Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες από τη Μαριέτα της Δημιουργίας & Επικοινωνίας

Όλα ξεκίνησαν στις αρχές Δεκεμβρίου, με το στολισμό του δέντρου και  το πολυπόθητο γράμμα στον ΄Αγιο Βασίλη.  Ο γιός μου μόλις  5 ετών στο νηπιαγωγείο, μη γνωρίζοντας γραφή , έκοψε από τα διαφημιστικά φυλλάδια της εταιρείας το δώρο που ήθελε, το έβαλε στο φάκελο και για να μην κάνει λάθος ο ΄Αγιος κόλλησε έξω από το φάκελο, μια μικρή φωτογραφία του και τη φωτογραφία του Αγίου Βασίλη … 

Στολίσαμε το δέντρο και στην κορυφή, αντί για αστέρι, βάλαμε το γράμμα για να έρθει ο Άγιος να το πάρει ώστε  να δώσει την παραγγελία στους βοηθούς του να το ετοιμάσουν.

Κάθε πρωί, τρεχάτος ο Π. πήγαινε στο δέντρο, να δει αν έλειπε το γράμμα, αν ο Άγιος ήρθε. (βάζαμε έναν κουραμπιέ και ένα ποτήρι κονιάκ για να πιει ο Άγιος γιατί κρύωνε επειδή ήταν βράδυ και πεινούσε). «Αχ,  μαμά, ακόμη δε βρήκε το σπίτι μας… μήπως δεν έρθει σε μένα;» η αγωνία του Π. Του εξηγούσα, ότι δεν μπορεί, θα έρθει, αυτός ο καλός Άγιος, δεν ξεχνά κανένα παιδάκι. 

Ένα πρωί, φωνές, «τλέχα μαμά, ήλθε ήλθε, έφαγε και το κουμπαριέ, ήπιε και το κρασάκι…τλέχα μαμά». 

Ηρέμησε το παιδί… τώρα άλλος καημός … πότε θα έρθει… μήπως μπερδέψει το σπίτι και δεν με βρει γιατί δεν έγραψα το δρόμο μας, «αχ , του χρόνου που θα πάω στο μεγάλο σχολείο του Νίκου(ο μεγαλύτερος ξάδελφος, μοντέλο προς μίμηση), θα μάθω πρώτα πρώτα το δρόμο μας να γράφω». 

Ηρθε επιτέλους η παραμονή των Χριστουγέννων-25^η Δεκεμβρίου και ενώ ήμασταν στο τραπέζι και τρώγαμε το βράδυ, χτυπάει η πόρτα, λέω εγώ, «να πάω να δω, τέτοια ώρα ποιος είναι;» 

Ανοίγω και μπαίνει μέσα ένας χοντρούλης Άγιος με μακριά άσπρα γένια και μια κόκκινη στολή, «καλησπέρα, μήπως μένει εδώ ο μικρός της φωτογραφίας;»… δε χρειάστηκε να φωνάξω… τρεχάτος ήρθε, «εγώ είμαι Αη Βασίλη μου…». Του λέει ο ΄Αγιος, «τι κάνεις; Πώς σε λένε;» Το παιδί από την ταραχή του έχασε τη φωνούλα του…, «πάρε το δώρο σου και να παίξεις πολύ στη νέα χρονιά…» ο Π. του λέει, «Ναι σα παίζω και του χρόνου θα σου γράψω και το δρόμο μας για να μη χαθείς, θα ξέρω να τον γράφω…» και τρεχάτος έσκισε το χαρτί για να πάρει το δώρο του μια πυροσβεστική που ήταν η αγαπημένη του. 

Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκε αγκαλιά με την πυροσβεστική και ένα γαλήνιο χαμόγελο στο γλυκό παιδικό του προσωπάκι. Ήταν Χριστούγεννα του 2001.

Η ευχή μου και η προσδοκία μου , είναι να έχουμε υγεία  και  τα παιδιά να συνεχίζουν να κάνουν όνειρα ... 

να μην υπάρχει ψυχή στον κόσμο τούτο που

να πεινάει, να διψάει και να φοβάται .