Το δικό μου κανάλι

Το δικό μου κανάλι
You tube

Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2016

Αφειερώματα: Εμείς οι Έλληνες Επ.9 : Η Κατοχή 1941 - 1944 | Ντοκιμαντέρ

Παρασκευή, Οκτωβρίου 28, 2016  ,  No comments

Αποτέλεσμα εικόνας για πολεμος του 1940 εικονες






Kostas Rammos

Περισσότερα...

Θεσσαλονίκη : Ο Θεσσαλονικιός που σταμάτησε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να βγει μαζί του selfie (βίντεο)

Παρασκευή, Οκτωβρίου 28, 2016  , ,  No comments




Λίγα λεπτά μετά τη διαμαρτυρία ενός Θεσσαλονικιού στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ένας άλλος κάτοικος της πόλης τον πλησίασε λίγο πριν μπει στο αυτοκίνητό του για να αποχωρήσει και ευγενικά του ζήτησε να βγούνε μαζί μια σέλφι φωτογραφία. Πρόκειται για τον Χρήστο Μόσχο ο οποίος όπως είπε στο seleo.gr και στον Θεολόγο Ηλιού δεν είναι υποστηρικτής κανενός κόμματος αλλά απλώς ήθελε να βγει μια φωτογραφία με τον κ.Παυλόπουλο


 

selfie Παυλοπουλο 28-10-16



http://thessbomb.blogspot.gr/2016/10/selfie.html

Περισσότερα...

Ο Οδυσσέας Ελύτης στο μέτωπο του '40 -Τι έγραψε για την εμπειρία του

Παρασκευή, Οκτωβρίου 28, 2016  , ,  No comments

Ο Νομπελίστας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης πολέμησε στο Αλβανικό Έπος 1940-41, στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Προσβλήθηκε από τύφο και τελικά διασώθηκε από θαύμα, όπως ο ίδιος ομολογεί.
Ας δούμε συνοπτικά πώς ο ίδιος περιγράφει την εμπειρία του στο μέτωπο και σε ποια ποιητικά του έργα αποτυπώθηκε αυτή η συγκλονιστική για τον ποιητή εμπειρία.
Στις 28 Οκτωβρίου 1940 ο Ελύτης κατατάσσεται ως ανθυπολοχαγός στη Διοίκηση του Στρατηγείου του Α’ Σώματος Στρατού. Στις 26 Φεβρουαρίου 1941 μεταφέρεται με βαρύ κοιλιακό τύφο στο νοσοκομείο Ιωαννίνων κι έπειτα από περιπετειώδη πορεία καταλήγει στην Αθήνα.

Από μια συνέντευξη του Οδυσέα Ελύτη στο φοιτητικό περιοδικό «Πανσπουδαστική» με τίτλο «Έζησα το θαύμα της Αλβανίας» το 1965, διαβάζουμε:
Προσωπικά εσείς, σαν έφεδρος ανθυπολοχαγός, τι κάνατε στον αγώνα; τον ρωτούν.
Τι να έκανα εγώ, ένα χαλασμένο παιδί της Αθήνας. Με κόπο ανυπολόγιστο, κατάφερα να είμαι απλώς συνεπής προς την αποστολή μου. Αλλά είδα στο πρόσωπο των στρατιωτών μου τη λάμψη που είναι ικανός ο Ελληνισμός ν” αναδύσει όταν πιστεύει στο δίκιο του. Και γνώρισα από πολύ κοντά την αψηφισιά του θανάτου, την ακατάβλητη θέληση της ζωής που έγινε τελικά και δική μου.
Στο μέτωπο, αρρώστησα από βαρύτατο τύφο. Τα νερά που πίναμε, όπου βρίσκαμε, ανάμεσα στα πτώματα των μουλαριών, ήτανε μολυσμένα. Χωρίς να γνωρίζω τι έχω, χρειάστηκε να κάνω τρία μερόνυχτα με τα πόδια κα με ζώο σε βατόδρομο και να διακομισθώ στο Νοσοκομείο Ιωαννίνων.
Έμεινα εκεί σαράντα μέρες με σαράντα πυρετό, ακίνητος, με πάγο στην κοιλιά. Με είχανε αποφασίσει αλλά εγώ δεν είχα αποφασίσει τον εαυτό μου. Θυμάμαι, ότι αρνήθηκα να με μεταφέρουν στο μικρό θάλαμο των ετοιμοθανάτων, όπως κάποιο άλλο βράδυ αρνήθηκα πεισματικά να κοινωνήσω και να εξομολογηθώ στον παπά που μου φέρανε, όταν η κρίση της αρρώστιας έφτασε στο κατακόρυφο. Μόλις αρχίζανε οι βομβαρδισμοί, ανοίγανε το διπλανό μου παράθυρο -μη σπάσουν τα τζάμια και τιναχτούν επάνω μου- και φεύγανε όλοι στα καταφύγια. Έτσι πέρασα όλες τις τρομερές πρώτες μέρες της γερμανικής επιθέσεως. Κατάμονος, σ” έναν έρημο θάλαμο, και γεμάτος πληγές από την απόλυτη ακινησία.
Και την ημέρα που κρίθηκε ότι είχα γλυτώσει και άρχισε να υποχωρεί ο πυρετός, ήρθε η διαταγή να εκκενωθεί το Νοσοκομείο. Με βάλανε όπως-όπως σ” ένα φορείο, που το χώσανε σ” ένα φορτηγό αυτοκίνητο.
Η φάλαγγα από τα Γιάννενα ως το Αγρίνιο πυροβολήθηκε οχτώ φορές από τα «στούκας». Οι φαντάροι τρέχανε στα χωράφια, όμως εγώ ήταν αδύνατον να σταθώ όρθιος έστω και για μια στιγμή. Τελικά στο Αγρίνιο, με παρατήσανε σ” ένα πεζούλι και φύγανε. Μια καλή κοπέλλα, εθελοτής νοσοκόμος με άλλη αποστολή, με βοήθησε κα μ” έσυρε ως το υπόγειο μιας καπναποθήκης, όπου σωριάστηκα κι έμεινα τρεις μέρες (…) Οι γιατροί στην Αθήνα τρίβανε τα μάτια τους. Σύμφωνα με την Επιστήμη, θα έπρεπε με την πρώτη παραμικρή μετακίνηση να πάθω εντερορραγία και να τελειώσω (…) αν «έζησα το θαύμα» σώθηκα και από ένα θαύμα.

Η συμμετοχή του Ελύτη στον ελληνοϊταλικό πόλεμο το χειμώνα του 1940-41 έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ποιητική και ιδεολογική του διαμόρφωση. Όπως σημειώνει ο ίδιος στηνΑυτοπροσωπογραφία του:
Η Αλβανία, για τη σωματική μου υπόσταση ήταν μια περιπέτεια αβάσταχτη, αλλά για την ψυχική μου όμως ιστορία, μια τομή βαθιά. (…) έγινε αιτία ο πόλεμος να συνειδητοποιήσω τι είναι ο αγώνας, ο ομαδικός πλέον και όχι ο προσωπικός. Θέλω να πω τι σημαίνει να μάχεσαι ενταγμένος σε μιαν ομάδα, που έχει ορισμένα ιδανικά, και να μάχεσαι κι εσύ γι’ αυτά.
Ο Ελύτης έγραψε τρία εκτεταμένα ποιήματα με θέμα τον Αλβανικό πόλεμο, την άνοιξη του 1941 μόλις επέστρεψε από το μέτωπο: την Αλβανιάδα, τη Βαρβαρία και το Άσμα Ηρωικό και Πένθιμο για τον Χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας.
 
 
Επιμέλεια : Παύλος Π.Νούνης
 
 

Περισσότερα...

Πρώτη Σερρών : 28η Οκτωβρίου 1940 Συγκλονιστική συνέχεια αφήγησης μνήμη και γραφή από τον αγαπητό μας Κώστα Π. Γιαννούση

Παρασκευή, Οκτωβρίου 28, 2016  , ,  No comments















Κώστας Γιαννούσης


Όχι φίλοι μου, δεν γράφω ( λάθος) είναι η Ιστορική μέρα για
την Πατρίδα μας, όλοι  το ξέρουμε!
Την χρονιά που περνούσαμε ,είχαμε πάρα πολλές προκλητικές,
ενέργειες από την Ιταλία ,του Μουσολίνι ,το κυριότερο ο
τορπιλισμός ,του Πολεμικού μας θωρηκτού "Έλλη" στις 15/8/40,στο λιμάνι της Τήνου.......
Επίσης η Ιταλοί ήταν στην Αλβανία από τις 7/4/39,και έτσι είχαμε  ένα μέλος του "Άξονος" στα σύνορα μας.
Επομένως ,αφού ο Χίτλερ πέρασε όλα τα κράτη της 
Ευρώπης, εκτός της Αγγλίας, κάποτε θα ερχόταν και 
η σειρά της Ελλάδας.
Η τότε,Κυβέρνηση Μεταξά, δεν στέκονταν με τα χέρια στις
τσέπες, γινόταν προετοιμασίες ,για άμυνα, απογραφή ,από
τροχοφόρα, υποζυγίων , εφέδρων ,διευθύνσεων κτλ. κτλ.!
Την χρονιά εκείνη ,του Αγίου Δημητρίου ήταν ημέρα
Σάββατο ,στο χωριό υπήρχαν πολλές οικογένειες με κάποιον
Δημήτριο ( Μήτσιο, Τάκη ,Δημητρούλα ) τα κρασιά ήταν στα
βαρέλια,το τσίπουρο,το ίδιο, κέφι υπήρχε, λεφτά, επίσης τα
καπνά πουλιόταν με πολύ καλές τιμές, έτσι η γιορτή συνεχίστηκε μέχρι και την Κυριακή, (αξέχαστα χρόνια ).

Την Δευτέρα 28η είχαμε σχολείο, πήγαμε κανονικά ,όλοι μας αλλά παράξενο πράγμα,η ώρα περνούσε και κουδούνι δεν χτυπούσε, για προσευχή;
Τελικά μας μάζεψαν στις τάξεις μας,στην δίκη μας ήρθε
η Δασκάλα μας δεσποινίς Ελενίτσα, με το χτένισμα ρολό τα
μαλλιά της και δακρυσμένη ,μας είπε με απλά λόγια ότι
είχε γίνει, και έφυγε .

Τότε ήρθε και ο άλλος μας Διδάσκαλος ο Γεώργιος Παπαευστρατίου,(δασκαλούδι ) τον φωνάζαμε γιατί ήταν μικρόσωμος,μας είπε ότι το σχολείο κλείνει γιατί  φεύγουμε
για το μέτωπο, γενική επιστράτευση.
Αλλά και από φόβο μήπως μας βομβαρδίσουν οι Ιταλοί,όπως είχαν κάνει κιόλας στην Αθήνα-Πειραιά κτλ. δεν έπρεπε να μαζευόμαστε πολλοί μαζί!
Ο μακαρίτης Διευθυντής κ Γωβέτας μας είπε πέντε κουβέντες
και γρήγορα φύγαμε όλοι η μαθητές για τα σπίτια μας.
Εν τω μεταξύ το χωριό είχε αναστατωθεί ,όλος ο κόσμος κατέβηκε στην αγορά,γέμισαν τα σίδερα του Λάκκου από
την Κοινότητα, μέχρι του Κότλη το σπίτι κόσμο, πολλοί έφευγαν για να πάνε να καταταγούν όπου το φύλλο πορείας, τους είχαν δώσει προ πολλού και έγραφε.
Μερικοί οδηγούσαν τα επιταγμένα  ζώα τους ,στον Σ.Σ. Αγγίστας.
Οι χωροφυλακή του χωριού έστελνε τους επιστρατευμένους
στον Σ.Σ. Αγγίστας .

Έφευγαν ,πατεράδες ,αδέλφια ,θείοι Αρραβωνιαστικοί, 

γείτονες γνωστοί, αγκάλιασμα, τα …δάκρυα .
 
Φιλιά λυπημένα πρόσωπα ,τρομερά πράγματα.
 
Η χωροφυλακή έδιωχνε το πλήθος να μην είναι συγκεντρωμένο

από φόβο βομβαρδισμού.
 
Βράδιασε και το χωριό πάγωσε από τα γεγονότα εκείνη της
 
Δευτέρας, τα κοινοτικά φώτα στους δρόμους δεν άναψαν
 
τα παράθυρα στα σπίτια δεν έπρεπε να φέγγουν .
 
Συσκότιση ,στους δρόμους αλλά και στις ψυχές των 

ανθρώπων.
 
Είχε αρχίσει το μαρτύριο, που θα διαρκούσε τέσσερα -πέντε
  
χρόνια ,πάνε οι χαρές ,η ζωή άλλαξε για πάντα πάνε και
 
τα σχολεία .

Ιδιαίτερα στην Αν. Μακεδονία -Θράκη, γιατί
δοθήκαν στου Βούλγαρους από τον Χίτλερ.!!
Αλλά αυτή είναι άλλη τραγική Ιστορία για τον
τόπο που γεννηθήκαμε !!!!!!!
 
Σχόλιο του blog:


Κώστα μου συγκλονιστική πραγματικά η αφηγηματική
σου εμπειρία στα παιδικά και πολύ δύσκολα χρόνια της κατοχής....
θα φροντίσω να την μεταφέρω στην ομάδα για να 
θυμηθούν οι παλαιότεροι...όσοι 
βέβαια διαβάζουν σε αυτή την ηλικία το ....Facebook και βέβαια εμείς οι νεότεροι να μάθουμε από το παρελθόν για να βαδίσουμε στο...μέλλον....
είναι η ιστορία του τόπου μας....οι ρίζες μας....
Ευχαριστώ προσωπικά για την αφήγηση σου αυτή...
Ελπίζω να συνεχίσεις να μας συνεπαίρνεις με τις εμπειρίες
σου της ζωής από την κατοχή ως σήμερα...


Ευχαριστώ πολύ για το συγκλονιστικό σου 
αφήγημα Κώστα μου.


Χρόνια Πολλά με υγεία και υπομονή..


Παύλος Π.Νούνης


Υ.Γ: η ορθογραφία του κειμένου άψογη 
όπως πάντα Κώστα μου….



Επιμέλεια-έλεγχος κειμένου :Παύλος Π.Νούνης

 


Περισσότερα...
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)