίκα και το κοριτσάκι στα Γαλλικά. Του είπαμε περάστε μέσα, «τότε ήμουν πιτσιρικάς 17 ετών,» κάθισαν στην τραπεζαρία τους σερβίρισα καφέ,  το μεσημέρι, τους σερβίραμε φαγητό, φαινόταν ότι πεινούσαν, ο μάγειράς μας δεν δυστρόπησε, ήταν κοντός στο ανάστημα καλός άνθρωπος  Κορίνθιος, ονομαζόταν  Αντρέας Καψάλης, φορούσε ένα καπέλο άσπρο ψηλό που έγερνε σε κάθε κίνηση του κεφαλιού του λες και φύσαγε αιγαιοπελαγίτικος μπάτης. Οι  επισκέπτες μας  κάθισαν μέχρι που βράδιασε, ξανά έφαγαν, έφυγαν, χάθηκαν στου λιμανιού τη σκοτεινιά.

Την άλλη μέρα πάλι ξαναήρθαν, ήταν Δεκέμβρης,  Χριστούγεννα του 1950.

Φάγαμε μαζί, παρακολουθούσα με αμηχανία την οικογένεια αυτή, μου έκανε εντύπωση το κοριτσάκι, τόσο ευγενικό!

Σήμερα σκέπτομαι:  άρα  το κοριτσάκι εκείνο θα  θυμάται ακόμη; 

Χριστουγεννιάτικες,  Σταλαγματιές Νέα Υόρκη, 1951

 Ήρθε η φιλόπτωχος, κάποιας ενορίας της Νέας Υόρκης, μερικές συμπαθητικές κυρίες, μαζί τους κι ένας ιερέας,  μας μοίρασαν δωράκια γλυκά απ’ την πατρίδα, ξημέρωνε Χριστούγεννα. Η σκηνή στα κρατητήρια του νησιού Έλλις.

Ήρθε και η ώρα συσσιτίου αυτοί μας φέρθηκαν πιο ανθρώπινα μας τάισαν γέμιση γαλοπούλας με cranberry sauce  μετά ήρθαν οι δεσμοφύλακες βαρώντας  τη μαγκούρα τους για  κλείσιμο,  σιωπητήριο.

Εκεί  ήρθαν τα   όνειρα, τα πολλά τα  κάγκελα είχαν φράξει την θέα απ το παράθυρο, αλλά εκεί στην κάτω δεξιά γωνιά, είχε μια τρύπα. Κολλούσα το μάτι μου σε αυτή και κοίταζα. Από τόση δα μικρή τρυπούλα χωρούσαν τόσα πολλά πράγματα! Απίστευτο. Φαινόταν σα να είχε ανοίξει ο ουρανός. Τεράστια στενόμακρα κτίρια είχαν κατεβεί και είχαν βάλει τις ρίζες τους πάνω στη γη σαν πλοκάμια θηρίου. Είχαν φυτρώσει στο απέναντι νησί Μανχάταν προσπαθούσαν ασφυκτικά να το πνίξουν. Φωτισμένα παράθυρα, άλλα κιτρινωπά χλωμά, άλλα στενόμακρα, άλλα κυκλικά, πολύχρωμα, μερικά σε ευθείες γραμμές, άλλα σε τεθλασμένες, όλα μαζί έδιναν την εντύπωση πλεξίματος δαντέλας. Για βελόνες οι τεράστιοι μυτεροί ουρανοξύστες.

Έβλεπα το φωτάκι της σημαδούρας να αναβοσβήνει, αυτής που βοηθούσε την πορεία των βαποριών τη νύχτα. Αγκυροβολημένη στον ποταμό χορεύοντας με την λικνιστική κίνηση των κυμάτων με το καμπανάκι της να ακούγεται ως το παράθυρό μου  ντιν,  νταν,  κοίταξα πιο ψηλά στον ουρανό τα αστέρια της νύχτας με το φως τους μου έστελναν την ελπίδα, ίσως να ήταν και το άστρο της Βηθλεέμ,   κοιτάζοντας αυτά, ένοιωσα μια γαλήνη σκέφθηκα ότι ήταν Χριστούγεννα, εκεί αποκοιμήθηκα.  Με ξύπνησε θόρυβος από κλειδιά αυτά που κουδούνιζαν  στα χέρια του δεσμοφύλακα, τρομαγμένος έτρεξα  στο κρεβάτι μου, κρύφτηκα κάτω απ τα σκεπάσματα, η θέα από την τρύπα ήδη είχε αρχίσει να χλομιάζει.

Και όμως ήταν Χριστούγεννα,  

Tα Χριστούγεννα που θα θυμάμαι για πάντα είναι αυτά που περιγράφω στο βιβλίο μου, Χριστουγεννιάτικες Σταλαγματιές,  Γουατεμάλα, Δεκαετία 1960

Ο κόσμος γλεντούσε στους δρόμους, μια μέρα χαράς και θρησκευτικής ευλάβειας.

Πολλοί κάτοικοι  είχαν αρχίσει να πίνουν αποβραδίς, γλεντούσαν και ξημερωνόταν κάνοντας επισκέψεις.   Εγώ ο ξένος, ο θαλασσοβρεγμένος ναυτικός, είχα αράξει σε μια πόλη χτισμένη σε οροπέδιο  με υψόμετρο 3.500 μέτρων με επίνειο στον Ειρηνικό ωκεανό,  τους κοίταζα προσπαθώντας να κατανοήσω τα έθιμά τους. Πριν τελειώσει η ημέρα μας επισκέφτηκε ο Πελαργός στοmaterno Infantil εκεί γεννήθηκε η πρώτη κόρη μου, από τότε εορτάζουμε διπλή εορτή, μαζί με τα Χριστούγεννα και τα γενέθλια της κόρης μου.

 Πιστεύω ότι οι φετινές Χριστουγεννιάτικες γιορτές θα είναι όπως αυτές που περιγράφω στις, Χριστουγεννιάτικες σταλαγματιές, Νέα Υόρκη 2013

Όλα είναι προγραμματισμένα, στο που θα πάμε να κάνουμε Χριστούγεννα, εννοώ σε ποιανού το σπίτι, γυρνώ το βλέμμα πίσω και σκέπτομαι, ξεκίνησα ένας, γίναμε δυο, γίναμε δεκατρείς, για πολλά χρόνια κάθε Χριστούγεννα σε διαφορετική πατρίδα, σήμερα όλοι μαζί, ρίξαμε άγκυρα στο Μπρονξ Νέας Υόρκης. Χαρούμενα κι ευτυχισμένα Χριστούγεννα σε όλους σας.

Ετσι  λοιπόν  και εφέτος,  θα  παρακολουθήσουμε από την μικρή οθόνη το χρυσό μήλο να πέφτει ακριβώς τα μεσάνυχτα, στην πόλη του μεγάλου Μήλου τη Νέα Υόρκη , καθώς θα διασκεδάζουμε με φίλους σε ένα οικογενειακό ρεβεγιόν, στο σπίτι, ευχόμενοι έναν ευτυχισμένο καινούργιο χρόνο γεμάτο καλή υγεία, μόνο αυτό να μας φέρει ο Άγιος Βασίλης Καλή υγειά.     

Ναι, θα ήθελα, το 2014 να έχω τη δύναμη να συνάξω εκατοντάδες σελίδες γραπτών μου που υπάρχουν σκορπισμένα εδώ κι εκεί,  ακόμα και σε υπολογιστές και να κατορθώσω να τα εκδώσω σε βιβλίο.

Χρειάζεται πολύ προσπάθεια, χρόνος  και υπομονή για να μπει κάθε κείμενο στην πρέπουσα σειρά…

    

Με αγάπη

Γαβριήλ Παναγιωσούλης     

    

Σας ευχαριστούμε πολύ κ. Γαβριήλ. Χρόνια Πολλά

και Καλές Γιορτές.

Με υγεία, Μαριέτα - Παύλος.

Από τους διαχειριστές του blog: dimiourgia-epikinonia.blogspot.gr
from the moderators of blog : dimiourgia - epikinonia.blogspot.gr