Κρυμμένοι τουριστικοί θησαυροί που είναι πραγματικά δίπλα μας

Λίμνη Μπλεντ (Σλοβενία): Ένα ζωντανό παραμύθι

H βαλκανική χερσόνησος και τα ταξιδιωτικά «διαμάντια» της

Η χερσόνησος του Αίμου είναι ένας αληθινά ευλογημένος τόπος και εμείς οι Έλληνες το ξέρουμε αυτό καλύτερα ίσως από τον καθένα.
Είναι η πλούσια ιστορία της βαλκανικής, είναι η μοναδική φύση, είναι και το αμάλγαμα των πολιτισμών που παρέχουν κάτι για τον καθένα, ό,τι κι αν ψάχνει σε τουριστικούς όρους.
Από ορεινές περιοχές μέχρι μαγευτικές παραλίες και όλων των λογιών τα τοπία, η βαλκανική με τη μακρά και προβληματική πολλές φορές ιστορία της είναι ένα μέρος που συνδυάζει πάρα πολλά σε πολύ μικρές αποστάσεις.
Αλβανία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Βουλγαρία, Κόσοβο, Κροατία, Μαυροβούνιο, Ρουμανία, Σερβία και Σλοβενία, όλες έχουν κάτι ιδιαίτερο για τον ταξιδιώτη που θα φτάσει στα εδάφη τους, ένα ταξίδι που για μας τους Έλληνες είναι ιδιαιτέρως κοντινό και προσιτό. Καθεμιά κουβαλά τη δική της ιστορία και τις ιδιαιτερότητές της, αφήνοντας έτσι στον τουρίστα ένα πανόραμα επιλογών για όλες τις προτιμήσεις και τα βαλάντια.
Και πλέον έχουμε αφήσει πίσω μας όλες τις αμφιβολίες και τα «αν» και βλέπουμε καθαρά τι είναι πραγματικά τα Βαλκάνια: ένας από τους κορυφαίους ταξιδιωτικούς θησαυρούς της Γηραιάς Ηπείρου!
Μια εντυπωσιακή λίμνη που αψηφά τις επιβλητικές Ιουλιανές Άλπεις που την περιβάλλουν και κλέβει την παράσταση δεν το λες και μικρό πράγμα. Πόσο μάλιστα όταν έχει κι ένα γραφικό νησάκι στη μέση της! Αυτό είναι το σλοβένικο κόσμημα που παραμένει ένα από τα δημοφιλέστερα τουριστικά αξιοθέατα της χώρας, όντας ένα φυσικό θαύμα σε χρώματα και οπτική μαγεία και παρέχοντας ταυτοχρόνως ένα σωρό δραστηριότητες αναψυχής.
Το τοπίο συμπληρώνεται και με την απαραίτητη δόση ιστορίας που προσφέρει το μεσαιωνικό κάστρο και η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου του 17ου αιώνα. Κι όλα αυτά μέσα στα δάση και τα βουνά, λες και όλη η φυσική μαγεία συγκεντρώθηκε σε αυτή τη λίμνη, μια λίμνη που έχει πολλούς θρύλους και λαϊκές παραδόσεις να διηγηθεί…

Αργυρόκαστρο (Αλβανία): Μια πόλη βαριά σαν Ιστορία

Η «πόλη της πέτρας» κι αν έχει πλούσια ιστορία! Όπως μας λέει η UNESCO, αποτελεί ένα σπάνιο παράδειγμα καλοδιατηρημένης οθωμανικής πόλης, καθώς η τούρκικη κληρονομιά της είναι διάχυτη παντού και απαθανατίζεται στα 600 και πλέον χαρακτηριστικά κτίρια της οθωμανικής εποχής της. Η πόλη κατοικείται βέβαια αδιαλείπτως από την Εποχή του Χαλκού, αν και τα περισσότερα κτίριά της είναι του 17ου-18ου αιώνα.
Με το επιβλητικό του κάστρο, τα πλακόστρωτα δρομάκια και την υπέροχη θέα στον ποταμό Δρίνο, το Αργυρόκαστρο προσφέρει ένα μαγικό ταξίδι στον χρόνο που φρόντισε να μας περιγράψει επαρκώς ο μεγάλος λογοτέχνης της Αλβανίας, Ισμαήλ Κανταρέ. Και για μας έχει και έντονο ελληνικό ενδιαφέρον…
 

Σουμπότιτσα (Σερβία): Το χαρακτηριστικό βαλκανικό αμάλγαμα

Σε απόλυτα τυπικούς βαλκανικούς όρους, η Σουμπότιτσα αποτελείται από ένα κράμα εθνοτικών στοιχείων και λαών, καθώς Ούγγροι, Σέρβοι, Κροάτες και άλλοι πολλοί (περισσότερες από 20 μειονότητες) συνυπάρχουν εδώ αρμονικά. Ανήκει εξάλλου στην αυτόνομη επαρχία της Βοϊβοντίνα, κοντά στα σύνορα με την Ουγγαρία, και το 1/3 των κατοίκων είναι ουγγρικής καταγωγής. Εδώ θα συναντήσεις ό,τι ακριβώς είναι τα Βαλκάνια, ένα πολυσυλλεκτικό κράμα λαών και πολιτισμών, αλλά και μια πλούσια και συχνά ταραγμένη ιστορία.
Σήμερα είναι ένα ιδιαίτερο πολιτιστικό κέντρο της Βοϊβοντίνα, έχοντας αλλάξει ηγεμόνες, ονόματα (πάνω από 200!) και χώρες με το τσουβάλι, καθώς άλλοτε ανήκε στους Ούγγρους και τους Σέρβους και άλλοτε στους Τούρκους, περνώντας τόσο από τα χέρια των Αψβούργων όσο και των Οθωμανών, πριν γίνει τελικά γιουγκοσλαβική. Και η αρχιτεκτονική της αποκαλύπτει ακριβώς όλα αυτά, αν και τα υπέροχα αρ νουβό της αυστρο-ουγγρικής κληρονομιάς της ξεχωρίζουν.
 

Λίμνες Πλίτβιτσε (Κροατία): Η φύση όπως πουθενά αλλού

Μέσα στις Δειναρικές Άλπεις φωλιάζει άλλο ένα μεγαλούργημα της φύσης, αυτή τη φορά μια σειρά από λίμνες που φρόντισε να συμπεριλάβει η UNESCO στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς. Το δίκτυο των λιμνών με τα φυσικά φράγματα που ορθώνονται και γκρεμίζονται χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση ξεπερνιέται μόνο από την πανδαισία των χρωμάτων που η Μητέρα Φύση ξέρει να προσφέρει με τον αποστομωτικό της τρόπο.
Κι εδώ όμως η κίνηση και η εναλλαγή είναι συνεχείς, από το βαθύ μπλε και το γαλάζιο ως το πράσινο και το σμαραγδί, μιας και τα φύκια και τα βρύα παίζουν με το ηλιακό φως καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Το Εθνικό Πάρκο των Λιμνών Πλίτβιτσε που ορίζεται από τρεις βουνοκορφές φιλοξενεί εκατοντάδες σπήλαια, ποτάμια, καταρράκτες και λίμνες, αλλά και έδαφος από ασβεστολιθικά πετρώματα και δολομίτες, χαρίζοντας απλόχερα γερές δόσεις φυσικής μαγείας.
 

Κάστρο Πέλες (Ρουμανία): Το αντίπαλο δέος του Κόμη Δράκουλα

Η Τρανσυλβανία είναι ένας τόπος σκοτεινών θρύλων και ζοφερών μύθων, τους οποίους προσπαθεί να αλλάξει αυτό το εύθραυστο και ηλιόλουστο κάστρο που ξεπηδά μέσα από τα δάση και τα ψηλά βουνά. Τα θερινά ανάκτορα της βασιλικής οικογένειας της Ρουμανίας επιβλέπουν τα νοτιοανατολικά Καρπάθια Όρη και δεν είναι φυσικά κάστρο με τη στενή έννοια του όρου, παρά μεγαλοπρεπές παλάτι!
Είναι μάλιστα το πρώτο ευρωπαϊκό ανάκτορο που χτίστηκε με το ηλεκτρικό ρεύμα κατά νου, καθώς δίπλα του η μοναρχία έφτιαξε σταθμό παραγωγής ενέργειας. Έλληνες τεχνίτες κατεργάστηκαν την πέτρα του, όντας ένας από τους 14 λαούς που συνέβαλλαν στην ανέγερσή του. Σήμερα το νεο-αναγεννησιακό αυτό παλάτι ξεπροβάλλει σαν ψεύτικο μέσα από την οργιώδη βλάστηση που το περιβάλλει, σε πείσμα των σκοτεινών κάστρων που ενυπάρχουν δίπλα του. Επιστρέφοντας μάλιστα στη Σινάια, ο ταξιδιώτης μπορεί να κάνει μια στάση για να δει και το Κάστρο Μπραν, που -αν πρέπει να το πούμε- είναι το κάστρο του Δράκουλα!

Μονή Βισόκι Ντέτσανι (Κόσοβο): Η ιστορική ορθόδοξη εκκλησία των Βαλκανίων

Όποιος επιμένει στις χάρες του θρησκευτικού τουρισμού, δύσκολα θα βρει πιο ταιριαστό μέρος σε ολάκερα τα Βαλκάνια. Γιατί η σερβική ορθόδοξη αυτή μονή του Κοσσυφοπεδίου που έχτισε ο βασιλιάς Στέφανος Ούρος Γ’ κατά τον 14ο αιώνα στεγάζει μια επιβλητική ορθόδοξη εκκλησία που αποκαλύπτει την περίπλοκη θρησκευτική και εθνική ιστορία της περιοχής.
Η UNESCO την περιέλαβε στη λίστα με τα προστατευόμενα μνημεία για τις υπέροχες τοιχογραφίες που ενυπάρχουν στο εσωτερικό της, τη μεγαλύτερη σωζόμενη συλλογή μεσαιωνικής θρησκευτικής τέχνης των ορθόδοξων Σέρβων που χρειάστηκε περισσότερα από 15 χρόνια για να ολοκληρωθεί. Ο χρόνος μοιάζει να σταμάτησε στο βυζαντινό αυτό μοναστήρι με την πλούσια ιστορία, που θα αποκαλύψει απλόχερα σε όποιον πιστό το επισκεφτεί…
 

Μόσταρ (Βοσνία-Ερζεγοβίνη): Η γέφυρα των πολιτισμών

Η παλιά γέφυρα (Στάρι Μοστ) του Μόσταρ δεν είναι απλώς το ορόσημο της πόλης και υπόμνηση στην οθωμανική περίοδό της (1558 μ.Χ.), αλλά ένα τόσο πραγματικό όσο και συμβολικό γεφύρι πολιτισμών και εθνών, ενώνοντας Ανατολή και Δύση, χριστιανισμό και Ισλάμ, αλλά και Βόσνιους και Κροάτες. Και μπορεί να καταστράφηκε κατά τον Πόλεμο της Βοσνίας το 1990, όλοι θέλησαν ωστόσο να το ξαναχτίσουν, ξαναδίνοντας στο δοκιμαζόμενο Μόσταρ την παλιά του αίγλη.
Χτισμένο στις όχθες του ποταμού Νερέτβα, το Μόσταρ παραμένει μια πανέμορφη πόλη με έκδηλα τα σημάδια του πολέμου, όντας το οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της περιοχής. Τυπικά βαλκανικό, όλα συνυπάρχουν εδώ, μέσα στα πλακόστρωτα και τα σπίτια, τα μαγαζάκια και τους κήπους, από τουρίστες κάθε εθνικότητας μέχρι κατοίκους κάθε εθνικότητας. Η Παλιά Πόλη του ανήκει στα Μνημεία Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UΝΕSCΟ…
 

Εθνικό Πάρκο Ντουρμίτορ (Μαυροβούνιο): Το μεγαλύτερο φαράγγι της Ευρώπης

Μέσα στο ολότελα ορεινό Μαυροβούνιο υπάρχει μια κοιλάδα που προσφέρει απλόχερη θέα και θεαματικές δραστηριότητες αναψυχής. Με τις 17 λιμνούλες να κατεβάζουν το μπλε του ουρανού στο έδαφος, το Εθνικό Πάρκο Ντουρμίτορ φορά διαφορετικά χρώματα αναλόγως την εποχή, κόβει ωστόσο πάντα την ανάσα. Εδώ υπάρχει εξάλλου το δεύτερο μεγαλύτερο φαράγγι του κόσμου (μήκους 82 χιλιομέτρων), μετά το Γκραν Κάνιον των ΗΠΑ, και τα πράγματα γίνονται κολοσσιαία.
Κάπου 39.000 στρέμματα περιμένουν τον ταξιδιώτη να τον αφήσουν άφωνο με τη μαγεία του τοπίου, στο οποίο συμβάλλουν οι 23 βουνοκορφές και οι απότομες εναλλαγές του υψομέτρου, τα 1.500 είδη βλάστησης και τα 130 είδη πουλιών. Ακόμα και ιστορικά μνημεία και ηρώα θα βρει εδώ ο ταξιδευτής, μιας και έλαβαν χώρα ουκ ολίγες μάχες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου…

 

Νεσέμπαρ (Βουλγαρία): Μια πόλη μέσα στη θάλασσα

Αυτή η κωμόπολη της Μαύρης Θάλασσας είναι ένα τρανταχτό παράδειγμα τι μπορεί να κάνει η φύση και ο άνθρωπος όταν συνεργαστούν. Το «μαργαριτάρι της Μαύρης Θάλασσας», όπως είναι σήμερα γνωστή η αλλοτινή Μενεβρία των αρχαίων (και Μεσημβρία αργότερα), έχει ιδιαιτέρως πλούσια ιστορία, καθώς πέρασε κι αυτή από πολλά χέρια και πολιτισμούς.
Αυτή η πολυσυλλεκτικότητα αντανακλάται στα αρχιτεκτονήματά της και ιδιαίτερα στην πληθώρα των ορθόδοξων εκκλησιών, καθώς αποτελούσε άλλοτε σημαντικό κέντρο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Σήμερα συνδυάζει το πολύβουο των τουριστών και τις πολυσύχναστες παραλίες με τη βαριά ιστορία της Παλιάς Πόλης, εκεί που η γοητεία πηγάζει από τους αιώνες της ζωής της…
https://www.newsbeast.gr/weekend/arthro/3476906/krimmeni-touristiki-thisavri-pou-ine-pragmatika-dipla-mas 

 

Περισσότερα...

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ : ....ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ
ΑΝΩ ΤΟΎΜΠΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΊΚΗ
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!



 

 
 

 
 
 


 Επιμέλεια Paul P Nounis

Περισσότερα...

Ήθη και έθιμα του Πάσχα από όλη την Ελλάδα

Από τον ρουκετοπόλεμο της Χίου μέχρι την κατάνυξη του Αγίου Όρους

Το Πάσχα μεγάλη αυτή γιορτή της Χριστιανοσύνης, γιορτάζεται με ξεχωριστό τρόπο σε κάθε γωνιά της χώρας και ιδιαίτερα σε ορισμένες περιοχές αναβιώνουν ήθη κι έθιμα που δίνουν ένα ιδιαίτερο «χρώμα» στην εορταστική αυτή περίοδο. Το «κάψιμο του Ιούδα», οι Αλογοδρομίες, οι Αυγομαχίες, η αναπαράσταση της Αποκαθήλωσης του Εσταυρωμένου και η Ανάσταση σε νεκροταφεία είναι ορισμένες μόνο από τις παραδόσεις που συνεχίζονται σε πόλεις και χωριά.

Πάσχα στην Κεντρική Μακεδονία

Στη Νέα Μεσημβρία Θεσσαλονίκης, τη Μεγάλη Παρασκευή, οι δύο Επιτάφιοι των ενοριών, μετά την περιφορά τους στους δρόμους, συναντώνται λίγο μετά τις 9 το βράδυ στα νεκροταφεία. Εκεί, οι κάτοικοι ανάβουν κεριά στα αγαπημένα τους πρόσωπα που έχουν φύγει από τη ζωή και «η νύχτα γίνεται μέρα» από το φως των κεριών.
Στις Σέρρες, τη Μεγάλη Παρασκευή, κατά την περιφορά του Επιταφίου αναβιώνει στη συνοικία του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, το έθιμο «Αδώνια» Σύμφωνα με το τελετουργικό του εθίμου, όταν ο Επιτάφιος πλησιάζει, κάθε νοικοκυρά τοποθετεί στο κατώφλι του σπιτιού της ένα τραπεζάκι, πάνω στο οποίο έχει τοποθετήσει θυμίαμα και την εικόνα του Εσταυρωμένου, πλαισιωμένη από πασχαλιές και άλλα άνθη.
Επιπλέον, ετοιμάζεται ένα πιάτο με κριθάρι ή φακή, έθιμο που παραπέμπει στους «Αδώνιδος Κήπους». Οι «Αδώνιδος Κήποι» σύμφωνα με τη λαογραφική μας παράδοση, συμβολίζουν τη νιότη που χάνεται γρήγορα και άδικα, όπως και ο Άδωνις που πέθανε από δάγκωμα κάπρου. Στην αρχαιότητα, κατά την πρώτη μέρα του εθίμου γινόταν η αναπαράσταση της κηδείας του και τη δεύτερη μέρα η γιορτή για την ανάστασή του. Σήμερα, οι νοικοκυρές τοποθετούν τα όσπρια και το κριθάρι για να έχουν ευημερία, πλούσιες σοδειές και γεμάτο οικογενειακό τραπέζι.
Την Κυριακή του Πάσχα αναβιώνει στην Καστανούσα Κερκίνης του διευρυμένου δήμου Ηράκλειας, το ποντιακό πασχαλινό έθιμο «αυγομαχίες». Το έθιμο έχει τις ρίζες του στον Πόντο και συμβολίζει την Ανάσταση του Κυρίου και τη σύγκρουση του καλού με το κακό. Βασικός κανόνας του εθίμου είναι η χρησιμοποίηση μόνο αυγών κότας.
Στην Πέλλα, στο χωριό Μαργαρίτα, τη δεύτερη μέρα του Πάσχα, πραγματοποιείται το τοπικό έθιμο Σπάσιμο των Αυγών και προσφέρονται στους επισκέπτες τοπικά παραδοσιακά εδέσματα.
Στην παραλία της Συκιάς, στη Χαλκιδική, διοργανώνεται την τρίτη ημέρα του Πάσχα Αλογοδρομίες στο δημοτικό κάμπινγκ «μύλοι». Οι Αλογοδρομίες είναι ένα έθιμο που έχει βαθιά τις ρίζες του στο χρόνο και αναβιώνει με επιτυχία τα τελευταία χρόνια.
Μετά την καθιερωμένη λειτουργία στο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, παραδίδεται η εικόνα μαζί με ευχές από τον ιερέα στους ιππείς, οι οποίοι αναλαμβάνουν ένα είδος λιτανείας, μεταφέροντας την εικόνα από το παρεκκλήσι στο χώρο διεξαγωγής των Αλογοδρομιών.

Πάσχα στο Άγιον Όρος

Ο ήχος από το τάλαντο στην Αθωνική Πολιτεία, το Άγιο Όρος, καλεί μοναχούς και προσκυνητές στο Καθολικό για τις ακολουθίες της Μεγάλης εβδομάδας. Κάτω από το φως των κεριών, που δημιουργεί κατανυκτική ατμόσφαιρα, οι χοροί των ψαλτών και το τελετουργικό, που παραμένει αμετάβλητο αιώνες τώρα, ωθούν τον προσκυνητή να έρθει σε κοινωνία με τον Κύριο, να μετάσχει στο Θείο Δράμα, να έρθει κοντά στο μυστήριο του θανάτου, της Ανάστασης, της αιώνιας ζωής.
Το Πάσχα στο Άγιο Όρος δεν έχει βεγγαλικά, ψητό στη σούβλα και χορούς. Είναι ένα Πάσχα βαθιά μυστηριακό. Εδώ η Ανάσταση είναι ο θεμέλιος λίθος της μοναστηριακής ζωής.
Μετά τη κορύφωση των Παθών με τη Σταύρωση και το θανατο του Θεανθρώπου αρχίζουν οι ακολουθίες με τους μεγαλύτερους συμβολισμούς.
Το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής μοναχοί και προσκυνητές γονατίζουν μπροστά στον Εσταυρωμένο. Κατεβάζουν τον νεκρό σώμα του Ιησού από το σταυρό. Το πορφυρό πανί με το σώμα του μεταφέρεται από τους μοναχούς στο τραπέζι, που συμβολίζει τον Άγιο Τάφο. Η ατμόσφαιρα είναι επιβλητική, καθώς το σκοτάδι μέσα στο Καθολικό σπάει μόνο από το λιγοστό φως των κεριών.
Ο Επιτάφιος εδώ δεν θυμίζει σε τίποτα εκείνους που συναντά κανείς στις περιφορές της Μεγάλης Παρασκευής. Είναι απλός. Ένα χρυσοκέντητο πορφυρό πανί.
Μετά το τέλος της ακολουθίας οι μοναχοί στολίζουν με λουλούδια Επιτάφιο. Σαν τους μαθητές του Χριστού.
Λίγες ώρες αργότερα, το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής επιστρέφουν στο Καθολικό και ψέλνουν τα εγκώμια της μέρα γύρω από το νεκρό σώμα του Χριστού. Ένας ένας προσκυνούν αυτόν που κατέβηκε στον Άδη για να φέρει τη νέα ζωή.
Έξι μοναχοί παίρνουν στα χέρια τους τον Επιτάφιο, το χρυσοκέντητο, δηλαδή, πορφυρό πανί. Βγαίνουν από το Καθολικό για την περιφορά γύρω από τον ναό. Πριν ο Επιτάφιος επιστρέψει στο ναό οι μοναχοί τον κρατούν πάνω από την κύρια είσοδο. Ένας ένας οι μοναχοί και οι προσκυνητές περνούν από κάτω σαν να κατεβαίνουν μαζί με τον Ιησού στον Άδη. Ο θρήνος, όμως, κρατά λίγες ώρες.
Το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως έρχεται το πρωί το Μεγάλου Σαββάτου. Οι ιερείς φορούν ήδη λευκά άμφια, καθώς ο λίθος από τον τάφο του Ιησού έχει κυλιστεί. Η λειτουργία της πρώτης Αναστάσεως είναι χαρμόσυνη και ο ναός γεμίζει με βάγια και δάφνες που πετά ο ηγούμενος σε μοναχούς και προσκυνητές.
Η μέρα κυλά ήσυχα, ώσπου το σκότος να γίνει φως από το Αναστάσιμο φως που έρχεται και στο Όρος από τον Πανάγιο Τάφο.
Ο ηγούμενος μοιράζει σε όλους το φως μόλις ακούγεται το δεύτε λάβετε φως.
Το Χριστός Ανέστη ψέλνεται έξω από το Καθολικό υπό τους ήχους των ταλάντων που ηχούν χαρμόσυνα.
Επιστρέφουν στο Καθολικό για να ολοκληρωθεί η λειτουργία. Το φιλί της αγάπης, που ανταλλάσουν φιλώντας ο καθένας έναν σταυρό και μια εικόνα στα χέρια του άλλου, δίνει τον νόημα της ενότητας της εκκλησίας.
Μετά την Ακολουθία της Αναστάσεως μοναχοί και προσκυνητές μετακινούνται την τράπεζα της μονής για το πρώτο μη νηστίσιμο γευμα μετά από νηστεία 40 ημερών.
Ψάρι χόρτα κρασί και κόκκινα αυγά βρίσκονται ήδη στα τραπέζια. Αμέσως μετά το πασχαλινό γεύμα οι μοναχοί και οι προσκυνητές επιστρέφουν στον ναό.
Στο τέλος της πρωινής Λειτουργίας πέρνουν από τα χερια του ηγούμενου ευλογία, ένα γλυκό και ένα κόκκινο αυγό.
Όμως,οι τελετουργίες του Πάσχα δεν τελειώνουν εδώ. Τη Δευτέρα του Πάσχα ξεκινά από το Πρωτάτο, τον τρίκλιτο βασιλικό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις Καρυές, μια πολύωρη Πασχαλινή λιτανεία. Με τις εικόνες στα χέρια οι μοναχοί από το Πρωτάτα μετεκινούνται από κελί σε κελί, από σκήτη σε σκήτη και στις κοντινές Ιερές Μονές, όπου πραγματοποιούν σύντομες στάσεις.
Αν πάρει κανείς αυτές τις ημέρες το καραβάκι από την Ουρανούπολη για τη Δάφνη, θα ζήσει ένα Πάσχα εντελώς διαφορετικό. Το Περιβόλι της Παναγίας δεν έχει φολκλόρ, αλλά προσευχή σιωπή για τη σωτηρία του ανθρώπου. Γι αυτή τη σωτηρία που έγινε η Ανάσταση.

Έθιμα σε Ανατολική και Δυτική Μακεδονία

Τη Μεγάλη Παρασκευή, σε μία κατανυκτική ατμόσφαιρα, στη δημοτική κοινότητα Νέας Ηρακλίτσας του δήμου Παγγαίου στην Καβάλα, γίνεται η αποκαθήλωση του άχραντου σώματος του Ιησού Χριστού στο ύψωμα του παρεκκλησίου της Αγίας Μαρίνας, στην τοποθεσία «Νησάκι».
Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, στη Νέα Πέραμο, κατά την περιφορά του επιταφίου, οι κάτοικοι σε κάθε γειτονιά αναβιώνουν ένα πολύ παλιό έθιμο: καίνε από ένα ομοίωμα του Ιούδα τη στιγμή που η πομπή του επιταφίου περνάει από τους δρόμους.
Την τρίτη μέρα του Πάσχα, στην τοπική κοινότητα Ελευθερών Καβάλας αναβιώνουν τα παραδοσιακά «Μαζίδια». Οι πιστοί μεταφέρουν εν πομπή τα εικονίσματα από τη βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Ταξιάρχη, στα «Μαζίδια» όπου βρίσκεται το γραφικό εξωκλήσι των Αγίων Ραφήλ, Ειρήνης και Νικολάου. Στη συνέχεια, στην πλατεία του παλιού παραδοσιακού οικισμού στήνεται ένα μεγάλο γλέντι.
Τη δεύτερη μέρα του Πάσχα, στη δημοτική κοινότητα Κρηνίδων του δήμου Καβάλας αναβιώνουν οι «αυγομαχίες». Μικροί και μεγάλοι, με ιδιαίτερη φροντίδα, παρουσιάζουν τα αυγά τους και ξεκινούν μια ιδιόμορφη μάχη τσουγκρίσματος. Νικητής είναι αυτός που θα έχει στην κατοχή του τα λιγότερα σπασμένα αυγά.
Στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει η πομπική περιφορά της εικόνας της Αναστάσεως γύρω από το αγροτικό χωριό της Καλής Βρύσης την Πέμπτη της Διακαινησίμου, για προστασία του χωριού από κάθε κακό.
Την επόμενη ημέρα, Παρασκευή της Διακαινησίμου, εορτάζεται σε πολλές τοπικές κοινότητες η Ζωοδόχος Πηγή, όπου ο θρησκευτικός εορτασμός συνδυάζεται με αξιόλογες τοπικές πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Τέλος, το δικό της χαρακτήρα έχει η Δευτέρα του Θωμά στους Σιταγρούς, όπου οι εκεί εγκατεστημένοι Πόντιοι συνεχίζουν πανάρχαια έθιμα των κοιτίδων τους, όπως επισκέψεις στα μνήματα, με διανομή κόκκινων αβγών και γλυκισμάτων και με τραγούδια.
Στη Δυτική Μακεδονία, τη νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης, στα Δώδεκα Ευαγγέλια, οι γυναίκες φέρνουν κουλουράκια για τους ζωντανούς και μετά την εκκλησία τα μοιράζουν στον κόσμο.
Τη Μεγάλη Παρασκευή ξεχωρίζει η αναπαράσταση της Αποκαθήλωσης του Εσταυρωμένου, που γίνεται με εντυπωσιακό τρόπο, στο λόγο του «Γολγοθά» στο Δρυόβουνο της Κοζάνης.
Οι κάτοικοι της Κοζάνης κάνουν Ανάσταση στο νεκροταφείο του Αγίου Γεωργίου. Συγκεντρώνονται γύρω από το μνήμα του νεκρού τους και με αναμμένη τη λαμπάδα περιμένουν το «Χριστός Ανέστη», ενώ δεν ξεχνούν να αφήσουν ένα κόκκινο αυγό στο μνήμα για να «χορτάσει» το χαμένο μέλος της οικογένειας.

Η Λαμπρή στη Θεσσαλία

Η Λαμπρή είναι η γιορτή της ζωής για τους ανθρώπους του κάμπου, τους Καραγκούνηδες. Γι' αυτό αποτελούσε ξεχωριστή χαρά για εκείνον, που θα χτυπούσε πρώτος αναστάσιμα την καμπάνα, τα χαράματα.
Όπως αναφέρει σε σχετική, βραβευμένη με Α’ έπαινο από την Ακαδημία Αθηνών, εργασία του ο εκπαιδευτικός Ζήσης Τζιαμούρτας, το χτύπημα της καμπάνας λαμπριάτικα θα έφερνε γούρι για το σπίτι, τα ζώα, τα σπαρτά. Γύρω στις τρεις τα χαράματα, όλος ο κόσμος έτρεχε στην εκκλησία. Με το «δεύτε λάβετε φως» του παπά στην Ωραία Πύλη, έτρεχαν οι άνδρες για να πάρουν πρώτοι το φως, κάτι που θεωρούσαν καλό για την οικογένειά τους, καθώς θα είχαν πάντα την ευλογία του Αναστάντος Χριστού.
Έκαιγαν δε με το ίδιο φως την ουρά των ζώων, για να μη τα πιάνει οίστρος. Στη συνέχεια άρχιζαν οι ετοιμασίες για το ψήσιμο των αρνιών. Έβαζαν τα δεμάτια από κληματόβεργες στοίβα και τις άναβαν. Συνήθως δυο - τρία σπίτια έψηναν μαζί τ' αρνιά ρίχνοντας ντουφεκιές.
Το απόγευμα της ίδιας μέρας ξαναπήγαιναν πάλι στην εκκλησία, για να παρακολουθήσουν την ακολουθία της Αγάπης. Μετά το τέλος της, όλοι πήγαιναν στο σεργιάνι, όπου παρακολουθούσαν τους πασχαλιάτικους χορούς, που χόρευαν οι Καραγκούνες, χαρωπά.
Όλα τα παραπάνω έθιμα ευνοούν την ευημερία της οικογένειας, όπως το αυγό ως πηγή της ζωής.

Πάσχα στις Κυκλάδες

Ξεχωριστό χρώμα και άρωμα έχουν οι ημέρες του Πάσχα στα νησιά των Κυκλάδων, στο γραφικότερο - για αρκετούς - νησιωτικό σύμπλεγμα των ελληνικών θαλασσών. Εκεί, όπου συνδυάζονται ο μπαρουτοπόλεμος της Μήλου με το βύθισμα του Επιταφίου στη θάλασσα, στην Τήνο, το κάψιμο του Ιούδα στη Μύκονο με την αναπαράσταση των Παθών στην Πάρο και τα χιλιάδες αναμμένα τενεκεδάκια στο χωριό Πύργος της Σαντορίνης, δημιουργώντας ένα μαγικό σκηνικό.
Τα αμέτρητα, παραδοσιακά, πασχαλινά έθιμα σε συνδυασμό με την κατανυκτική ατμόσφαιρα μετατρέπουν τις Κυκλάδες σε ιδανικό προορισμό. Άλλωστε, οι γιορτές του Πάσχα αποτελούν την έναρξη της τουριστικής περιόδου και τα νησιά αρχίζουν να υποδέχονται τους Έλληνες και ξένους επισκέπτες, τους οποίους θέλουν να “καλοπιάσουν” όχι μόνο με τα γαλανά νερά των θαλασσών αλλά με τα ήθη, τα έθιμα και τις ντόπιες γεύσεις.
Στην Ίο, τη Μεγάλη Παρασκευή, μετά την Αποκαθήλωση, οι νέοι του νησιού παίζουν τις “μπάλες”, ένα παιχνίδι με μικρές, σιδερένιες κόκκινες και πράσινες μπάλες. Κατά την περιφορά των Επιταφίων των δύο Ενοριών του νησιού τα εγκώμια ψάλλονται από χορωδίες γυναικών και κοριτσιών.
Την Κυριακή του Πάσχα, ο Δήμος Ιητών διοργανώνει γλέντι με αρνιά και κρασί, όπου όλοι - ντόπιοι κι επισκέπτες - είναι καλοδεχούμενοι, ενώ τη δεύτερη ημέρα ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ίου (Η Φοινίκη) αναβιώνει το παραδοσιακό έθιμο της Κούνιας. Νεαρά κορίτσια του νησιού, ντυμένα με παραδοσιακές στολές, στήνουν κούνιες στο κέντρο της Χώρας και τα παλικάρια τις κουνούν, ενώ οι κοπέλες τραγουδούν παραδοσιακά τραγούδια αγάπης.
Στη Φολέγανδρο, το Μεγάλο Σάββατο όλα τα σπίτια του νησιού είναι ανοιχτά για να δεχτούν την ευλογία της Παναγίας, της οποίας η περιφορά διαρκεί τρεις ημέρες. Την Κυριακή του Πάσχα, η εικόνα μεταφέρεται στη Χώρα και τα στενά του Κάστρου, με ομοβροντίες βεγγαλικών. Τη δεύτερη ημέρα του Πάσχα, η εικόνα ευλογεί και τα σκάφη που βρίσκονται στο λιμάνι και αργά το βράδυ επιστρέφει στο μοναστήρι της Παναγίας, όπου παραμένει μέχρι το επόμενο Πάσχα.

Πάσχα στα Μετέωρα και την Καλαμπάκα

Με τον δικό της μοναδικό τρόπο γιορτάζει η περιοχή της Καλαμπάκας το Πάσχα. Τα μοναστήρια των Μετεώρων διαδραματίζουν ξεχωριστό τόνο, αναδεικνύοντας την πνευματική διάσταση της Ανάστασης του Κυρίου. Παράλληλα, έθιμα και γιορτές στη ευρύτερη περιοχή συνθέτουν ένα σκηνικό ιδανικό γι' αυτές τις ημέρες.
Και δεν είναι μόνο τα μοναστήρια των Μετεώρων. Είναι και τα υπόλοιπα (Σταγιάδων, Χρυσίνου, Σιαμάδων, Αγ. Θεοδώρων, Βυτουμά) που δίνουν πνευματική αίγλη σε ολόκληρη τη Μεγάλη Εβδομάδα. Ο επισκέπτης της περιοχής έχει τη μοναδική ευκαιρία να "μεταλάβει" αυτής της πνευματικότητας που καταυγάζει αυτές τις άγιες μέρες τα Μετέωρα και τα άλλα μοναστήρια της περιοχής, αλλά και να νιώσει την τοπική φιλοξενία σ’ ένα φυσικό περιβάλλον των χρωμάτων και των αρωμάτων.

Πάσχα στην Πελοπόννησο

Μοναδικός είναι ο εορτασμός του Πάσχα στην Τσακωνιά, με το φαντασμαγορικό έθιμο να εκτοξεύονται, με το αναστάσιμο φως, εκατοντάδες πολύχρωμα αερόστατα από τον Τυρό και το Λεωνίδιο και να ταξιδεύουν πάνω από το Μυρτώο πέλαγος, φτάνοντας, όταν ο καιρός το επιτρέπει, ως την Ύδρα και τις Σπέτσες .
Στο Λεωνίδιο, η νύκτα της Αναστάσεως είναι η νύκτα των αεροστάτων. Με το «Χριστός Ανέστη» παίρνουν φωτιά οι «κολλημάρες» και τα αερόστατα απογειώνονται. Ανεβαίνουν ψηλά και, για 30 με 40 λεπτά, κεντούν τον ουρανό της ανοιξιάτικης αναστάσιμης νύκτας.
Το θέαμα είναι μοναδικό όταν καίγεται κάποιο αερόστατο από υπερβολικά μεγάλη «κολλημάρα» ή από πολύ πετρέλαιο, η αγωνία κορυφώνεται γιατί οι ανταγωνιστές από τις άλλες ενορίες κρατούν λογαριασμό αποτυχιών, για να πυροδοτήσουν τα πειράγματα το πρωί της Κυριακής του Πάσχα.
Την Κυριακή του Πάσχα οι παραδοσιακές σούβλες με τα αρνιά και τα κοκορέτσια παίρνουν θέση στον κήπο του δημαρχείου, όπου γλεντούν μαζί, ντόπιοι κι επισκέπτες. Η ακολουθία της Αγάπης τελείται το απόγευμα, στην πλατεία 25ης Μαρτίου και το Ευαγγέλιο διαβάζεται και στην τσακώνικη διάλεκτο, ενώ αμέσως μετά χορεύουν τον μοναδικό τσακώνικο χορό.
Στον Τυρό, τη Μεγάλη Παρασκευή, η περιφορά των δύο επιτάφιων γίνεται στην παραλία, με τη συνοδεία των ψαροκάικων. Την Ανάσταση, σε όλες τις ενορίες του χωριού οι Τσάκωνες μπουρλοτιέρηδες φωτίζουν τον αναστάσιμο ουρανό με εκατοντάδες πυροτεχνήματα και αερόστατα.
Στην ενορία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, στο λιμάνι, θα γίνει το κάψιμο του Ιούδα μέσα στη θάλασσα από τους Τσάκωνες πυρπολητές, ενώ στην ενορία της Αγίας Μαρίνας θα γίνει το κάψιμο του αφανού.
Την Κυριακή του Πάσχα η τελετή της Αγάπης τελείται στην πλατεία του χωριού και η ανάγνωση του Ευαγγελίου γίνεται και εδώ στην τσακώνικη διάλεκτο. Αμέσως μετά, ξεκινά παραδοσιακό τσακώνικο γλέντι με σούβλες, ντόπιο κρασί και βέβαια χορεύουν τον ιστορικό τσακώνικο χορό.
Την Κυριακή του Πάσχα, αναβιώνει στην Καλαμάτα το έθιμο του σαϊτοπόλεμου.
Πρόκειται για ένα λαοφιλές ξεχωριστό τοπικό έθιμο, του οποίου οι ρίζες βρίσκονται αρκετά πίσω στον χρόνο, στους απελευθερωτικούς αγώνες του 1821.
Οι συμμετέχοντες -αρκετοί από αυτούς ντυμένοι με παραδοσιακές φορεσιές- οπλισμένοι, με σαΐτες που έχουν κατασκευάσει μόνοι τους από χαρτονένιους σωλήνες γεμισμένους μπαρούτι, αρχίζουν την εκτόξευση και "ξεσηκώνουν" το πλήθος που παρακολουθεί.
Τα ‘'μπουλούκια'' -όπως ονομάζονται οι ομάδες των σαϊτολόγων- αναβιώνουν το έθιμο που δίνει έμφαση στην εφευρετικότητα των Ελλήνων και θυμίζει τον ηρωισμό τους επί Τουρκοκρατίας.
Σύμφωνα με τον θρύλο, οι Μεσσήνιοι χρησιμοποίησαν σαΐτες γεμάτες εκρηκτικά και αναχαίτισαν το ιππικό των Τούρκων, αποδεικνύοντας ότι η νίκη σε μια μάχη δεν αποκτιέται μόνο μέσα από την αριθμητική υπεροχή.

Πάσχα στα «Ιεροσόλυμα του Αιγαίου»

Σε ποια περιοχή της Ελλάδας μπορεί να κάνει κάποιος τη "δεύτερη Ανάσταση", ακούγοντας το Ευαγγέλιο να διαβάζεται στα ιταλικά, τα γαλλικά, τα ρώσικα, τα αγγλικά, τα γερμανικά, τα σέρβικα και τα αρχαία ομηρικά ελληνικά; Στην ίδια περιοχή, όπου οι πιστοί μπορούν να παρακολουθήσουν τις λειτουργίες σ' ένα ξωκλήσι, χτισμένο στη σπηλιά όπου ασκήτευε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης!
Ο λόγος για την Πάτμο, το νησί όπου ο Ιωάννης έγραψε την Αποκάλυψη. Τα έθιμα που δίνουν στο Πάσχα της Πάτμου τον τόσο ιδιαίτερο χαρακτήρα του αρχίζουν να κορυφώνονται από σήμερα, Μ.Πέμπτη, με την τελετή του Νιπτήρα: πρόκειται για αναπαράσταση του μυστικού δείπνου, στη διάρκεια της οποίας ο Ηγούμενος πλένει τα πόδια 12 μοναχών, που κάθονται γύρω από μια εξέδρα, όπως έκανε ο Ιησούς με τους μαθητές του.
Τη Μ. Παρασκευή, στο Μοναστήρι του Αγίου Θεολόγου γίνεται η αναπαράσταση της Αποκαθήλωσης και, από τη βράδυ της ίδιας ημέρας, οι Επιτάφιοι από τις εκκλησίες του νησιού διασχίζουν τα καλντερίμια και συναντιούνται στις κεντρικές πλατείες. Στα ιδιαίτερα έθιμα του νησιού περιλαμβάνεται και η δεύτερη ανάσταση στο Μοναστήρι της Πάτμου, όπου το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα το Ευαγγέλιο διαβάζεται στις γλώσσες που προαναφέρθηκαν.

Πάσχα στην Χίο

Οι εορταστικές εκδηλώσεις στην Χίο έχουν μια ιδιαίτερη λαμπρότητα, με πιο χαρακτηριστικό το έθιμο του ρουκετοπόλεμου στο χωριό Βροντάδος. Το ετοιμοπόλεμο χωριό εδώ και χρόνια πρωταγωνιστεί στα δρώμενα του νησιού με ένα έθιμο παλιό όσο και η ναυτική παράδοση του νησιού. Από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας ακόμα κρατάει αυτός ο ιδιότυπος «πόλεμος» μεταξύ των ενοριτών της Παναγίας της Ερειθιανής και του Αγίου Μάρκου. Οι χιλιάδες ρουκέτες που εκτοξεύονται το βράδυ της Ανάστασης κάνουν τη νύχτα μέρα και προσφέρουν ένα εντυπωσιακό θέαμα.
Στόχος είναι ο τρούλος και το έμβλημα του Αγίου Μάρκου από τη μια και το ρολόι της Παναγίας της Ερειθανής από την άλλη. Η προετοιμασία κρατάει μήνες ολόκληρους με τους νεότερους να ετοιμάζουν το εκρηκτικό μείγμα από κάρβουνο, νίτρο και θειάφι. Οι αυτοσχέδιες ρουκέτες στήνονται σε ξύλινες βάσεις και το σφύριγμα μιας κόρνας δίνει το σύνθημα για την έναρξη των «εχθροπραξιών». Ακολουθεί προσωρινή «παύση πυρός» για να προσέλθουν οι πιστοί στην Εκκλησία. Μόλις ακουστεί το «Χριστός Ανέστη», μια καταιγίδα φωτιάς ξεσπάει ανάμεσα στις ενορίες. Το μοναδικό αυτό θέαμα προσελκύει κάθε χρόνο χιλιάδες ντόπιους και τουρίστες, καθώς είναι μοναδικό σε όλο τον κόσμο.

Πάσχα στη Σάμο

Στον Μαραθόκαμπο της Σάμου, την Κυριακή του Πάσχα, εδώ και κοντά 100 χρόνια διατηρείται το έθιμο των "Τουφεκιών". Κάποιοι μάλιστα το συνδέουν και με την επανάσταση του 1821. Στις μέρες μας, οι κάτοικοι προσπαθούν κάθε χρονιά να προσφέρουν και εντυπωσιακότερο θέαμα, προσελκύοντας επισκέπτες από όλη την Ελλάδα και τον κόσμο. Για το έθιμο αυτό ο κόσμος προετοιμάζεται μήνες πριν. Συγκεντρώνουν τα υλικά τους και σιγά - σιγά κατασκευάζουν απίστευτο αριθμό "εκτοξευτήρων - Τουφεκιών". Κάθε ενορία έχει στην συλλογή της 1600 - 2000 "Τουφέκια". Τα τοποθετούν στο χώμα με προσανατολισμό τα απέναντι βουνά - για λόγους ασφαλείας - και η κάθε ενορία παρουσιάζει το δικό της θέαμα. Την Κυριακή του Πάσχα μετά την μεσημεριανή περιφορά των Αναστάσεων, όλες οι ενορίες συναντιούνται σε προκαθορισμένο σημείο και η κάθε μια στην σειρά της ξεκινά τις "Τουφεκιές". Στόχος είναι να παρουσιάσουν το πλέον πολύβουο και καπνογόνο θέαμα. Έτσι ανακηρύσσεται και ο νικητής. Όταν τελειώσει η διαδικασία όλοι μαζί γιορτάζουν με αυγά, κουλούρια και παραδοσιακό Σαμιώτικο κρασί.

Πάσχα στην Κέρκυρα

Με το σήμα της πρώτης Ανάστασης στις 12μμ, οι κάτοικοι της Κέρκυρας πετούν τεράστια κανάτια γεμάτα νερό – τους μπότηδες – από τα μπαλκόνια τους. Οι μπότηδες είναι τα πήλινα κανάτια με στενό στόμιο και δυο χερούλια στο πλάι για τη μεταφορά τους. Τα μπαλκόνια είναι στολισμένα και οι κάτοικοι δένουν στους μπότηδες κόκκινες κορδέλες – το κόκκινο είναι το χρώμα της Κέρκυρας.
Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας συγκλονιστικής ατμόσφαιρας, την οποία επιτείνουν οι βροντεροί κανονιοβολισμοί από το φρούριο την ώρα που σκάνε στα πλακόστρωτα καντούνια οι γεμάτοι μπότηδες ενώ ηχεί η μουσική που ξεχύνεται από τα πνευστά των 18 Φιλαρμονικών της πόλης αλλά και τα χειροκροτήματα και τις κραυγές χαράς των παρευρισκομένων, γηγενών αλλά και εκατοντάδων τουριστών, οι περισσότεροι από τους οποίους έρχονται και ξανάρχονται, πιστοί στο ραντεβού τους το Μεγάλο Σάββατο στα καντούνια της παλιάς πόλης. Η “θορυβώδης” Ανάσταση δε σταματά εδώ. Με το σπάσιμο των σταμνών ξεκινούν οι καμπάνες της πόλης να μεταδίδουν το χαρμόσυνο μήνυμα. Η μία μετά την άλλη, οι καμπάνες, σαν μια αδιάσπαστη αλυσίδα, φέρνουν το μήνυμα και στο μικρότερο χωριό.

Πασχαλινά έθιμα, χτες και σήμερα

Για τους περισσότερους χριστιανούς είναι η σημαντικότερη γιορτή, για την εκκλησία ο θεμέλιος λίθος της πίστης στην αιώνια ζωή, για τους ερευνητές η βάση γύρω από την οποία πλέκονται όλες οι γιορτές του χρόνου. Γεγονός πάντως είναι ότι το Πάσχα, η Λαμπρή κατά το ελληνικότερο, είναι η πιο ελπιδοφόρα ημέρα του χρόνου. Ίσως γι' αυτό και φέτος, που τα πράγματα δεν είναι και τόσο ευοίωνα για τη χώρα, να αποκτά και περισσότερο νόημα ο εορτασμός του.

Γύρω από αυτό το εορτολόγιο πλέκονται τα έθιμα και οι πρακτικές, πολλές από τις οποίες έχουν τις ρίζες τους σε προχριστιανικά έθιμα και λαϊκά δρώμενα. Πρόκειται για έθιμα με χαρακτήρα λατρευτικό, εξαγνιστικό αλλά και αποτρεπτικό του κακού, που απειλεί τη βλάστηση και την παραγωγή. Τέτοια είναι τα λαϊκά δρώμενα αναπαράστασης θανάτου και ανάστασης, όπως ο Ζαφείρης στην Ήπειρο, οι Κήποι του Άδωνη, οι τελετουργικοί χοροί του Πάσχα και του Αγίου Γεωργίου, οι Κούνιες κ.α.

Λαζαρίτικα και Κήποι του Άδωνη

Πλησιάζοντας χρονικά το Πάσχα έχουμε το τριήμερο του Λαζάρου και των Βαΐων, που προετοιμάζει για το Πάθος του Χριστού, την Κάθοδο στον Άδη αλλά και την εκ νεκρών Ανάσταση. Παιδιά με στολισμένα καλαθάκια γυρνάνε στα σπίτια και τραγουδάνε τα λαζαρίτικα άσματα.
Ο Άδωνης ήταν ο όμορφος νέος που αγάπησε η Αφροδίτη και η Περσεφόνη. Τον διεκδίκησαν και οι δύο, αλλά τον κέρδισε η Αφροδίτη κατά το περισσότερο, αφού η Περσεφόνη τον απέκτησε μόνο για το ένα τρίτο του χρόνου. Τα Αδώνια ήταν γιορτή αφιερωμένη στον Άδωνη, που γινόταν κάθε άνοιξη ή καλοκαίρι. Κατά τη διάρκειά της, γυναίκες πενθηφορεμένες, τοποθετούσαν πάνω σε νεκρικό κρεβάτι ομοιώματα του θεού, περιβαλλόμενα από άνθη, κλαδιά, καρπούς, λιβάνια και θυμιάματα. Την ίδια στιγμή φύτευαν μέσα σε γλάστρες σπόρους από φυτά που αναπτύσσονταν και μαραίνονταν γρήγορα, όπως οι φακές.
Μόλις έβγαιναν τα φυτά τα ανέβαζαν στις στέγες των σπιτιών, φτιάχνοντας τους Κήπους του Άδωνη. Στη συνέχεια, μοιρολογώντας, περιέφεραν τα ομοιώματα στους δρόμους, τα οποία έριχναν, μαζί με τους Κήπους, σε πηγές ή ποτάμια. Την επόμενη μέρα γιόρταζαν την ανάσταση του θεού.

 https://www.newsbeast.gr/greece/arthro/809353/ithi-kai-ethima-tou-pasha-apo-oli-tin-ellada

Περισσότερα...

..... Μια χαρά είμαστε.... Προς τι το παράπονο;;;;;

http://i-kyr.gr/?p=7461
7-4-2018 

Περισσότερα...

Υγεια : Τα μάτια μας-Αποκόλληση Υαλοειδούς

Υαλοειδές υγρό

Τι ακριβώς είναι το υαλοειδές υγρό;
Η υαλοειδική κοιλότητα είναι ένα χώρος, που βρίσκεται στο πίσω μέρος του οφθαλμού, ανάμεσα στον φακό και τον αμφιβληστροειδή και είναι γεμάτη με ένα υλικό που μοιάζει με διαφανές ζελέ. Το υλικό αυτό ονομάζεται υαλοειδές υγρό. Το υαλοειδές έχει σημεία όπου στηρίζεται στο εσωτερικό του ματιού.
   

Αποκόλληση υαλοειδούς

 

Τι ακριβώς είναι η αποκόλληση υαλοειδούς;
Καθώς περνούν τα χρόνια (γήρανση), το υαλοειδές υγρό, εξαιτίας τροποποίησης της υφής του (γίνεται λιγότερο συμπαγές - ρευστοποιείται) ή έπειτα από την επίδραση εξωγενών παραγόντων (π.χ. τραύματα) είναι δυνατόν να αποκολληθεί από τα φυσικά του στηρίγματα. Καθώς συμβαίνει αυτό, παρουσιάζονται στην όραση λάμψεις (σαν αστραπές), μαύρες κηλίδες, κινούμενα σωματίδια ή μυγάκια. Το συγκεκριμένο φαινόμενο καλείται αποκόλληση υαλοειδούς.
  

Η αποκόλληση του υαλοειδούς δεν είναι από μόνη της επικίνδυνη απειλή για την όραση. Ανεξάρτητα όμως με αυτό, εφόσον κάποιος εμφανίσει τα συμπτώματα που την χαρακτηρίζουν, θα πρέπει να επισκευτεί άμεσα τον οφθαλμίατρό του γιατί μπορεί εκείνα να συνοδεύουν σοβαρότερες καταστάσεις (π.χ. ρωγμές του αμφιβληστροειδούς ή υαλοειδική αιμορραγία). Αυτό συμβαίνει όταν οι υαλοειδοαμφιβληστροειδικές συνδέσεις είναι πολύ ισχυρές και το αποκολλούμενο υαλοειδές σχίζει τον αμφιβληστροειδή ή κόβει τα αιμοφόρα αγγεία του. Εάν το υαλοειδές αποκολληθεί πλήρως από τον αμφιβληστροειδή, τότε αυξάνονται σημαντικά οι πιθανότητες για αποκόλληση του ίδιου του αμφιβληστροειδούς με τρομερά δυσάρεστες συνέπειες.

Συμπτώματα

Τα κυριότερα συμπτώματα της αποκόλλησης υαλοειδούς είναι:

• αιωρούμενες σκιές σε περιοχές των οπτικών πεδίων
• μυγάκια (μυωψίες)
• κλωστές (σαν ιστοί αράχνης)
• στιγμιαίες λάμψεις (φωταψίες)
• διαταραχές στην όραση

   

Αντιμετώπιση

Υπάρχει θεραπεία;
Στην περίπτωση της οπίσθιας αποκόλλησης υαλοειδους δεν υπάρχει θεραπεία. Η αποκόλληση είναι μόνιμη και συνήθως τα συμπτώματα των μυοψιών και λάμψεων είναι δυνατόν να τα έχουμε και για πάντα. Ένας ασθενής με αποκόλληση υαλοειδούς ενδέχεται να υποστεί και μια αποκόλληση αμφιβληστροειδούς, λόγω της έλλειψης μηχανικής πίεσης στο σημείο της αποκόλλησης ή και των έλξεων που δημιουργούνται. Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, ειδικά τον πρώτο μήνα.
  

Δεν θα πρέπει να σκύβετε απότομα, να σηκώνετε πολλά βάρη ή να κάνετε απότομες κινήσεις. 

Ωστόσο στην περίπτωση που διαγνωσθεί μια ρωγμή στο αμφιβληστροειδή τότε θα πρέπει να γίνει επειγόντως laser με σκοπό να περιχαρακωθεί η περιοχή και να μην οδηγήσει σε πλήρη αποκόλληση. Μόνο στην (λιγότερο συχνή) περίπτωση της αποκόλλησης αμφιβληστροειδούς η μόνη λύση είναι η χειρουργική αντιμετώπιση.

Περισσότερα...

Θεσσαλονίκη : Ι Μ ΑΓΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ της Φαρμακολύτριας....

6/4/2018 Μ. Παρασκευή
Η Μονή της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολύτριας βρίσκεται στους 
νότιους πρόποδες του όρους Ομβριανού, κλάδου του Χορτιάτη, πλησίον
 της κωμόπολης των Βασιλικών του Νομού Θεσσαλονίκης.

Περισσότερα...

Πρώτη Σερρών: Ένα μικρό φωτογραφικό αφιέρωμα της Ευδοκίας Χατζηπαύλου-Στανή το γένος Σοφούδη

1966 ΔΥΤΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Από αριστερά: 1^η Μαριγούλα Αστρίνη

2^ος Δημήτρης Γκάντζος,3^ος Νέστορας Γκάντζος(μωρό)

3^η Ευδοκία Στανή(μικρή) ,4^η Μαριγούλα Σοφούδη(μητέρα Ευδοκίας)

5^ος Μαυρουδής Στανής(σύζ, Μαριγούλας)

Οι γονείς της Ευδοκίας Μαριγούλα & Μαυρουδής

βάφτισαν τον μικρό Νέστορα

Αρχείο: Ευδοκία  Μ. Χατζηπαύλου

Επιμέλεια : Παύλος Π.Νούνης

Ένα ακόμη άλμπουμ για την αγαπητή φίλη και χωριανή
Ευδοκία(Εύα) Χατζηπάυλου το γένος Σοφούδη.
Έλαβα μήνυμα στο Inbox με πληροφορίες
και μερικές  φωτογραφίες για την ομάδα μας..

Ευδοκία(Εύα) Χατζηπάυλου το γένος Σοφούδη.

Eva Chatzipavlou

Είμαι η Ευδοκία Χατζηπαύλου το γένος Σοφούδη, ζω στην Στουτγάρδη Γερμανία.
Η μητέρα μου Μαριγούλα Σοφούδη από την Πρώτη Σερρών
ο πατέρας μου Μαυρουδής Στανής από την Μαυρολεύκη Δράμας.
Η μητέρα μου και ο πατέρας μου αρραβωνιάστηκαν το 1963
Και έφυγαν στην Γερμανία όπου και γεννήθηκα το 1964
Γύρισα στην Πρώτη στον παππού και πήγα στην δευτέρα τάξη Δημοτικού.
Η γιαγιά της Ευδοκίας,  σύζ. Φιλίππου, Λαμπρινή Σοφούδη
το γένος Αποστόλου και Μαρίας Κηροποιού
απεβίωσε στις 17 Φεβρουαρίου το 1999.
Ο παππούς μου  ο Φίλιππος Σοφούδης (1909/12-9-1991)
γιος του Παπά Αθανασίου και της Ανδρονίκης Σοφούδη
Παιδιά του Φιλίππου : μεγάλη κόρη (Νίκα) Ανδρονίκη,
η Μαριγούλα, και ο Απόστολος.
Η μητέρα της Ευδοκίας Μαριγούλα έφυγε πολύ νέα από
την ζωή το 2006 σε ηλικία 62 ετών…..
Ο πατέρας της Ευδοκίας Μαυρουδής έφυγε και αυτός
από την ζωή το 2013 σε ηλικία 74 ετών……
Ο θειος της Ευδοκίας και αδελφός της μητέρας της
ο Απόστολος ζει με την οικογένεια του στην Καβάλα.
Η Ευδοκία νιώθει μεγάλη χαρά που έγινε μέλος
της ομάδος μας 
ΠΡΩΤΗ ΣΕΡΡΩΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΙΣ ΡΙΖΕΣ 
και θέλει να έχει επαφή με την όμορφη
αγαπημένη Πρώτη, χωριό των  παππούδων και
της μητέρας της.
Θυμάται  ελάχιστα από το χωριό όσο αφορά πρόσωπα.
Μικρό κοριτσάκι θυμάται το σπίτι του παππού της ήταν
στην  άκρη του χωριού (στην Εγνατία οδό)
 όπως μου γράφει, το σπίτι είναι στην κατοχή
του Θείου της Απόστολου που το ενοικιάζει.
Έχασε επαφή  με το  αγαπημένο  της  χωριό  την Πρώτη μετά
τον θάνατο του παππού και της γιαγιάς της.
Την χαροποιεί όμως  να είναι κοντά στο χωριό, διότι έχει
θεία αδελφή της μητέρα της Νίκα Καρακάση
που ζει και είναι παντρεμένη στο Ροδολίβος.
Θυμάται τον τότε Πρόεδρο της Κοινότητας Πρώτης
Βαγγέλη Λαδιά (Τζέλη) π ου με την κόρη του ήταν συμμαθήτριεςστην Δευτέρα Δημοτικού.
Ελπίζω Εύα μου ότι γρήγορα θα σε θυμηθούν συμμαθητές
και συμμαθήτριες έστω και αν ήσουν  μια χρονιά στο
Δημοτικό Σχολείο Πρώτης  οι πληροφορίες σου είναι αρκετές
και έτσι η χαρά να βρεις  ανθρώπους από το χωριό θα γίνει
με τον καλύτερο τρόπο……

1962 ΠΡΩΤΗ ΣΕΡΡΩΝ
Από αριστερά:
Μαριγούλα Σοφούδη & Γεωργίτσα Δαφνούδη
Αρχείο: Ευδοκία  Μ. Χατζηπαύλου
Επιμέλεια : Παύλος Π.Νούνης

27/4/1958 ΠΡΩΤΗ ΣΕΡΡΩΝ
Αριστερά: 1η Γεωργίτσα Δαφνούδη,
2η;;;;;;;;;;;3η Μαριγούλα Σοφούδη
Όσοι αναγνωρίζουν την 2η γυναίκα
Ας γράψουν…
Αρχείο: Ευδοκία  Μ. Χατζηπαύλου
Επιμέλεια : Παύλος Π.Νούνης

1961 ΠΡΩΤΗ ΣΕΡΡΩΝ
Αριστερά: 1η;;;;;;;;;;;;;;;
2η Μαριγούλα Σοφούδη
Όσοι αναγνωρίζουν την 1η γυναίκα
ας γράψουν…
Αρχείο: Ευδοκία  Μ. Χατζηπαύλου
Επιμέλεια : Παύλος Π.Νούνης

Ημερομηνία;;;;;;;;;; ΠΡΩΤΗ ΣΕΡΡΩΝ
Φίλιππος Σοφούδης με τον γιό του
Απόστολο Σοφούδη
Αρχείο: Ευδοκία  Μ. Χατζηπαύλου
Επιμέλεια : Παύλος Π.Νούνης

1973 ΡΟΔΟΛΙΒΟΣ
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Δημαρχείο Ροδολίβους
Από αριστερά: Ευδοκία Χατζηπαύλου-Στανή,
Ελενίτσα Καρακάση(πρώτες εξαδέλφες)
Αρχείο: Ευδοκία  Μ. Χατζηπαύλου
Επιμέλεια : Παύλος Π.Νούνης

Αύγουστος 1975/76 ΠΡΩΤΗ ΣΕΡΡΩΝ
Εκκλησία Αι Γιώργη
Από αριστερά: Ευδοκία Χατζηπαύλου-Στανή,
και Ντίνα Νούνη
Αρχείο: Ευδοκία  Μ. Χατζηπαύλου
Επιμέλεια : Παύλος Π.Νούνης

Επιμέλεια : Παύλος Π.Νούνης

Περισσότερα...

Πολύ κρίμα έφυγε νέος από γρίπη……! ΑΙΏΝΙΑ Η ΜΝΉΜΗ ΤΟΥ…

Πέθανε ο Στέλιος Σκλαβενίτης: Ο ρόλος του μέσα στην πιο δημοφιλή επιχείρηση

Το όνοµα Σκλαβενίτης κατέχει εδώ και δεκαετίες υψηλή δηµοφιλία, μια επίδοση για την οποία εργάστηκε σκληρά ο Στέλιος Σκλαβενίτης που έφυγε ξαφνικά από τη ζωή.

Σοκ έχει προκαλέσει στον επιχειρηματικό κόσμο και σε όλη τη χώρα, η είδηση του ξαφνικού θανάτου του Στέλιου Σκλαβενίτη, ενός από τα τρία αδέλφια της οικογένειας πίσω από την ομώνυμη αλυσίδα σούπερ μάρκετ.

Στέλιος Σκλαβενίτης

Ο Στέλιος Σκλαβενίτης μαζί με τα αδέλφια του Μαρία και Γεράσιμο, βρισκόταν στη διοίκηση του ομίλου και σήκωσαν το βάρος της συγχώνευσης με τον Μαρινόπουλο. 

Η δεύτερη γενιά των μετόχων της επιχείρησης 

Έπειτα από µια επταετία πρωτοφανούς κρίσης και µε βασικούς «παίκτες» της αγοράς λιανεµπορίου να καρκινοβατούν, η οικογένεια Σκλαβενίτη −για την ακρίβεια η δεύτερη γενιά των βασικών µετόχων της επιχείρησης− αποφάσισε να δράσει σε µεγαλύτερη κλίµακα.
Είχαν προηγηθεί κάποιες απορροφήσεις και συγχωνεύσεις, που προοιωνίζονταν την επιδίωξη των τριών αδελφών, Μαρίας, Γεράσιµου και Στέλιου Σκλαβενίτη, που ελέγχουν την εταιρεία, να αποκτήσουν έναν αναβαθµισµένο ρόλο στην εγχώρια αγορά.

Στέλιος, Μαρία και Γεράσιμος Σκλαβενίτης

Ετσι η οικογένεια Σκλαβενίτη αποδέχθηκε την πρόκληση να προχωρήσει στην εξαγορά του Μαρινόπουλου, θέτοντας τις βάσεις ώστε να αποτελέσει τη νέα ηγέτιδα δύναµη της αγοράς σούπερ µάρκετ, αλλά και τον µεγαλύτερο εργοδότη της χώρας.
Ενα εγχείρηµα για οποίο εργάσθηκε σκληρά ο Στέλιος Σκλαβενίτης, την ώρα που η οικογένειά του επικρίθηκε από πολλούς, προκάλεσε αντιδράσεις προµηθευτών και ανταγωνιστών, ενώ χαρακτηρίστηκε «διαταραχή» και «ρίσκο» από µερίδα παραγόντων της αγοράς.
Παρ’ όλα αυτά η οικογένεια Σκλαβενίτη την αντιμετώπισε ως µια υποχρέωση «εθνικής σηµασίας», αλλά και ως µια ευκαιρία.
Το όνοµα Σκλαβενίτης κατέχει εδώ και δεκαετίες υψηλή δηµοφιλία, µια επίδοση που βασίζεται σε πολλούς παράγοντες. Ο ένας παράγοντας ήταν οι ανταγωνιστικές τιµές προϊόντων, και ο δεύτερος και ίσως πιο σημαντικός, η εργοδοτική στάση της, η οποία διαχρονικά υπήρξε δίκαιη. 

Oι εργαζόμενοι είναι το µεγαλύτερο κεφάλαιο της επιχείρησης

Η διοίκηση πάντα θεωρούσε τους εργαζοµένους ως «το µεγαλύτερο κεφάλαιο της επιχείρησης» θεωρώντας ως κρίσιµη παράµετρο αυτοί «να αισθάνονται ασφάλεια για το µέλλον τους σ’ ένα ευνοϊκό περιβάλλον εργασίας».  

«Ποτέ την Κυριακή»

Η αλυσίδα σούπερ μάρκετ Σκλαβενίτης είναι από τις λίγες επιχειρήσεις που τις εργάσιμες Κυριακές, έχει τηρήσει απαρέγκλιτα την πολιτική να παραμένει κλειστή, απολαμβάνοντας τον σεβασμό των εργαζόμενων της και ανατρέποντας διάφορες φήμες και εκτιμήσεις ότι τελικά θα λύγιζε υπό το βάρος του ανταγωνισμού και θα έσπαγε την γνωστή τακτική της για "ποτέ την Κυριακή".  

Δεν απέλυσε και δεν μείωσε μισθούς μέσα στην κρίση

Η οικογένεια Σκλαβενίτης επέλεξε να ακολουθήσει την δική της επιχειρηματική πορεία. Μέσα στην κρίση δεν απέλυσε κανέναν, δεν μείωσε μισθούς, αλλά αντίθετα, άνοιξε κι άλλα υποκαταστήματα, εξαγοράζοντας πάνω από 300 σε όλη την Ελλάδα της πρώην Μαρινόπουλος, δίνοντας αυξήσεις στους χαμηλόμισθους της άλλοτε κραταιάς αλυσίδας και διασώνοντας δέκα χιλιάδες θέσεις εργασίας.
Μάλιστα, από την πρώτη ηµέρα λειτουργίας της η επιχείρηση δεν προέβη ποτέ σε µείωση του βασικού µισθού. 
Σήµερα απασχολεί 22.980 εργαζοµένους και το 2017 αναρριχήθηκε στην πρώτη θέση ως ο µεγαλύτερος εργοδότης στην Ελλάδα, σύµφωνα µε πρόσφατη έρευνα της ICAP, ξεπερνώντας τον ΟΤΕ, τη ΔΕΗ και τις τράπεζες.  
Ωστόσο, από σήμερα το πρωί, η επιχείρηση είναι φτωχότερη μετά τον θάνατο του Στέλιου Σκλαβενίτη, ο οποίος άφησε πίσω του σύζυγο και τρία παιδιά. 

 

http://www.thetoc.gr/oikonomia/article/pethane-o-stelios-sklabenitis-o-rolos-tou-mesa-stin-pio-dimofili-epixeirisi 

Το ιατρικό ανακοινωθέν για τον θάνατο του Στέλιου Σκλαβενίτη

Ιατρικό ανακοινωθέν εξέδωσε το νοσοκομείο Υγεία για τον αιφνίδιο θάνατο του επιχειρηματία Στυλιανού Σκλαβενίτη.

Ιατρικό ανακοινωθέν εξέδωσε το νοσοκομείο Υγεία για τον αιφνίδιο θάνατο του επιχειρηματία Στυλιανού Σκλαβενίτη.
Το ανακοινωθέν
 «Ο Στυλιανός Σκλαβενίτης προσήλθε εκτάκτως στα Εξωτερικά Ιατρεία του ΥΓΕΙΑ στις 31/03/2018 και ώρα 22:00 μ.μ. λόγω οξείας  αναπνευστικής δυσχέρειας.
Μεταφέρθηκε άμεσα στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) όπου διεγνώσθη σύνδρομο οξείας αναπνευστικής  δυσχέρειας (ARDS)  επί εδάφους λοίμωξης  από τον ιό της γρίπης τύπου Β.
Παρά την φαρμακευτική και μηχανική υποστήριξη, ανέπτυξε σύνδρομο πολυοργανικής ανεπάρκειας και κατέληξε λόγω ενδοπνευμονικής αιμορραγίας στις  07:18 π.μ. της επόμενης ημέρας».
http://www.thetoc.gr/koinwnia/article/to-iatriko-anakoinwthen-gia-ton-thanato-tou-steliou-sklabeniti 

Περισσότερα...

Κυριακή των Βαΐων: Οι παραδόσεις και τα έθιμα της ημέρας

 Σύμφωνα με το χριστιανικό εορτολόγιο, 
η Κυριακή των Βαΐων, καθιερώθηκε να ονομάζεται η προηγούμενη Κυριακή της εορτής της Ανάστασης.

Από την Κυριακή των Βαΐων αρχίζει ουσιαστικά η λεγόμενη Μεγάλη Εβδομάδα ή Εβδομάδα των Παθών. Κατά την ημέρα αυτή εορτάζεται η ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Ιησού Χριστού στα Ιεροσόλυμα όπου, κατά τους συγγραφείς των Ιερών Ευαγγελίων, οι Ιουδαίοι τον υποδέχθηκαν κρατώντας βάια ή βάγια (κλάδους φοινίκων) και απλώνοντας στο έδαφος τα ρούχα τους ζητωκραύγαζαν «Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».
 
 
Κατά τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού η εορτή της ανάμνησης αυτής τελούνταν μαζί με την ανάσταση του Λαζάρου. Αργότερα η δεύτερη μετατέθηκε κατά μία ημέρα πριν, το λεγόμενο Σάββατο του Λαζάρου.
Σήμερα, η Κυριακή αυτή τόσο στην Ανατολική όσο και στη Δυτική Εκκλησία θεωρείται ως αρχή των Αγίων Παθών. Παρά το χαρμόσυνο χαρακτήρα της, αρχικά η κατάλυση ψαριών, λαδιού και κρασιού την ημέρα αυτή θεωρήθηκαν ασυμβίβαστα προς την ιερότητα της Μεγάλης Εβδομάδας και της ακολουθούμενης νηστείας, προσαρμόζοντας αυτή ανάλογα.
Η παραπάνω ανάμνηση τιμάται ιδιαίτερα με εξέχουσα υμνολογία και μεγαλοπρεπή λειτουργία, στο τέλος της οποίας διανέμονται βάγια που έχουν προηγουμένως ευλογηθεί κατά την ακολουθία του όρθρου.

Τα έθιμα της αναπαράστασης

Σύμφωνα με το el.wikipedia.org, στις πρώτες εκκλησίες εορταζόταν η μνήμη αυτή με αναπαράσταση του γεγονότος.
Συγκεκριμένα, στους Αγίους Τόπους κατά τον 4ο αιώνα ο επίσκοπος ξεκινώντας με πομπή από το Όρος των Ελαιών εισερχόταν στα Ιεροσόλυμα επί «πώλου όνου» περιστοιχιζόμενος από τον κλήρο, ενώ οι πιστοί προπορεύονταν κρατώντας κλάδους φοινίκων.
Στους δε βυζαντινούς χρόνους τελούνταν ο λεγόμενος «περίπατος του Αυτοκράτορα», όπου η πομπή ξεκινούσε από τα ανάκτορα στην οποία συμμετείχε ο αυτοκράτορας κρατώντας την εικόνα του Χριστού πλαισιωμένος από το ιερατείο, όπου και κατέληγε στην Αγιά Σοφιά. Της αυτοκρατορικής αυτής πομπής ηγούνταν ο λαμπαδάριος ο οποίος έψελνε «Ἐξέλθατε ἔθνη καὶ θεώσασθε σήμερον τὸν βασιλέα τῶν οὐρανῶν...».
Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Βαλσαμώνα, στο τέλος της εορτής αυτής ο μεν Αυτοκράτορας διένεμε ιδιόχειρα βάγια και σταυρούς, ο δε Πατριάρχης κεριά για τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Το βυζαντινό αυτό έθιμο παρέλαβαν και τηρούσαν με ευλάβεια και οι Τσάροι της Ρωσίας, τους οποίους ακολουθούσε ο κλήρος ξεκινώντας από το Κρεμλίνο και καταλήγοντας στο μητροπολιτικό ναό.
Στην Ελλάδα αντ' αυτών διατηρείται μόνο η διανομή των βαγιών από τους ιερουργούς των εκκλησιών.

Νηστεία

Αναφορικά με τη νηστεία της ημέρας αυτής υπάρχει μια διαφοροποίηση στο ζήτημα του αν καταλύεται ψάρι ή όχι. Η γνώμη του Θεόδωρου του Στουδίτη είναι ότι την Κυριακή των Βαΐων «τρώγεται ψάρι», επειδή θεωρείται Δεσποτική εορτή.
Για τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη μόνο μία ημέρα της Μεγάλης Σαρακοστής τρώγεται ψάρι, δηλαδή την ημέρα του Ευαγγελισμού.
Είναι χαρακτηριστική η θέση των Aποστολικών Διαταγών όταν λένε: «Μετά από αυτές (δηλαδή τις εορτές των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων), να τηρείτε τη νηστεία της Τεσσαρακοστής, η οποία περιλαμβάνει ανάμνηση της ζωής του Κυρίου και της νομοθεσίας. Να κρατιέται αυτή η νηστεία πριν από το Πάσχα, αρχίζοντας από τη Δευτέρα και συμπληρούμενη την Παρασκευή. Μετά από αυτές αφού σταματήσετε τη νηστεία, να αρχίζετε την αγία εβδομάδα του Πάσχα, νηστεύοντες κατ' αυτήν όλοι με φόβο...» Είναι ενδεικτικοί οι όροι "αφού σταματήσετε τη νηστεία" και "να αρχίζετε", οι οποίοι δείχνουν ότι μια νηστεία τελειώνει και μία άλλη αρχίζει. Αυτή που τελειώνει είναι η νηστεία της Μεγάλης Σαρακοστής και αυτή που αρχίζει είναι η νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδας. άρα η εορτή αυτή βρίσκεται ανεξάρτητα ανάμεσα σε δύο νηστείες. Η θέση της λοιπόν δίνει το δικαίωμα να ομιλούν περί καταλύσεως κατ' αυτήν την ημέρα ψαριού ή ακόμα και αυγού.

http://www.cnn.gr/news/ellada/story/124040/kyriaki-ton-vaion-oi-paradoseis-kai-ta-ethima-tis-imeras 

Περισσότερα...

Φίλες και φίλοι μου καλό μήνα με ΥΓΕΙΑ....

Περισσότερα...

.....Καλο μήνα 99...χρόνια μετά... τέλος τα μνημόνια .. το έχει ανακοινώσει ο Τσίπρας!!!!

Σχόλιο του blog :
ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΗΜΕΡΑ ΜΗ ΣΑΣ ΚΟΡΟΪΔΈΨΟΥΝ....
ΕΝΑΣ ΟΛΟΧΡΟΝΑ ΨΕΎΤΗΣ!!!!!!

Περισσότερα...