………Πασχαλιάτικη απόδραση Θεσσαλονίκη δασικό χωριό Δρυάδες Καρδίτσα Απρίλιος 2009!!!

 Δασικό χωριό "Δρυάδες"

 Παύλος ο καλός ο μαθητής…….

Μεγάλη Τετάρτη 15 Απριλίου 2009

Για λίγες ημέρες λόγο του Πάσχα να αποδράσουμε

και εμείς βρε αδελφέ……..

Αφού η καλή μου φρόντισε από πριν και κάναμε κράτηση

Από την Θεσσαλονίκη με το αυτοκίνητο μας Volkswagen Bora

Κυπαρησί παρακαλώ και πάντα με τον γιό μας, τον μεγάλο Πρό

τον «γαύρο» ξεκινήσαμε το μεσημέρι της Τετάρτης για το δασικό

χωριό «Δρυάδες» στην Καρδίτσα.

 Στην λίμνη Πλαστήρα την έχουμε επισκεφτεί και άλλη φορά.

Το Δασικό χωριό «Δρυάδες» βρίσκεται σε απόσταση 37 χιλιομέτρων

από την πόλη της Καρδίτσας, στις Νοτιοανατολικές πλαγιές της 

Πίνδου σε υψόμετρο 950 μ. στη θέση «Σταυρός – Παλαιοχώρι» 

της περιφέρειας του Δ.Δ.

Αργά το απόγευμα φτάσαμε στο δασικό χωριό με τα ξύλινα σπιτάκια

διάσπαρτα στο βουνό χωμένα μέσα στο πράσινο στα πεύκα και στα

έλατα με μία καταπληκτική θέα και την ηρεμία της φύσης που

αποζημιώνει με το παραπάνω τη διαδρομή μέχρι το δασικό χωριό.

 

Το βράδυ πλησιάζει έχει αρκετό κρύο γιατί οι κορυφές των

 Αγράφων είναι ακόμα με πολύ χιόνι σκεπασμένες.

Το  ξύλινο σπίτι που θα μέναμε είναι αρκετά ψηλά το τελευταίο.

 Το αυτοκίνητο φτάνει μέχρι έξω από τα σπιτάκια.

Σπίτι με όνομα....ΤΙΘΟΡΕΑ 4

Στην βεράντα,  μας περιμένουν τα ξύλα για το τζάκι.

Έχει κρύο και ο Πρόδρομος με τα άλλα παιδιά

 στο δασικό χωριό παίζουν ποδόσφαιρο

Άναμμα το τζάκι που έχει  ένα ισχυρό μοτέρ

 θορυβώδες και ενοχλητικό, το τζάκι  με καδένα

 και τζάμι.Η ζέστη που έκανε σε λίγη ώρα μας αποζημιώνει με το περιβάλλοντα χώρο, 

ο θόρυβος του μοτέρ όχι.

Το βγάλαμε από την πρίζα αλλά γρήγορα 

διαπιστώσαμε ότι το τζάκι δεν 

λειτουργεί χωρίς αυτό!!!!

Μεγάλη Πέμπτη 16 Απριλίου 

ο καιρός καλός και με ήλιο έτσι μας

επιτρέπει για μικρές αποδράσεις να 

γνωρίσουμε την περιοχή.

Τον ποταμό Μέγδοβα ή Ταυροπό 

ξακουστό για της πέστροφες και  τον

 αποκαλούν και πεστροφόρο ποταμό.

Οι δύο συνοδοιπόροι στη ζωή και συντάκτες 

του blog  οι..pama...ή dimiourgia-epikinonia

ή απλός Παύλος & Μαριέτα

Το χωριό του μεγάλου αγωνιστή του 1821 Γ.Καραισκάκη

Ο αγαπημένος της οικογένειας μας  Πρόδρομος, τώρα εγώ.... μπερδεύτηκα!!!

Ο Προ.."γαύρος" ο μπαμπάς το ίδιο στο Καραΐσκάκη στη θύρα 7 πηγαίνουμε.

Τώρα στο χωριό και μπροστά στη προτομή του μεγάλου αγωνιστή του 1821

Γεώργιο Καραΐσκάκη που με τα λόγια του, τότε είναι τόσο επίκαιρος σήμερα.

ΤΥΧΑΙΟ....ΔΕΝ...ΝΟΜΙΖΩ!!!!!!

Το χωριό με το σπίτι μουσείο προς τιμή του 

Νικολάου Πλαστήρα

Το Μοναστήρι της Παναγίας της Πελεκητής.

Έλα αγόρι μου πάρε δυνάμεις και ένα δύο..πάμε....Θρύλε..ολέ...Θρύλε ολέ.....

 

Το αγόρι μου στην αγκαλιά της Μαμάς θα γύρει που αλλού;

 και ας τον ταλαιπωρεί ο Ήλιος!!!!

Κανένα σχόλιο η φωτογραφία από μόνη 

της είναι αποκαλυπτική!!!

Μία στάση στη βρύση, μα καλά σε όλη την 

Ελλάδα"γαύροι" υπάρχουν;

Μ.Παρασκευή  17 Απριλίου

 και φυσικά για μία φορά ακόμα την Λίμνη Πλαστήρα με την εκπληκτική

 θέα και το φράγμα Ταυροπού της Λίμνης όλα αυτά προλάβαμε 

να τα δούμε σε δύοημέρες 16 και 17Απριλίου.

αργά το απόγευμα  πήραμε τον δρόμο της επιστροφής

 από την Λίμνη Πλαστήρα προς το δασικό χωριό.

το Volkswagen Bora άχχχχ.......

Με  πορεία μέσα στα βουνά και στο πουθενά
το Volkswagen Bora μας πρόδωσε.

Είχε πει την τελευταία λέξη.

Η θερμοκρασία πάνω από 100 βαθμούς C.

Το ψυγείο χωρίς νερό που συμπληρώναμε και μετά
 από λίγο εξατμιζόταν.

Αναγκαστήκαμε να το  ακινητοποιήσουμε.

Η ταλαιπωρία και η αγανάκτηση έφερε την .... παντομίμα

 και την θεατρική σάτιρα!!!!!!!

Τα πράγματα μας στο σπίτι στο δασικό χωριό!!!!

Τα κινητά μας για να καλέσουμε την Οδική Βοήθεια δεν έχουν σήμα!!!!

Όλα στραβά και απελπισία, ποιόν να βρούμε απόγευμα Μεγάλης Παρασκευής;

Η ένταση και στους τρείς μας είναι ορατή είμαστε και κουρασμένοι από

το γύρισμα της ημέρας.

Έπρεπε να σκεφτούμε την παραμονή μας στο δασικό χωριό που ήταν

μέχρι την Δευτέρα του Πάσχα ότι δεν μπορούσε να συνεχιστεί!!!

Περπατήσαμε με τα πόδια στο δρόμο να βρούμε σήμα για το κινητό.

Πήραμε την οδική βοήθεια.

 Και το ΚΤΕΛ Καρδίτσας για επιστροφή στη

Θεσσαλονίκη αλλά δεν υπήρχε άλλο λεωφορείο ήταν αργά.

Η οδική βοήθεια σχεδόν σούρουπο έφτασε,  πιστέψαμε ότι κάτιθα

γίνει με το μηχανικό της ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ (Π-201).

Αλλά ο εν λόγο …Ομογενής <<Κύριος>> μόνο οδηγός ήταν.

 Μηχανικός όχι  , και αυτό πάντα από τα λεγόμενά του.

Ότι πιθανό να κόλλησε η μηχανή ή κάποιο πιστόνι!!!!

Μιλούσαμε με την εταιρία στο κινητό, ο….μηχανικός μας έλεγε άλλα!!

Έτσι το αυτοκίνητο φορτώθηκε για να επιστρέψει ασυνόδευτο μέσω

Λάρισας στη Θεσσαλονίκη το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου.

Τελικά αποδείχτηκε ότι κόλλησε ο θερμοστάτης του ψυγείου!!!!!

Και ο εν λόγο <<κύριος>>> δεν γνώριζε ότι με ένα χτύπημα πιθανό

θα ξεκολλούσε ή  στην καλύτερη περίπτωση θα τον είχε αφαιρέσει

και το αυτοκίνητο θα το είχαμε!!!!

Μόνο το  καλοριφέρ του αυτοκινήτου  δεν θα λειτουργούσε !!!!!

Δεν προσπάθησε ούτε για μία στιγμή,από την αρχή ήθελε να το

Φορτώσει για να φύγει.

Φυσικά εμείς χάσαμε μια παραδοσιακή Λαμπρή στη Θεσσαλία αλλά

 και η ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ έχασε ακόμα ένα πελάτη με  της παιδικές

δικαιολογίες σ’αυτές της περιπτώσεις.

Έτσι αφού νύχτωσε ήλθε TAXI από την Καρδίτσα να μας μεταφέρει στο

δασικό χωριό να διανυκτερεύσουμε και το πρωί να ξανάλθει να μας

πάρει για την Καρδίτσα στο ΚΤΕΛ.

 Μ.Σάββατο 18 Απριλίου

Πρωί του Μεγάλου Σαββάτου επιστροφή στη Θεσσαλονίκη και το

βράδυ της Ανάστασης οικογενειακός στην εκκλησία Αγία Αναστασία

του ορφανοτροφείου στην Τούμπα.

Χρόνια μας πολλά !!!!!!!!

Και τώρα η άλλη ιστορία….. η τουριστική.

Το Δασικό χωριό «Δρυάδες» βρίσκεται σε απόσταση 37 χιλιομέτρων από την πόλη της Καρδίτσας, στις Νοτιοανατολικές πλαγιές της Πίνδου σε υψόμετρο 950 μ. στη θέση «Σταυρός  Παλαιοχώρι» της περιφέρειας του Δ.Δ. Καροπλεσίου του Δήμου Ιτάμου του Ν. Καρδίτσας. 

Κατασκευάστηκε από το Υπ. Γεωργίας και το Δασαρχείο Καρδίτσας κατά τα έτη 1999-2001. Περιλαμβάνει είκοσι ξύλινα λυόμενα σπίτια των δύο (2) δωματίων με ογδόντα (80) κρεβάτια, ένα εστιατόριο, αθλητικούς χώρους, βόλεϋ – μπάσκετ ολυμπιακών προδιαγραφών και τρεις χώρους στάθμευσης αυτοκινήτων (πάρκινγκ). Ο χώρος είναι περιφραγμένος με ξύλινη περίφραξη, καταλαμβάνει έκταση 25 στρεμμάτων. Η κίνηση των επισκεπτών μέσα στο χωριό γίνεται μόνο πεζή σε ελικοειδή πλακόστρωτα δρομάκια. Η περιοχή είναι κατάφυτη από πανύψηλα έλατα και δρυς, όπου συνθέτουν τοπίο άπειρου φυσικού κάλλους, με καταπληκτική εναλλαγή των ειδών της ελληνικής χλωρίδας. Η θέση του Δασικού Χωριού είναι τέτοια, ώστε είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθεί ως ορμητήριο για μια επίσκεψη στα πανέμορφα γραφικά χωριά των Αγράφων, με πλούσια ιστορική παράδοση, με αρχαιολογικούς χώρους, ιστορικούς τόπους και θρησκευτικά προσκυνήματα με σπάνιους θρησκευτικούς θησαυρούς. Ο επισκέπτης ζώντας και νιώθοντας το φυσικό περιβάλλον της περιοχής προσέγγισης και εγκατάστασης του δασικού χωριού, ηρεμεί, γαληνεύει, ανανεώνεται από την πολυτάραχη ζωή των μεγαλουπόλεων, αγαπώντας περισσότερο το δάσος και γυρίζει στο σπίτι του, στην δουλειά του, στο περιβάλλον του αναζωογονημένος.

ΠΩΣ ΘΑ ΦΤΑΣΕΤΕ:

Πρώτη Διαδρομή: Ο επισκέπτης ξεκινώντας από την Καρδίτσα διέρχεται από το Καλλίθηρο (αρχαιολογικός χώρος) όπου εγκαταστάθηκε η έδρα του Δήμου Ιτάμου, το χωριό Καστανιά (παραθεριστικό), αφήνοντας βόρεια την πανέμορφη Λίμνη Πλαστήρα (στρίβουμε αριστερά στον αυχένα Ιτάμου), που περιστοιχίζεται από πανέμορφο Δάσος, οικολογικού ενδιαφέροντος και καταλήγει στο Δασικό Χωριό. Η διαδρομή των 37 χιλιομέτρων είναι αξιοθαύμαστη σε ομορφιά με εναλλασσόμενα τοπία και ο δρόμος είναι ευχάριστος οδήγησης για το διερχόμενο, τον επισκέπτη και τον ερευνητή.
Δεύτερη Διαδρομή: Καρδίτσα – Μητρόπολη – Πεζούλα – Νεοχώρι – Φράγμα Ν. Πλαστήρα – Μούχα – Καστανιά και πάλι στρίβετε δεξιά προς το

Ανθηρό Καροπλεσίου.
Τρίτη Διαδρομή: Δύσκολη (λόγω χωματόδρομου) αλλά ενδιαφέρουσα: Καρπενήσι – Φουρνά – Κλειτσός – Σπίτι του Διαβάτη – Νεράϊδα – Γιαννουσέϊκα – Ανθηρό – Δασικό Χωριό. Η διαδρομή προτείνεται μόνον για Ι.Χ.

ΕΞΟΡΜΗΣΕΙΣ

Με επίκεντρο το Δασικό Χωριό, μπορείτε να γνωρίσετε την ευρύτερη περιοχή: κυρίως την μοναδική χλωρίδα και πανίδα καθώς και τα μνημεία πολιτισμού της.

ΣΤΑ ΜΑΝΤΑΝΙΑ ΤΩΝ ΣΟΥΦΛΑΙΩΝ

Τα δύο αδέρφια Φάνης και Ηλίας Σούφλας στο σμίξιμο του Άσπρου Ποταμού με τον Ταυρωπό, δημιούργησαν και διατηρούν ένα ζωντανό Μουσείο Υδροκίνησης! Σε παραδοσιακά πετρόκτιστα οικήματα λειτουργούν καθημερινά: Ο Νερόμυλος του Ηλία Σούφλα τα Μαντάνια, οι νεροτριβές του

Φάνη Σούφλα, το ιχθυοτροφείο πέστροφας και η ψαροταβέρνα του Ευάγγελου Σούφλα: ένα μοναδικό συγκρότημα με βαθύσκιωτα πλατάνια και διαμορφωμένο χώρο. Η διαμονή στο Δασικό Χωριό, ταυτίζεται με την επίσκεψη στα Μαντάνια. Από το Δασικό Χωριό απέχει μόνον 3 χιλιόμετρα.

Φαράγκι Άσπρου ποταμού - Ι.Μ. Σάικας Αγράφων

Σε απόσταση δύο χιλιομέτρων, μένετε έκθαμβοι από την μοναδική ομορφιά

του φαραγγιού που σχηματίζουν οι Άσπρος και Σαϊκιώτης ποταμοί.

Απολαύστε την φυσική ομορφιά, ακούστε την μουσική μελωδία των νερών και των πουλιών. Σε δέκα λεπτά φτάνετε στο Μοναστήρι της Σάϊκας. Κτίσμα του 16ου αιώνα που χρησιμοποιήθηκε από τον Γεώργιο Καραϊσκάκη στην επανάσταση του 1821. Γιορτάζει του Αγίου Πνεύματος οπότε γίνεται διήμερο ολονύκτιο πανηγύρι με τραγούδια των Αγράφων.

Στον Ταυρωπό ποταμό

Ο Ταυρωπός ή Μέγδοβας ποταμός, φαντάζει στα πόδια του Δασικού Χωριού, καταπράσινος, ένας φυσικός υγροβιότοπος και καταφύγιο της άγριας πέστροφας. Αξίζει να περπατήσετε στο ποτάμι, να κολυμπήσετε και να ασχοληθείτε με το ψάρεμα. Από τη γέφυρα του Ανθηρού μπορείτε να πεζοπορήσετε μέχρι το φράγμα στο παλιό καλντερίμι.

Φράγμα λίμνης Ν.Πλαστήρα - Μούχα – Καστανιά

Από το Δασικό Χωριό το φράγμα απέχει 15 χιλιόμετρα. Στο Φράγμα θα προμηθευτείτε παραδοσιακά προϊόντα της περιοχής, θα θαυμάσετε από τη Μούχα τα Φιόρδ της Λίμνης Πλαστήρα, το νησάκι «Νιάγκα», θα ξεναγηθείτε στο Κέντρο Πληροφόρησης για την Λίμνη, θα γνωρίσετε το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης στο παλαιό σχολείο της Μούχας και θα ψαρέψετε παραλίμνια.Στην Καστανιά μπορεί να προσκυνήσετε την κάρα του Αγίου Τρύφωνα που φυλάσσεται στον Ιερό Ναό και θα θαυμάσετε το ξυλόγλυπτο τέμπλο της Ιεράς Μονής Αγίου Τρύφωνα, μοναδικής ομορφιάς του 15ου αιώνα. Στη Μούχα και στην Καστανιά θα βρείτε ταβέρνες και ψησταριές που διαθέτουν πολύ καλό κρασί, ψάρια από την λίμνη και πέστροφες αλλά και ψητά, κοκορέτσι, κοντοσούφλι κ.ά.

Η περιοχή της λίμνης Πλαστήρα μια από τις ομορφότερες γωνιές του ορεινού όγκου των Αγράφων. Καταλαμβάνει τη θέση του άλλοτε οροπεδίου της Νεβρόπολης 25 χλμ. δυτικά της Καρδίτσας και μπορούμε να την επισκεφτούμε κάνοντας μια εντυπωσιακή διαδρομή μέσα στο πράσινο με το αυτοκίνητό μας ή με λεωφορείο του ΚΤΕΛ.

Το τοπίο είναι συναρπαστικό: μια πανέμορφη λίμνη αγκαλιασμένη από κατάφυτα βουνά που καθρεπτίζονται στα νερά της και αρκετοί χείμαρροι με κρυστάλλινα νερά που την τροφοδοτούν. Η λίμνη αυτή αποτελεί την υλοποίηση μιας ιδέας που συνέλαβε στα 1925 ο Νικόλαος Πλαστήρας, ο περίφημος Μαύρος Καβαλάρης, υλοποίηση που ξεκίνησε μετά το θάνατό του, με την κατασκευή του φράγματος, στο τέλος της δεκαετίας του '50.

Τα νερά του ποταμού Μέγδοβα (πρόκειται για τον αρχαίο Ταυρωπό), παραπόταμο του Αχελώου κατέκλυσαν το οροπέδιο και δημιούργησαν τη "λίμνη του Μέγδοβα" που τελευταία ονομάστηκε λίμνη Νικολάου Πλαστήρα στη μνήμη του εμπνευστή της. Οι εικόνες που μας χαρίζει το περιβάλλον είναι μαγευτικές. Έλατα, βελανιδιές και καστανιές κατεβαίνουν ως τις όχθες, ενώ το πράσινο των βοσκοτόπων δένει με το γαλάζιο των νερών. Οι βουνοκορφές προς τα δυτικά σχηματίζουν το προφίλ μιας γυναίκας που κοιμάται, την περίφημη "Κοιμωμένη των Αγράφων" η οποία διακρίνεται από ένα πολύ μεγάλο μέρος του Θεσσαλικού κάμπου. Η λίμνη έχει μήκος 14 τετ. χλμ. μέγιστο πλάτος 4 τετ. χλμ μέγιστο βάθος 60 μέτρα και χωρητικότητα 400 εκατ. κυβικά μέτρα νερού. Με ειδικό αγωγό το νερό της λίμνης μεταφέρεται από το υψόμετρο των 700 μέτρων χαμηλά προς τον κάμπο δίνοντας κίνηση στο ηλεκτρικό εργοστάσιο της ΔΕΗ παραγωγής 40MWH την εβδομάδα. Κατόπιν αρδεύουν τον κάμπο και υδρεύουν την πόλη της Καρδίτσας όπως και 38 οικισμούς του νομού Καρδίτσας.

Η Ι. Μονή Παναγίας Πελεκητής,

επιβλητικό μεταβυζαντινό μνημείο, είναι κτισμένη επάνω σε ένα απότομο και υψηλό βράχωμα (1400 μ.) της Πίνδου, ένα χιλιόμετρο βορειοδυτικά του χωριού Καρύτσα.
Ομοιάζει να κρέμεται κυριολεκτικά επάνω από τον κόσμο, ενώ κάτω από αυτήν απλώνονται πανοραμικά τοπία άφθαστης ομορφιάς και ποικιλίας, με αποκορύφωμα την γραφική λίμνη Πλαστήρα. Την επωνυμία «Πελεκητή» οφείλει στο βράχο επάνω στον οποίο είναι κτισμένη, που κατά την παράδοση «πελεκίσθηκε» με ξύλινα εργαλεία, μετά από υπόδειξη της Κυρίας Θεοτόκου στους τεχνίτες της.

Η ίδρυση της Μονής άρχισε πιθανότατα στα τέλη του 15ου αιώνος από τον Πνευματικό Πορφύριο και ολοκληρώθηκε το 1529 στη σημερινή της μορφή από το Νέο Οσιομάρτυρα Δαμιανό, ο οποίος ιστορείται ως «κτίτωρ» σε δύο τοιχογραφίες της. Αποτελούμενη από δύο Ναούς και άλλα πολλά κτίσματα (ηγουμενείο, κελλιά, τράπεζα, αποθήκες, κρυφό σχολείο, κ.α.), ομοιάζει με αληθινό φρούριο.
Το Καθολικό είναι ο κεντρικός και αρχαιότερος Ναός, αφιερωμένος στην Ανάληψη του Κυρίου. Είναι μονόκλιτη βασιλική με νάρθηκα, στεγασμένη με κυλινδρική καμάρα, με ενισχυτικό τόξο στο μέσο. Σύμφωνα με σχετική επιγραφή που υπάρχει εντός του Ναού, αγιογραφήθηκε το 1654 από τους αγιογράφους Ιωάννη, Νικόλαο Ιερέα και Ιάκωβο Ιερομόναχο.
Ο δεύτερος Ναός είναι αφιερωμένος στην Παναγία Φανερωμένη. Είναι αθωνικού ρυθμού, με τρούλο και πλευρικούς χορούς, χωρίς εσωτερικούς κίονες. Οι τοιχογραφίες, όπως προκύπτει από σχετική επιγραφή που υπάρχει επάνω από τη θύρα εισόδου, ιστορήθηκαν το 1666. Ανιστορήθηκαν το 1674 από τους αγιογράφους Ιάκωβο και το γιο του Δημήτριο.
Η Μονή γενικώς διακοσμήθηκε με θαυμάσιες βυζαντινές τοιχογραφίες υψηλής τέχνης, με αυστηρές μορφές και ζωηρά χρώματα. Είναι θαυμαστές κυρίως για την αδρή εκφραστικότητα των αγίων που εικονίζονται. Ιδιαίτερα αξιόλογο για τη διακοσμητική του αρμονία είναι και το ξυλόγλυπτο τέμπλο της. Περίπυστη είναι η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας Οδηγητρίας.

Μεγάλη ήταν η αίγλη της κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας. Αναγνωρίσθηκε ως Σταυροπηγιακή Μονή το 1606 από τον Οικ. Πατριάρχη Ραφαήλ Β’. Εντός αυτής λειτουργούσε κρυφό σχολείο. Σημαντικός υπήρξε και ο αγώνας των Μοναχών για την απελευθέρωση της Καρίτσας από τους Τούρκους το 1830.
Για την ένδοξη αυτή ιστορία της, έχει ανακηρυχθεί «Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο». Δυστυχώς όμως, από τον πλούτο των εκκλησιαστικών κειμηλίων και της σπάνιας βιβλιοθήκης της, ελάχιστα σήμερα διασώζονται.
Η Μονή πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Προσφάτως έχει ανακαινισθεί και αξιοποιηθεί συγκεντρώνοντας πλήθος προσκυνητών, μέσα στο φορτισμένο από τη λατρεία τόσων αιώνων βαθιά κατανυκτικό περιβάλλον της.

Μαυρομμάτι Καρδίτσας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 39°17′31″N 22°23′10″E / 39.2919, 22.3861 (Χάρτης)

Μαυρομμάτι
Χάρτης
Θέση στην Ελλάδα
Μαυρομμάτι
Πληροφορίες
Γεωγραφικό διαμέρισμα	Θεσσαλία
Περιφέρεια	Θεσσαλίας
Νομός	Καρδίτσα
Επίσημος πληθυσμός	1.735 (2011)
Υψόμετρο	160μ. m

Το Μαυρομμάτι είναι μεγάλος ημιορεινός οικισμός και ένα από τα ιστορικά χωριά του Ν. Καρδίτσας· βρίσκεται στους πρόποδες των ιστορικών Αγράφων 27 χλμ. βορειοδυτικώς της Καρδίτσας και 3 χιλ. ανατολικώς του Μουζακίου στα δεξιά του ποταμού Πάμισου (Μπλιούρη) σε υψόμετρο 160 μέτρων. Σύμφωνα με την παράδοση, ο αγωνιστής του 1821 Γεώργιος Καραϊσκάκης γεννήθηκε σε ένα σπήλαιο κοντά στη μονή του Αγίου Γεωργίου.
 Ιστορικά στοιχεία
Το Μαυρομμάτι είναι δημιούργημα της Βυζαντινής εποχής (1100 - 1200) περίπου, αφού αναφέρεται στην πρώτη Οθωμανική απογραφή του 1454/1455. Σύμφωνα με την απογραφή του 1454-55 η περιοχή του Μαυρομματίου αποτελούνταν από δύο τιμάρια: το πρώτο με ετήσιο εισόδημα 1.215 άσπρα , ανήκε στους αδελφούς Όττο και Σανί, οι οποίοι το εκμεταλλεύονταν εξ αδιαιρέτου. Σ’ αυτό κατοικούσαν 31 οικογένειες και 5 χήρες που καλλιεργούσαν δημητριακά , λινάρι , αμπέλια , και έτρεφαν πρόβατα και χοίρους. Το δεύτερο τιμάριο με ετήσιο εισόδημα 1014 άσπρα , ανήκε στον Γκιόνη [= Γιάννη ] Μαυρομάτη . Στο τιμάριο αυτό, που είχε παραχωρήσει κάποιος Θεόδωρος Μαυρομάτης, κατοικούσαν 28 οικογένειες και 1(μία) χήρα. Οι κάτοικοί του καλλιεργούσαν και αυτοί δημητριακά, αμπέλια και έτρεφαν πρόβατα, χοίρους και μελίσσια. Με το πέρασμα των χρόνων τα δύο αυτά τιμάρια – οικισμοί ενώθηκαν και αποτέλεσαν έναν οικισμό το Μαυρομμάτι , όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Κατά τον Γάλλο πρόξενο των Ιωαννίνων Πουκεβίλ, το Μαυρομμάτι στα 1800 είχε 100 οικογένειες με 400 περίπου κατοίκους. Στην περίοδο 1812-1818 ο Βελή Πασάς είχε εδώ ένα τσιφλίκι με έκταση , που την καλλιεργούσαν 48 ζευγίτες, και με ετήσια έσοδα μαζί με τους 4 νερόμυλους, 35.000 γρόσια Τον Αύγουστο του 1881 μαζί με όλη την περιοχή του Ν. Καρδίτσας απελευθερώθηκε και αποτέλεσε τμήμα του Ελληνικού πλέον κράτους. Έπειτα ιδρύθηκε ο Δήμος Ιθώμης με έδρα το Φανάρι , στον οποίο συμπεριλήφθηκαν και άλλοι 14 οικισμοί, ανάμεσά τους και το Μαυρομμάτι με 724 τότε κατοίκους. Με τον νόμο Δ/ΥΖ του 1912 καταργήθηκε ο Δήμος Ιθώμης και το Μαυρομμάτι έγινε αυτοτελής κοινότητα , μαζί με τον οικισμό Κιούρκα, (70 περίπου κάτοικοι) σύμφωνα με το Διάταγμα 29.8.1912 σύνολο 800 κάτοικοι. Μετά την απελευθέρωση ο πληθυσμός άρχισε να αυξάνεται ραγδαία. Το 1881 (850 Κάτοικοι), το 1889 (950)και στα 1907 (1.862) μαζί με τους 70 κατοίκους του διαλυμένου πλέον οικισμού Κιούρκα. Σήμερα ο πληθυσμός του χωριού , μαζί με τον οικισμό «Καραϊσκάκη» που βρίσκεται ανάμεσα στο Μαυρομμάτι – Μουζάκι είναι 2.000, και τον χειμώνα ξεπερνούν τους 2.500 λόγω του ότι το Μαυρομμάτι από παλαιά το χρησιμοποιούν οι κτηνοτρόφοι των ορεινών χωριών των Αγράφων σαν ξεχειμαδιό . Οι κάτοικοί τους ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια βάμβακος, δημητριακών, μηδικής, την εκτροφή αιγοπροβάτων, γελαδιών , και με την επεξεργασία του ξύλου με πολλές βιοτεχνίες του κλάδου αυτού.

Δραστηριότητες

Στο Μαυρομμάτι από το 1977 υπάρχει πολιτιστικός σύλλογος με την επωνυμία Πολιτιστικός Σύλλογος Μαυρομματίου «Ο ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ», ο οποίος δραστηριοποιείται σε πολλά πολιτιστικά δρώμενα του χωριού. Επίσης υπάρχει Αθλητικός Σύλλογος "Ο ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ" και κτηνοτροφικός σύλλογος. Ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού διατηρεί με δικές του δαπάνες πλούσιο από αντικείμενα λαογραφικό μουσείο, και σπάνια εκθέματα που αφορούν τον Γ. Καραϊσκάκη . Έχει επίσης οργανωμένη τράπεζα αίματος. Στο Μαυρομμάτι λειτουργεί εξατάξιο δημοτικό σχολείο και διθέσιο νηπιαγωγείο.

Αξιοθέατα και αναδρομές

Το ενδιαφέρον των επισκεπτών προσελκύει το αξιόλογο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου (Καραϊσκάκη} Μαυρομματίου, που βρίσκεται 3 χλμ. από το χωριό και η προσέγγισή του γίνεται από ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Το Μοναστήρι υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα στα χρόνια της Τουρκοκρατίας , αλλά και στα μετέπειτα χρόνια . Στο Μοναστήρι αυτό με το Αθωνίτικου τύπου καθολικό έζησε για ένα διάστημα σαν καθαρίστρια (Νεοκόρα –Καλόγρια) και η Ζωή Διμιτσκή , η μάνα του Γ. Καραϊσκάκη. Η ίδρυση του μοναστηριού τοποθετείται χρονικά το 1550, ενώ οι τοιχογραφίες του χρονολογούνται το 1657. Οι εικόνες του τέμπλου φέρουν τις χρονολογίες 1590 και 1602 . Στο χωριό υπάρχουν επίσης οι εκκλησίες: Του Αγ. Ιωάννη (η πιο παλαιά), του Αγ. Νικολάου 1887 , των Αγ. Αναργύρων , του Αγ. Νικολάου εκ Βουναίνοις (ο Νέος), του Αγ. Βουκόλου Επισκόπου Σμύρνης , ο Αγ. Στέφανος στον Συνοικισμό Γ. Καραϊσκάκη , το περικαλλές εξωκλήσι της Αγ. Μαρίνας στα Ανατολικά του χωριού σε απόσταση 3χιλ. και στα υψώματα του βουνού το ανακαινισμένο εξωκλήσι της Αγ. Αικατερίνης , και ψηλά στην κορυφή δεσπόζει το εκκλησάκι του Αη- Λιά. Παλαιά πετρόχτιστα σπίτια και παραδοσιακές βρύσες, στολίζουν το ιστορικό χωριό. Στην πλατεία με τα αιωνόβια πλατάνια στέκει επιβλητικά ο χάλκινος έφιππος ανδριάντας του Γ. Καραϊσκάκη, βάρους 2,5 τόνων έργου του Ακαδημαϊκού γλύπτη Γιάννη Παππά που στήθηκε εκεί το έτος 1990 έπειτα από πανελλήνιο έρανο. Ο επισκέπτης μπορεί να επισκεφτεί στο Μαυρομμάτι το σπίτι όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια ο Καραϊσκάκης , το λαογραφικό μουσείο , και το μουσείο λαϊκής τέχνης της κυρίας Μελπομένης Τζιουβάρα.

Πολιστικές εκδηλώσεις

Ευκαιρία για θρησκευτικό προσκύνημα των πιστών αποτελούν τα δύο πανηγύρια που οργανώνονται από τον πολιτιστικό σύλλογο του χωριού «Ο ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ», στις 9 Μαϊου (του Αγίου Νικολάου του Νέου εκ Βουνένοις , ή Μαρούλη όπως είναι γνωστό στην περιοχή) και στις 16 και 17 Ιουλίου τις Αγίας Μαρίνας στο ομώνυμο εξωκκλήσι. Και στα δύο αυτά θρησκευτικά πανηγύρια ο σύλλογος προσφέρει σε όλους τους προσκυνητές δωρεάν φαγητό σε περίπου 2.000 άτομα. Κάθε χρόνο επίσης ο σύλλογος του χωριού ανήμερα της εορτής του Αγίου Γεωργίου προς τιμή του Γ. Καραϊσκάκη οργανώνει με την οικονομική στήριξη του Δήμου τις κορυφαίες πολιτιστικές εκδηλώσεις του Δήμου τα "ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΕΙΑ" με παρουσίαση παραδοσιακών χορών από διάφορα μέρη της Ελλάδας. Την τελευταία εβδομάδα του Ιουνίου ο πολιτιστικός σύλλογος συμμετέχει και οργανώνει εδώ στο χωριό, τις μεγάλες και καταξιωμένες πλέον σε όλη τη Θεσσαλία πολιτιστικές εκδηλώσεις "ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΕΙΑ" που γίνονται σε Νομαρχιακό επίπεδο από την Ένωση Πολιτιστικών Συλλόγων του νομού Καρδίτσας με τη συμμετοχή χορευτικών τμημάτων όχι μόνο από την Ελλάδα αλλά και από το εξωτερικό. Οι εκδηλώσεις αυτές διαρκούν μια εβδομάδα. Το Μαυρομμάτι είναι επίσης η γενέτειρα ενός άλλου πρωτοπόρου: το Κωνσταντίνου Κατσόγιαννου από τους πρώτους αυτοδίδακτους ανεμοπτεριστές στην Ευρώπη

π • σ • ε Πρόγραμμα Καλλικράτης: Διοικητική διαίρεση της Περιφέρειας Θεσσαλίας Έκταση: 14.037 km² · Πληθυσμός : 732.762 (απογρ. 2011) · Πρωτεύουσα: Λάρισα Π.Ε. Καρδίτσας Δήμος Αργιθέας · Δήμος Καρδίτσας · Δήμος Λίμνης Πλαστήρα · Δήμος Μουζακίου · Δήμος Παλαμά · Δήμος Σοφάδων Π.Ε. Λάρισας Δήμος Αγιάς · Δήμος Ελασσόνας · Δήμος Κιλελέρ · Δήμος Λαρισαίων · Δήμος Τεμπών · Δήμος Τυρνάβου · Δήμος Φαρσάλων Π.Ε. Μαγνησίας Δήμος Αλμυρού · Δήμος Βόλου · Δήμος Ζαγοράς - Μουρεσίου · Δήμος Νοτίου Πηλίου · Δήμος Ρήγα Φεραίου Π.Ε. Σποράδων Δήμος Αλοννήσου · Δήμος Σκιάθου · Δήμος Σκοπέλου Π.Ε. Τρικάλων Δήμος Καλαμπάκας · Δήμος Πύλης · Δήμος Τρικκαίων · Δήμος Φαρκαδόνας Περιφερειάρχης: Κωνσταντίνος Αγοραστός · Ιστότοπος: www.thessalia.gov.gr

Ανακτήθηκε από "http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Μαυρομμάτι_Καρδίτσας&oldid=3561697" http://www.karditsa-net.gr

Το χωριό Μορφοβούνι

Από τα μεγαλύτερα χωριά της ορεινής Καρδίτσας και της λίμνης Πλαστήρα το Μορφοβούνι. Σκαρφαλωμένο στην πλαγιά ενός βουνού περιβάλλεται δυτικά από καστανόδασος ενώ μπροστά του απλώνεται ολόκληρος ο Θεσσαλικός κάμπος.Εκτός απ’ το Μοναστήρι της Αγίας Τριάδος, το Κέντρο Ιστορικών Μελετών και τη Λαογραφική Συλλογή στο Πολιτιστικό Κέντρο, αξίζει επίσης να επισκεφθούμε και την κεντρική εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου, της οποίας οι τοιχογραφίες παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.
Αν είναι καλοκαίρι μπορούμε να καθίσουμε στην πλατεία κάτω απ’ τα πλατάνια για καφέ. Αν είμαστε λάτρεις των παραδοσιακών μεζέδων θα αναζητήσουμε κοκορέτσι, στις χασαποταβέρνες του χωριού κι ίσως σταθούμε τυχεροί. Εφόσον βρεθούμε Δεκαπενταύγουστο στην περιοχή της λίμνης Πλαστήρα και μας αρέσουν τα αυθεντικά πανηγύρια, ας το επισκεφθούμε και δεν θα χάσουμε,… αρκεί να βρούμε τραπέζι.
Για φυσιολάτρες, ερασιτέχνες ψαράδες και εραστές της εναλλακτικής άθλησης, συνιστάται άφοβα και για όλο το χρόνο μια άγνωστη στους πολλούς παραλίμνια διαδρομή που ξεκινά από το εικοστό περίπου χιλιόμετρο του δρόμου Καρδίτσας - Μορφοβουνίου και φθάνει μέχρι το νησάκι. Η ομορφιά του τοπίου θα αποζημιώσει και τον πλέον απαιτητικό, πόσο μάλλον αν η στάθμη της λίμνης επιτρέπει το πέρασμα στην νησίδα. Στο χώρο υπάρχει διαμορφωμένος χώρος και για πικνικ.
Αν ενδιαφερόμαστε για επιπλέον θέα, θα επισκεφθούμε τις κορυφές Στεφάνι, Άγιο Κων/νο, Αλαταριές. Κι εδώ… "αλλάζει ο χαβάς": μέσα από πυκνό δάσος φτάνουμε στον οικισμό του Ελληνόπυργου. Όσοι έχουμε την τάση να επισκεπτόμαστε ανεξερεύνητες σπηλιές, με δική μας ευθύνη (αν και καλύτερα να έχουμε οδηγό) μπορούμε να μπούμε στην “Αρκουδότρυπα”, ή του “πνευματικού την τρύπα”, όπως λέγεται ένα σπήλαιο με σταλαγμίτες, ανεξερεύνητο ακόμα, στα όρια των κοινοτήτων Μορφοβουνίου και Ελληνόπυργου.

Ιστορία

Το Μορφοβούνι, (παλιά Βουνέσι) είναι από τα μεγαλύτερα χωριά της ορεινής Καρδίτσας και της λίμνης Πλαστήρα. Σκαρφαλωμένο στην πλαγιά ενός βουνού περιβάλλεται δυτικά από καστανόδασος ενώ μπροστά του απλώνεται ολόκληρος ο Θεσσαλικός κάμπος. Έχει έκταση 27.000 στρέμματα περίπου η οποία ξεκινά από τα ριζά στον κάμπο μέχρι τη λίμνη Πλαστήρα. Ο οικισμός έχει μέσο υψόμετρο 780μ και ξεχωρίζει για την πυκνή του δόμηση. Σύμφωνα με την απογραφή του 1991 κατοικείται από 841 κατοίκους.

To 1881 με την απελευθέρωση της Θεσσαλίας σχηματίσθηκε ο Δήμος Νεβροπόλεως, στον οποίο συμμετείχε και το Βουνέσι. Ως ανεξάρτητη κοινότητα (1) πρωτοσυστήθηκε με το όνομα Βουνέσιον (το) με Βασιλικό Διάταγμα της 29.8.1912. Με μεταγενέστερη απόφαση (12.3.1928 μετονομάσθηκε και πήρε το περιγραφικό όνομα Ομορφοβούνιον, (από το Oμορφο + βουνό). Ουσιαστικά όμως διατήρησε όσο ίσως καμία άλλη κοινότητα το παλιό όνομα και κυρίως αυτό χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα από τους περισσότερους κατοίκους.Το 1994 το κοινοτικό συμβούλιο ζήτησε την μετονομασία από κοινότητα Μορφοβουνίου και μετατροπή σε Δήμο “Νικολάου Πλαστήρα”.Με την εφαρμογή του ΠΔ 146/11.5. 95 που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 90/19.5.95 τ.Α, με το οποίο καθορίζονται τα συμβούλια περιοχής και η έδρα τους, το Μορφοβούνι έγινε έδρα του 11ου Συμβουλίου Περιοχής.Με το σχέδιο “Ι. Καποδίστριας” η κοινότητα καταργείται και αποτελεί οικισμό του Δήμου Πλαστήρα, έδρα του οποίου ορίζεται. Τέλος, είναι η έδρα της Αρχιερατικής Περιφέρειας Νεβροπόλεως, του Συνεταιρισμού Επαγγελματιών Ψαράδων λίμνης Ν. Πλαστήρα, του Συνεταιρισμού Γυναικών λίμνης Ν.Πλαστήρα, κλπ.

Σύντομη ιστορική διαδρομή

Η ιστορία του χωριού χάνεται στα βάθη των αιώνων, αν και δεν έχει καταγραφεί ακόμα αφού απόλυτο σκοτάδι επικρατεί όχι μόνο για την ελληνιστική και Ρωμαϊκή περίοδο, αλλά και για τη Βυζαντινή. Είναι όμως απολύτως βέβαιο ότι στην περιοχή υπήρχαν διάφοροι οικισμοί και αυτό το μαρτυρούν διάσπαρτα στην ευρύτερη περιοχή αρχαία μνημεία. Λέγεται ότι το Βουνέσι ως χωριό προϋπήρξε στα ριζά του κάμπου, στην περιοχή της Ράζιας, με άγνωστο όνομα. (Επτά περίπου Κμ από τη Μητρόπολη και προς τα Κανάλια). Στη σημερινή του θέση τα διαθέσιμα στοιχεία προκύπτει ότι δημιουργήθηκε από μετακίνηση του πληθυσμού την εποχή περίπου στα τέλη του 13ου - αρχές 14ου αι. Η παράδοση θέλει τη μετακίνηση για λόγους επιδημίας, αλλά θα πρέπει να συνεκτιμηθούν οι λόγοι ασφάλειας καθώς και έλλειψης νερού.

Για το όνομα Βουνέσι δημοσιεύθηκαν μέχρι στιγμής δύο εκδοχές σύμφωνα με τις οποίες έχει αρβανιτοβλάχικη προέλευση. Η πρώτη εκδοχή θέλει να προέρχεται από Vone+τσ(ι)ε = Βονέτσ(ι)ε > Βονέτσ(ι)> Βουνέτσ'(ι) > Βουνέσι. Βουνέσι = χωριό που ιδρύθηκε κάπως αργά, όψιμα, δηλαδή είναι νέο, Νεοχώρι. Η δεύτερη να προέρχεται από το Bene + τσ(ι)ε = Μπενέτσε > Μπενέτσ(ι)' Βενέσ' > Βενέσι> Β'νεσ' > Βουνέσ'> Βουνέσι, καλό χωριό, καλός τόπος.

Την περίοδο της τουρκοκρατίας η περιοχή των Αγράφων εξασφαλίζει ένα είδος αυτονομίας, η οποία επαναβεβαιώθηκε και αργότερα με τη γνωστή Συνθήκη του Ταμασίου που υπογράφηκε στο ομώνυμο τότε χωριό στις 10.5.1525. Σύμφωνα με αυτή οι κοινότητες των Αγράφων είχαν το αυτοδιοίκητο, απαγορεύονταν να κατοικούν Τούρκοι στην περιοχή και διασφαλίζονταν η ελεύθερη επικοινωνία μεταξύ πεδινών και ορεινών περιοχών και η ελεύθερη κίνηση των πληθυσμών, ιδιαίτερα των κτηνοτρόφων. Έτσι το χωριό γίνεται πόλος έλξης και για ένα πρόσθετο λόγο αφού προσφέρεται η εκμετάλλευση ταυτόχρονα βουνού και κάμπου, όπως π.χ. οι κτηνοτρόφοι. Εδώ σταματούν διάφοροι επαγγελματίες και τεχνίτες, όπως κτίστες από την Ήπειρο, κλπ. Η δυνατότητα της εύκολης πρόσβασης και της οικονομικής συναλλαγής με τον τουρκοκρατούμενο κάμπο και ταυτόχρονα, η ελευθερία που παρείχαν τα αγραφιώτικα βουνά. Ο οικισμός ενισχύθηκε κατά καιρούς από αρκετούς κυνηγημένους από την τουρκική εξουσία και πολύ αργότερα από τους διωγμούς των Ελλήνων που έκανε ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων. Αρκετοί ήταν κλέφτες χρησιμοποίησαν την περιοχή για λημέρια μόνιμα ή περιστασιακά και αυτό το μαρτυρούν αρκετά κυριώνυμα από ονόματα κλεφτών όπως π.χ. "Τσιούκα", "Λίβινη", "Κελεπούρη", "Γεροθανάση", "Γιουργούση" κλπ.

Οι κάτοικοι ξεχωρίζουν για την ανυπακοή, τη λεβεντιά, το τραγούδι και προπαντός τη φιλοξενία. Στη διαδρομή του χρόνου συμμετέχουν σε όλους τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες και τα επαναστατικά κινήματα των Αγράφων, γι’ αυτό το χωριό γνώρισε κατ΄επανάληψη σφαγές και καταστροφές. Η σημαντικότερη πιθανολογείται στην περίοδο των Ορλωφικών, (1770) οπότε το χωριό καταστράφηκε και ο πληθυσμός σφαγιάσθηκε. Στη θέση “Στεφάνι” ο Καραϊσκάκης είχε μόνιμη σκοπιά, καθώς και παλικάρια απ’ το χωριό. Οι βουνεσιώτες συμμετείχαν στους Βαλκανικούς πολέμους, τη Μικρασιατική εκστρατεία, το έπος του ΄40, και κυρίως είχαν μεγάλη συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση, πληρώνοντας γι’ αυτό βαρύτατο φόρο.

Το διάστημα της κατοχής και του εμφυλίου γνώρισε αλλεπάλληλες καταστροφές, με σημαδιακή χρονιά το 1943. Την άνοιξη αυτής της χρονιάς βομβαρδίστηκε απ’ τους Ιταλούς, ενώ τον Ιούνιο οι ίδιοι πυρπόλησαν το άδειο απ’ τους κατοίκους χωριό, καίγοντάς το απ’ άκρου σ’ άκρο, με εξαίρεση τις εκκλησίες, ενώ εκτέλεσαν σχεδόν όλους όσους βρήκαν στο δρόμο τους. Αρχές Δεκέμβρη του ‘43 δέχεται ξανά την επιδρομή των Γερμανών που επιχείρησαν να το κάψουν ξανά, αλλά ο βροχερός καιρός και η πυκνή ομίχλη περιόρισαν κάπως τις ζημιές.

Ο εμφύλιος πόλεμος αποδείχθηκε η χειρότερη καταστροφή αφού εκτός από τόπος συγκρούσεων δεκάδες νέα παλικάρια (περισσότερα από 100) χάθηκαν στον αδελφοκτόνο αυτό πόλεμο και τραυμάτισαν βαθιά και δίχασαν την κοινωνική ζωή του χωριού. Για κάποιο διάστημα ο πληθυσμός μετακινήθηκε σε προσφυγικούς καταυλισμούς στη Μητρόπολη και άλλα χωριά, ως “ανταρτόπληκτοι”, και αρκετοί ήταν που δεν ξαναγύρισαν πίσω μεταναστεύοντας.

Βέβαια η ιστορία της μετανάστευσης ακολουθεί αυτή των υπόλοιπων περιοχών της Ελλάδας, πόσο μάλλον στις ορεινές περιοχές. Στις αρχές του 20ου αι. αρκετοί Βουνεσιώτες μετανάστευσαν κυρίως στην Αμερική. Από αυτούς αρκετοί πλούτισαν και βοήθησαν το χωριό με τον τρόπο τους, χρηματοδοτώντας ανακαίνιση εκκλησιών, δωρεές και ρουχισμό σε περιπτώσεις ανάγκης.

Η κατασκευή του φράγματος και η κάλυψη της Νεβρόπολης από τα νερά της λίμνης, στέρησε από τους κατοίκους κάποιες εύφορες εκτάσεις με αποτέλεσμα να πληγεί η τοπική οικονομία. Την δεκαετία του ‘60 πολλοί μετανάστευσαν στην Δυτική Ευρώπη και κυρίως σε Γερμανία και Σουηδία. Την δεκαετία του ’70 η μετανάστευση πήρε μορφή επιδημίας και η κοινότητα γνώρισε πρωτοφανή πληθυσμιακή συρρίκνωση. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το 1961 η κοινότητα αριθμούσε 1.461 κατοίκους, ενώ το 1991 παρουσιάζει μόλις 841 την στιγμή που οι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους είναι 1.585!

Οι μετανάστες αποτελούν σημαντικό παράγοντα ανάπτυξης του χωριού, αφού από το 1976 είναι οργανωμένοι σε Συλλόγους Μορφοβουνιωτών στην Αθήνα, το Βόλο και την Καρδίτσα. Οι Σύλλογοι εκτός απ’ τις εκδηλώσεις που οργανώνουν στην έδρα τους για τη διατήρηση των δεσμών των μελών τους, παρουσιάζουν έντονη δραστηριότητα και στο χωριό. Στα εικοσιδύο χρόνια λειτουργίας έκαναν σημαντικά έργα υποδομής όπως την ανέγερση π.χ. του Πολιτιστικού Κέντρου, και άλλα έργα εξωραϊσμού. Καταλυτική είναι η συμβολή τους στην οργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων. Από το 1987 στην Αθήνα εκδίδουν τριμηνιαία ανελλιπώς πολυσέλιδη εφημερίδα, την “Βουνεσιώτικη Φωνή”.

Η Κοινότητα έχει αναδείξει κατά καιρούς σημαντικούς άνδρες με προσφορά στην ιστορία, τα γράμματα και τις τέχνες καθώς και δεκάδες επιστήμονες. Αξίζει ενδεικτικά να αναφερθεί ότι σε τούτο τον τόπο έχουν τις ρίζες τους σπουδαίοι άνδρες, όπως ο Νικόλαος Πλαστήρας, ο γνωστός συγγραφέας Αντώνης Σαμαράκης, ο ζωγράφος Δημήτρης Γιολδάσης, αλλά και άλλοι λιγότερο επώνυμοι αλλά με σημαντική προσφορά, όπως ο Κώστας Καφαντάρης, (ο Νικηταράς της Αντίστασης), ο στρατηγός Θ.Πετζόπουλος, ο ζωγράφος Αρης Σαμαράκης, ο παλιός τραγουδιστής δημοτικών τραγουδιών Γιώργος Νάκος (και ηθοποιός της επιθεώρησης), άλλοι τραγουδιστές δημοτικών τραγουδιών όπως οι αφοί Σκούφη στη Θεσσαλονίκη, ο Δ. Κατοίκος στην Αθήνα, κλπ.

Τουριστικά η κοινότητα δεν έχει αναπτυχθεί, όμως το Πάσχα και κυρίως τον Αύγουστο σφύζει από ζωή, χάρη στους ξενιτεμένους που επιλέγουν το χωριό για διακοπές. Τα τελευταία χρόνια καταβάλλονται σοβαρές προσπάθειες για την δημιουργία υποδομών, Ήδη η Κοινοτική Επιχείρηση Μορφοβουνίου ολοκληρώνει την κατασκευή κοινοτικού Ξενώνα και τέλος του 2000 θα δοθεί σε χρήση

Μικρός Οδηγός Ψυχαγωγίας
Ο επισκέπτης εκτός απ’ το Μοναστήρι της Αγίας Τριάδος, το Κέντρο Ιστορικών Μελετών και τη Λαογραφική Συλλογή στο Πολιτιστικό Κέντρο, αξίζει επίσης να επισκεφθεί και την κεντρική εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου, της οποίας οι τοιχογραφίες παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.
Αν είναι καλοκαίρι μπορείτε να καθίσετε στην πλατεία κάτω απ’ τα πλατάνια για καφέ. Οι λάτρεις των παραδοσιακών μεζέδων ας αναζητήσουν κοκορέτσι, στις χασαποταβέρνες του χωριού κι ίσως σταθούν τυχεροί.
Όσοι βρίσκονται Δεκαπενταύγουστο στην περιοχή της λίμνης Πλαστήρα και γοητεύονται από αυθεντικά πανηγύρια, ας το επισκεφθούν και δεν θα χάσουν,… αρκεί να βρουν τραπέζι.
Για φυσιολάτρες, ερασιτέχνες ψαράδες και εραστές της εναλλακτικής άθλησης, συνιστάται άφοβα και για όλο το χρόνο μια άγνωστη στους πολλούς παραλίμνια διαδρομή που ξεκινά από το 20ό περίπου χμ του δρόμου Καρδίτσας _ Μορφοβουνίου και φθάνει μέχρι το νησάκι. Η ομορφιά του τοπίου θα αποζημιώσει και τον πλέον απαιτητικό, πόσο μάλλον αν η στάθμη της λίμνης επιτρέπει το πέρασμα στην νησίδα. Στο χώρο υπάρχει διαμορφωμένος χώρος και για πικ – νικ.
Όσοι ενδιαφέρονται για επιπλέον θέα, ας επισκεφθούν τις κορυφές Στεφάνι, Άγιο Κων/νο, αλαταριές.
Όσοι έχουν την τάση να επισκέπτονται ανεξερεύνητες σπηλιές, με δική τους ευθύνη μπορούν να επισκεφθούν την “Αρκουδότρυπα”, ή του “πνευματικού την τρύπα” όπως λέγεται μια σπηλιά που είναι στα όρια των κοινοτήτων Μορφοβουνίου και Ελληνοπυργου.

Πηγήhttp://www.plastiras.gr/greek/rmunits_morfovouni.html