ποίημα:ΦΟΒΑΜΑΙ ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ Σ'ΟΝΕΙΡΕΥΤΩ ΑΠΟΨΕ..

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

Φοβάμαι μήπως  δεν σ'ονειρευτώ απόψε..
μήπως  δε σε δω έστω για λίγο..
στα όνειρα..
όπως τότε..
όπως παλιά..
τόσο πίσω..
στα θρανία της εφηβείας μου..

Τότε που μου 'κλεινες το μάτι
όταν οι ζαβολιές μου εισέβαλαν στα όνειρά σου..
Τότε που χόρευαν οι στίχοι μου
στους χτύπους της καρδιάς σου..
όπως τότε..
Τότε που ο ήλιος φώτιζε
ακόμα και το σκοτάδι της νύχτας μου..
Τότε που τ' αστέρια σεργιάνιζαν στ'ανοιχτά παράθυρα..
που έμεναν ανοιχτά για να χαζεύουμε την ανοιξιάτικη βροχούλα..
που οι σιωπές αλώνιζαν στις σκιές..
Φοβάμαι μήπως ξεχάσω τ' όνειρο σαν ξυπνήσω..
Στο όνειρο που επαναλαμβάνεται
τις νύχτες με το φεγγαρόφωτο..
τις νύχτες που η θάλασσα αναπολεί το παρελθόν της..
και τα κύματα γαληνεύουν για να κοιμηθούν..
Πόσο ποθώ να σ'ονειρευτώ απόψε..
να μπαίνεις σαν τον κλέφτη
στα παραμύθια των ονείρων μου..
να γίνεσαι ο Ρωμαίος μου
κι εγώ ν' αγωνιώ να σε ξυπνήσω..
να σε ξυπνήσω να επιστρέψουμε ξανά στο σχολείο..
Εκεί..
στο θρανίο με τ'αρχικά μας..
με χαραγμένα τα σύμβολα της νιότης..
Εκεί να επιστρέψουμε..
σαν τότε..
τόσο πίσω..
 που με κρατούσες σφιχτά απ΄το χέρι
σαν τρέχαμε που χτύπαγε το κουδούνι..
με την μαθητική μας τσάντα να φυλάει μαζί και τα όνειρα..
τότε που η τσιχλόφουσκα έσκαγε μαζί με το φιλί..
τότε που ζωγραφίζαμε στα τζιν μας το σήμα της ειρήνης..
τότε που ο Ντίλαν έπαιζε τη μουσική του
στα νεανικά μας Σαββατόδραδα..
τότε που ξέφρενα χορεύαμε με το Γκρήζ..
Έλα μαζί μου στ'όνειρο απόψε..
περπάτησε στα σύννεφα της προσμονής
και βάλε πάλι στην τσέπη σου τα γαλάζια γράμματα..
τα θέλω πίσω..
ξανά να τα δω..
να τα μυρίσω..
έστω για λίγο.
πες ναι στο φεγγάρι που περιμένει κι αυτό την επιστροφή σου..
Ή γίνε εσύ πανσέληνος..
Ακέραιη..
Αληθινή..
Και με υπόσταση..(By Kate) 

ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ PHOTOBUCKET