Αγαπητοί μου blogoφιλοι,
Ηρθε η ώρα να σας παρουσιάσω μια άλλη πτυχή της δημιουργικής μου έκφρασης πέρα από τη μαγειρική και τις ταξιδιωτικές μου αναζητήσεις. Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, κάποιες από τις δημιουργίες μου με βελόνες και βελονάκι .
Η αρχή της σχέσης μου με τις βελόνες και το βελονάκι ξεκινούν από τα πρώτα παιδικά μου χρόνια. Από τότε που έχω μνήμες, πάντα μέσα στο σπίτι που μεγάλωσα, υπήρχαν γυναίκες που έπλεκαν μανιωδώς και μη, με βελονάκια(τσιγγελάκι) και με βελόνες μεταλλικές (που στα παιδικά μου μάτια ήταν πολύ εντυπωσιακές με τα χρώματα που ήταν βαμμένες γαλάζια, μώβ, φούξ, κόκκινες, χρυσές).
Οι πλέκτριες ήταν πρόσωπα οικεία μου και αγαπημένα (μαμά, γιαγιάδες, θείες). Τι πλέκανε και δεν τελείωνε ποτέ, δεν το γνωρίζω. Πάντως είχανε στα σπίτια τους επάνω στα τραπεζάκια και τα τραπέζια τους , σεμεδάκια, καρέ, πετσετάκια ακόμη και επάνω στους καναπέδες του σαλονιού και τις πολυθρόνες.
Στα κρεββάτια τους κουβέρτες λευκές πλεκτές και μαξιλαροθήκες με δαντέλα.
Το μεγάλο πάρτυ γίνονταν στα σχέδια... Σκηνές απείρου κάλους. Να κρύβει η μία το σχέδιο από την άλλη ειδικά εάν πρόκειτο για συμπεθέρα ή συνυφάδα... Πίκρα μεγάλη , πια θα έχει το πιο δυσεύρετο σχέδιο.
Στην περίφημη προίκα μου,υπηρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν πλεκτά φτιαγμένα από τα χέρια τους, που τ΄'αγαπώ και τα αγγίζω με συγκίνηση όταν έρχονται "οι καλές μέρες" όπως έλεγε και η γιαγιά μου η Τασία.
Σ εμένα ο εθισμός στο πλέξιμο επήλθε σε μεγάλη ηλικία...
Η γνώση άρχισε από την ηλικία των 8 ετών, όταν στο μάθημα των καλλιτεχνικών η δασκάλα μου, κ.Παγώνα Παπαγεωργίου-Γράψα, μας έμαθε τσιγγελάκι και πλέκαμε όλα τα κορίτσια με ροζ χόρτο και ένα μεταλλικό τσιγγελάκι. Πλέξαμε μια τσάντα από χόρτο και βάλαμε και δύο λουριά από χόρτο διότι τον Μάϊο 1972 στην ημερήσια εκδρομή στο κτήμα του Καραγκιόζη στην Επανωμή και τις γυμναστικές επιδείξεις του σχολείου μας εμεις είχαμε όλες στην πλάτη μας την τσάντα με το σάντουιτς και τα κεφτεδάκια της μάνας.
Τα χρόνια πέρασαν και όταν βρέθηκα σε ηλικία 20 ετών στο εξωτερικό για σπουδές, μία φίλη μου Σερβίδα, μου έμαθε να πλεκω με βελόνες.
Επλεκα για μεγάλο διάστημα, μετά μπήκανε στη μέση διάφορες υποχρεώσεις, άλλα ενδιαφέροντα (ζωγραφική, πηλός, crafting, κατασκευές), έπλεκα που και που κάποιο πουλόβερ και όταν έγινα μητέρα έπλεκα για τον μονάκριβο μου ότι μου φαινόταν καλύτερο.
Τα χρόνια πέρασαν και τώρα που κοντεύω τα πενήντα, έχω έρθει πολύ κοντά στη δημιουργική απασχόληση του πλεξίματος.Μέσα στα δύο τελευταία χρόνια, έχω δημιουργήσει τα παρακάτω έργα και συνέβαλε αυτό η διαδικτυακή φίλη και μέντοράς μου Lucy - http://attic24.typepad.com/με το υπέροχο blog της και τις δημιουργίες της, τις αναλυτικές της παρουσιάσεις καθώς και η παρέα του www.ravelry.com με το group του πλέκω ala Ελληνικά http://www.ravelry.com/groups/-ala- oπου έχω γνωρίζει ανθρώπους δημιουργικούς-φιλικούς με αίσθημα αλληλεγγύης στη γνώση και τη δημιουργία, έτοιμους να βοηθήσουν όταν και όπου τους ζητηθεί με τις δυνάμεις τους και κυρίως με το θέλω της καρδιάς του. Το πλεξιμο ήταν η γέφυρα για να έρθουν κοντά μου άνθρωποι που γίναμε φίλοι και μοιραζόμαστε μαζί όλα τα συναισθήματα μιας φιλικής και κοντινής σχέσης.
Ας αρχίσω όμως την ξενάγηση στις δημιουργικές μου
Ηρθε η ώρα να σας παρουσιάσω μια άλλη πτυχή της δημιουργικής μου έκφρασης πέρα από τη μαγειρική και τις ταξιδιωτικές μου αναζητήσεις. Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, κάποιες από τις δημιουργίες μου με βελόνες και βελονάκι .
Η αρχή της σχέσης μου με τις βελόνες και το βελονάκι ξεκινούν από τα πρώτα παιδικά μου χρόνια. Από τότε που έχω μνήμες, πάντα μέσα στο σπίτι που μεγάλωσα, υπήρχαν γυναίκες που έπλεκαν μανιωδώς και μη, με βελονάκια(τσιγγελάκι) και με βελόνες μεταλλικές (που στα παιδικά μου μάτια ήταν πολύ εντυπωσιακές με τα χρώματα που ήταν βαμμένες γαλάζια, μώβ, φούξ, κόκκινες, χρυσές).
Οι πλέκτριες ήταν πρόσωπα οικεία μου και αγαπημένα (μαμά, γιαγιάδες, θείες). Τι πλέκανε και δεν τελείωνε ποτέ, δεν το γνωρίζω. Πάντως είχανε στα σπίτια τους επάνω στα τραπεζάκια και τα τραπέζια τους , σεμεδάκια, καρέ, πετσετάκια ακόμη και επάνω στους καναπέδες του σαλονιού και τις πολυθρόνες.
Στα κρεββάτια τους κουβέρτες λευκές πλεκτές και μαξιλαροθήκες με δαντέλα.
Το μεγάλο πάρτυ γίνονταν στα σχέδια... Σκηνές απείρου κάλους. Να κρύβει η μία το σχέδιο από την άλλη ειδικά εάν πρόκειτο για συμπεθέρα ή συνυφάδα... Πίκρα μεγάλη , πια θα έχει το πιο δυσεύρετο σχέδιο.
Στην περίφημη προίκα μου,υπηρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν πλεκτά φτιαγμένα από τα χέρια τους, που τ΄'αγαπώ και τα αγγίζω με συγκίνηση όταν έρχονται "οι καλές μέρες" όπως έλεγε και η γιαγιά μου η Τασία.
Σ εμένα ο εθισμός στο πλέξιμο επήλθε σε μεγάλη ηλικία...
Η γνώση άρχισε από την ηλικία των 8 ετών, όταν στο μάθημα των καλλιτεχνικών η δασκάλα μου, κ.Παγώνα Παπαγεωργίου-Γράψα, μας έμαθε τσιγγελάκι και πλέκαμε όλα τα κορίτσια με ροζ χόρτο και ένα μεταλλικό τσιγγελάκι. Πλέξαμε μια τσάντα από χόρτο και βάλαμε και δύο λουριά από χόρτο διότι τον Μάϊο 1972 στην ημερήσια εκδρομή στο κτήμα του Καραγκιόζη στην Επανωμή και τις γυμναστικές επιδείξεις του σχολείου μας εμεις είχαμε όλες στην πλάτη μας την τσάντα με το σάντουιτς και τα κεφτεδάκια της μάνας.
Τα χρόνια πέρασαν και όταν βρέθηκα σε ηλικία 20 ετών στο εξωτερικό για σπουδές, μία φίλη μου Σερβίδα, μου έμαθε να πλεκω με βελόνες.
Επλεκα για μεγάλο διάστημα, μετά μπήκανε στη μέση διάφορες υποχρεώσεις, άλλα ενδιαφέροντα (ζωγραφική, πηλός, crafting, κατασκευές), έπλεκα που και που κάποιο πουλόβερ και όταν έγινα μητέρα έπλεκα για τον μονάκριβο μου ότι μου φαινόταν καλύτερο.
Τα χρόνια πέρασαν και τώρα που κοντεύω τα πενήντα, έχω έρθει πολύ κοντά στη δημιουργική απασχόληση του πλεξίματος.Μέσα στα δύο τελευταία χρόνια, έχω δημιουργήσει τα παρακάτω έργα και συνέβαλε αυτό η διαδικτυακή φίλη και μέντοράς μου Lucy - http://attic24.typepad.com/με το υπέροχο blog της και τις δημιουργίες της, τις αναλυτικές της παρουσιάσεις καθώς και η παρέα του www.ravelry.com με το group του πλέκω ala Ελληνικά http://www.ravelry.com/groups/-ala- oπου έχω γνωρίζει ανθρώπους δημιουργικούς-φιλικούς με αίσθημα αλληλεγγύης στη γνώση και τη δημιουργία, έτοιμους να βοηθήσουν όταν και όπου τους ζητηθεί με τις δυνάμεις τους και κυρίως με το θέλω της καρδιάς του. Το πλεξιμο ήταν η γέφυρα για να έρθουν κοντά μου άνθρωποι που γίναμε φίλοι και μοιραζόμαστε μαζί όλα τα συναισθήματα μιας φιλικής και κοντινής σχέσης.
Ας αρχίσω όμως την ξενάγηση στις δημιουργικές μου
.png "English"){kind=small}
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου