14 Σεπτεμβρίου 2012 (15:50 UTC+2)
Κατάφεραν να συντρίψουν το πεπρωμένο της μοίρας τους, όταν παρά την πίκρα της
ορφάνιας, στάθηκαν στα πόδια τους και μετέτρεψαν το «σπίτι» τους, το
επονομαζόμενο «Ασυλο Αλητοπαίδων», σε μία κοιτίδα προσφοράς και δημιουργίας.
Το ορφανοτροφείο «Αριστοτέλης», στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης, στα 57 χρόνια
λειτουργίας του, από το 1926 μέχρι το 1983, φιλοξένησε περίπου 20.000 παιδιά που
βρέθηκαν ορφανά στα πέτρινα μεσοπολεμικά και μεταπολεμικά χρόνια. Παιδιά
προσφυγόπουλα, από τη Μικρά Ασία ή από πόλεις και χωριά της Βορείου Ελλάδας που
γνώρισαν τη φρίκη του Εμφυλίου αλλά και της Κατοχής, ανέπτυξαν μεταξύ τους
ισχυρούς δεσμούς αγάπης, αφού το Ίδρυμα ήταν ουσιαστικά η οικογένειά τους.
Σκορπισμένοι πλέον σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και του εξωτερικού, κάθε χρόνο, συναντώνται παραμονή της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού, θυμούνται όσους έφυγαν και δακρύζουν όταν το απουσιολόγιο γεμίζει.
Χθες το απόγευμα, στο παρεκκλήσι του Ορφανοτροφείου Αριστοτέλης, τα ορφανά συναντήθηκαν για ακόμη μία φορά, στο ετήσιο μνημόσυνο που κάνουν στη μνήμη όσων έφυγαν.
«Τα τελευταία 24 χρόνια έχουμε καθιερώσει αυτή τη συνάντηση για να θυμόμαστε τους παιδικούς μας φίλους, με τους οποίους ήμασταν μαζί στο σχολείο, στο φαγητό, στο συνεργείο, στον ύπνο, στο παιχνίδι, στη χαρά και στη λύπη και είναι καθήκον μας να τους κρατάμε στις καρδιές μας» λέει στο ΑΜΠΕ ο πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων Ορφανοτροφείου «ο Αριστοτέλης» Γιώργος Τσιφλόγλου.
Επτά χρονών μπήκε ο ίδιος στο ορφανοτροφείο, απ' όπου έφυγε, όταν ενηλικιώθηκε. «Μπήκα στο ίδρυμα το 1945 και σ' εκείνη τη δύσκολη περίοδο για τη χώρα, θεωρούσαμε τυχερούς τους εαυτούς μας που είχαμε έστω ένα πιάτο φαΐ κι ένα κρεβάτι να κοιμηθούμε» θυμάται με συγκίνηση.
Θεωρεί τους φίλους που έκανε μέσα στο ορφανοτροφείο, αδέρφια, με τους δεσμούς που τους ενώνουν να είναι ισχυρότεροι από αίμα.
«Παρά την πίκρα της ορφάνιας, ήμασταν δεμένοι και ξεπερνούσαμε μαζί τις κακουχίες. Κάποιες φορές είχαμε ελάχιστο φαγητό και κάποιες άλλες, ήταν τόσα πολλά τα παιδιά, που αναγκαζόμασταν να κοιμηθούμε τρεις σε ένα κρεβάτι, δύο από τη μία πλευρά κι ένας από την άλλη» υπογραμμίζει.
Από τα χέρια των ορφανών, τα έδρανα της Βουλής!
Από το 1950 λειτούργησε στο ίδρυμα Σχολή Επαγγελμάτων και Τεχνών με τμήματα μηχανολογικού, ξυλουργικής και επιπλοποιίας και ηλεκτρομηχανικών. Μάλιστα, η τεχνική σχολή του Αριστοτέλη θεωρείτο από τις καλύτερες στη χώρα, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι τα ορφανά που εκπαιδεύονταν από το 1956 έως και το 1960, έφτιαξαν, μαζί με τα παιδιά του «Παπάφειου», τα έδρανα της Βουλής των Ελλήνων.
Άλλωστε, η επαγγελματική τους εκπαίδευση τούς εξασφάλιζε ένα σημαντικό «εισιτήριο» στην αγορά εργασίας, αφού δεν υπήρχε καμία μέριμνα από το ίδρυμα για την αποκατάσταση των παιδιών μετά την ενηλικίωσή τους, οπότε κι αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν το ίδρυμα (Στοιχεία από το λεύκωμα ο «Αριστοτέλης Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων», επιστημονική επιμέλεια Κυριάκος Χατζηκυριακίδης, έκδοση του Ιστορικού Αρχείου Προσφυγικού Ελληνισμού).
Ο κ.Τσιφλόγλου σπούδασε ηλεκτροτεχνουργός, αλλά προτίμησε να δουλέψει για κάποια χρόνια ως αθλητικός συντάκτης στα «Αθλητικά Νέα».
«Ήμουν ανήσυχο πνεύμα από μικρός, με αγάπη στο ποδόσφαιρο, γι' αυτό και ίδρυσα και την ποδοσφαιρική ομάδα του Αριστοτέλη» σημειώνει. Διηγούμενος μάλιστα περιστατικά από τη ζωή του στο ίδρυμα, στέκεται στις επισκέψεις της βασίλισσας Φρειδερίκης οπότε και τον έβαζαν, επειδή είχε δυνατή και ωραία φωνή, να την καλωσορίζει λέγοντας «Ζήτω η δεύτερη μανούλα μας»!
«Αυτά με έβαζαν να λέω και όταν βγήκα από το ίδρυμα έγινα ο μεγαλύτερος αντιβασιλικός» χαριτολογεί.
Το πλήρες ρεπορτάζ της Ν. Καραθάνου στη συνδρομητική σελίδα του ΑΜΠΕ
Σκορπισμένοι πλέον σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και του εξωτερικού, κάθε χρόνο, συναντώνται παραμονή της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού, θυμούνται όσους έφυγαν και δακρύζουν όταν το απουσιολόγιο γεμίζει.
Χθες το απόγευμα, στο παρεκκλήσι του Ορφανοτροφείου Αριστοτέλης, τα ορφανά συναντήθηκαν για ακόμη μία φορά, στο ετήσιο μνημόσυνο που κάνουν στη μνήμη όσων έφυγαν.
«Τα τελευταία 24 χρόνια έχουμε καθιερώσει αυτή τη συνάντηση για να θυμόμαστε τους παιδικούς μας φίλους, με τους οποίους ήμασταν μαζί στο σχολείο, στο φαγητό, στο συνεργείο, στον ύπνο, στο παιχνίδι, στη χαρά και στη λύπη και είναι καθήκον μας να τους κρατάμε στις καρδιές μας» λέει στο ΑΜΠΕ ο πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων Ορφανοτροφείου «ο Αριστοτέλης» Γιώργος Τσιφλόγλου.
Επτά χρονών μπήκε ο ίδιος στο ορφανοτροφείο, απ' όπου έφυγε, όταν ενηλικιώθηκε. «Μπήκα στο ίδρυμα το 1945 και σ' εκείνη τη δύσκολη περίοδο για τη χώρα, θεωρούσαμε τυχερούς τους εαυτούς μας που είχαμε έστω ένα πιάτο φαΐ κι ένα κρεβάτι να κοιμηθούμε» θυμάται με συγκίνηση.
Θεωρεί τους φίλους που έκανε μέσα στο ορφανοτροφείο, αδέρφια, με τους δεσμούς που τους ενώνουν να είναι ισχυρότεροι από αίμα.
«Παρά την πίκρα της ορφάνιας, ήμασταν δεμένοι και ξεπερνούσαμε μαζί τις κακουχίες. Κάποιες φορές είχαμε ελάχιστο φαγητό και κάποιες άλλες, ήταν τόσα πολλά τα παιδιά, που αναγκαζόμασταν να κοιμηθούμε τρεις σε ένα κρεβάτι, δύο από τη μία πλευρά κι ένας από την άλλη» υπογραμμίζει.
Από τα χέρια των ορφανών, τα έδρανα της Βουλής!
Από το 1950 λειτούργησε στο ίδρυμα Σχολή Επαγγελμάτων και Τεχνών με τμήματα μηχανολογικού, ξυλουργικής και επιπλοποιίας και ηλεκτρομηχανικών. Μάλιστα, η τεχνική σχολή του Αριστοτέλη θεωρείτο από τις καλύτερες στη χώρα, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι τα ορφανά που εκπαιδεύονταν από το 1956 έως και το 1960, έφτιαξαν, μαζί με τα παιδιά του «Παπάφειου», τα έδρανα της Βουλής των Ελλήνων.
Άλλωστε, η επαγγελματική τους εκπαίδευση τούς εξασφάλιζε ένα σημαντικό «εισιτήριο» στην αγορά εργασίας, αφού δεν υπήρχε καμία μέριμνα από το ίδρυμα για την αποκατάσταση των παιδιών μετά την ενηλικίωσή τους, οπότε κι αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν το ίδρυμα (Στοιχεία από το λεύκωμα ο «Αριστοτέλης Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων», επιστημονική επιμέλεια Κυριάκος Χατζηκυριακίδης, έκδοση του Ιστορικού Αρχείου Προσφυγικού Ελληνισμού).
Ο κ.Τσιφλόγλου σπούδασε ηλεκτροτεχνουργός, αλλά προτίμησε να δουλέψει για κάποια χρόνια ως αθλητικός συντάκτης στα «Αθλητικά Νέα».
«Ήμουν ανήσυχο πνεύμα από μικρός, με αγάπη στο ποδόσφαιρο, γι' αυτό και ίδρυσα και την ποδοσφαιρική ομάδα του Αριστοτέλη» σημειώνει. Διηγούμενος μάλιστα περιστατικά από τη ζωή του στο ίδρυμα, στέκεται στις επισκέψεις της βασίλισσας Φρειδερίκης οπότε και τον έβαζαν, επειδή είχε δυνατή και ωραία φωνή, να την καλωσορίζει λέγοντας «Ζήτω η δεύτερη μανούλα μας»!
«Αυτά με έβαζαν να λέω και όταν βγήκα από το ίδρυμα έγινα ο μεγαλύτερος αντιβασιλικός» χαριτολογεί.
Το πλήρες ρεπορτάζ της Ν. Καραθάνου στη συνδρομητική σελίδα του ΑΜΠΕ
© 1994-2013 ΑΠΕ - ΜΠΕ
Ανάρτηση από:dimiourgia-epikinonia.blogspot.gr
.png "English"){kind=small}
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου